به گزارش سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، یکصد و نود و نهمین جلسه کمیسیون فرهنگی شورای تخصصی حوزوی شورای عالی انقلاب فرهنگی با موضوع «بررسی ظرفیتها و فرصتهای فرهنگی پساجنگ با تأکید بر انبعاث امت و تقویت امیدبخشی در فضای پیش روی جمهوری اسلامی ایران» در قم برگزار شد.
در این نشست، حاضران با اشاره به شکلگیری روحیه همبستگی، مشارکت و حضور مردمی در حوادث و تحولات اخیر، بر ضرورت صیانت از این سرمایه اجتماعی و تبدیل آن به یک جریان مستمر فرهنگی تأکید کردند.
در ادامه، ابعاد مختلف انبعاث مردمی در سه سطح مورد بررسی قرار گرفت. در سطح نخست که ناظر به پیوندهای درونی جامعه و ارتباط میان مردم، گروههای مردمی و تشکلهای اجتماعی است، بر ضرورت تقویت عوامل همگرایی و کاهش شکافهای اجتماعی تأکید شد. اعضا هشدار دادند که شکافهای نسلی، برجستهسازی اختلافات قومی و تبدیل مطالبات صنفی به تقابلهای اجتماعی میتواند به تضعیف انسجام ملی منجر شود. از این رو توسعه مناسک وحدتآفرین، تقویت نمادهای مشترک ملی و ایجاد بسترهای نشاط اجتماعی از جمله راهکارهای پیشنهادی در این بخش بود.
در سطح دوم، موضوع اعتماد میان مردم و حاکمیت مورد توجه قرار گرفت. بر همین اساس، گفتوگوی مستمر با تشکلهای مردمی، استفاده از ظرفیت نخبگان و تقویت گفتمان منافع مشترک ملی از مهمترین الزامات حفظ سرمایه اجتماعی عنوان شد.
در بخش دیگری از جلسه، بر اهمیت هماهنگی میان نهادهای مدیریتی و حاکمیتی تأکید شد. اعضای کمیسیون معتقد بودند انسجام در تصمیمگیریها، پرهیز از اختلافات و حرکت هماهنگ دستگاهها میتواند به تقویت امید عمومی و افزایش تابآوری ملی کمک کند.
جنگ روایتها و ضرورت روایتگری مؤثر نیز از دیگر محورهای این نشست بود. حاضران با اشاره به ضرورت تولید روایتهای امیدآفرین و تبیین دستاوردهای ملی، بر مقابله با جنگ شناختی دشمن، جلوگیری از گسترش ناامیدی و ترسیم افقی روشن از آینده کشور تأکید کردند. توسعه صنایع خلاق فرهنگی، بهرهگیری از ظرفیت فضای مجازی، نمادسازی برای جریان انبعاث مردمی و تبدیل این تجربه اجتماعی به الگویی پایدار برای کنشگری فرهنگی نیز از دیگر پیشنهادهای مطرحشده در این نشست بود.
در این جلسه همچنین موضوع مناسبتهای تقویمی و نظام نامگذاری در تقویم رسمی کشور مورد بررسی قرار گرفت. اعضای کمیسیون با تأکید بر ضرورت تدوین الگویی جامع، پژوهشمحور و نظاممند برای ساماندهی مناسبتها، تقویم را یکی از مهمترین ابزارهای هویتسازی، فرهنگسازی و جهتدهی فرهنگی در جامعه دانستند. در این بخش بر توجه همزمان به هویت ملی، دینی و انقلابی، بهرهگیری از ظرفیتهای فرهنگی و تمدنی کشور، تقویت جایگاه مناسبتهای بومی و منطقهای، بازنگری در برخی عناوین موجود، استفاده از مناسبتها برای امیدآفرینی و آیندهسازی و همچنین طراحی سازوکارهای تخصصی برای اولویتبندی و مهندسی نظاممند مناسبتهای تقویمی تأکید شد.