به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، میدان نفتی آب تیمور در 25 کیلومتری غرب اهواز میان دو میدان مهم نفتی (میدان منصوری و میدان اهواز) قرار دارد که ساختار آن با عملیات لزره نگاری در سال 1340 کشف و پس از حفر چاه شماره 1 در سال 1346 و اثبات وجود نفت در گروه بنگستان این میدان، تولید از آن در سال 1370 آغاز شد.
در سال 1393 درحالی که 53 حلقه چاه در سازندهای ایلام و سروک این میدان در مدار بهرهبرداری بود و تولید روزانه نفت آن به 55 هزار بشکه میرسید؛ پردیس پژوهش و توسعه صنایع بالادستى پژوهشگاه صنعت نفت از تهیه طرح جامع توسعه این میدان خبر داد.
در سال 1394، در یکصد و سیامین جلسه کمیته مشاوران مخزن شرکت ملی نفت ایران،که با هدف بررسی طرح توسعه مخزن بنگستان میدان نفتی آب تیمور برگزار شد، کلیات طرح توسعه میدان آب تیمور که شامل سناریوهای مختلف در سه بخش اصلی تخلیه طبیعی، استفاده از فرازآوری مصنوعی و تزریق آب و گاز است، ارائه شد.
در آن جلسه اعلام شد که با اطلاعات فعلی، در مرحله Pre-phase دبی تولید میدان در سقف 55 هزار بشکه در روز و در مرحله Full-phase تولید 110 هزار بشکه در روز پیش بینی شده است.
در آذرماه 1394 در کنفرانس تهران، میدان نفتی آبتیمور بهعنوان یکی از گزینههای جذب سرمایه گذاری خارجی از سوی شرکت ملی نفت ایران اعلام شد.
در سال 1395، شرکت پرتامینای اندونزی خواهان توسعه میدان نفتی آب تیمور ایران شد؛ در آن سال، علی کاردر، مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران و دووی سوجیپتو، مدیرعامل شرکت ملی نفت اندونزی (پرتامینا)، برای مطالعات 18 ماهه بر روی دو میدان نفتی منصوری و آبتیمور از سوی شرکت اندونزیایی، یادداشت تفاهم همکاری (MOU) و قرارداد محرمانگی امضا کردند.
در همان سال، شرکت لوکاویل روسیه نیز برای مطالعه روی دو میدان نفتی منصوری و آبتیمور ورود کرد. شرکت لوک اویل که در فروردین ماه سال ٩٤ دفتر خود را در تهران بازگشایی کرده بود، علاقه بسیاری به حضور در پروژههای نفتی ایران نشان داد و این دو میدان نفتی را برای مطالعه و سپس توسعه، به شرکت ملی نفت ایران پیشنهاد داد. تا جایی که علی کاردر، مدیرعامل وقت شرکت ملی نفت ایران در پاسخ به اینکه چرا از ظرفیت لوکاویل برای توسعه میادین مشترک استفاده نشده؟، اعلام کرد که خود این شرکت متقاضی این دو میدان شده است.
دیماه 1395، شرکت ملی نفت ایران با امضای تفاهمنامهای مطالعه میدانهای آزادگان جنوبی، منصوری، آبتیمور و فرزاد A و B را به شرکت تنکو سپرد و در اردیبهشت 1396، تفاهمنامه مطالعاتی میدانهای منصوری و آب تیمور با شرکت مپنا نیز امضا شد.
در سال 1396، شرکت مرسک دانمارک برای توسعه میدان آب تیمور اعلام آمادگی کرد و مطالعاتی بر روی این میدان انجام داده و حتی MOU آن را نیز تهیه و ارائه کرد.
در میدان آبتیمور، روسها پیشنهاد تولید روزانه 140 هزار بشکه را ارائه دادهاند، شرکت پرتامینا پیشنهاد تولید 350 هزار بشکه و شرکت مرسک پیشنهاد تولید 450 هزار بشکه را داد و مذاکرات با شرکت مرسک تا اوایل 1398 نیز ادامه داشت.
در طرح پیشنهادی مرسک، قرار بود تولید در چند مرحله ابتدا به 100، سپس 250 و نهایتاً به 450هزار بشکه در روز برسد. بنابراین برنامه افزایش تولید از 55هزار بشکه در روز به 450هزار بشکه در روز نمادی از پتانسیل مغفول توسعه میادین نفتی ایران بود.
با گذشت 7 سال از آن زمان، هنوز توسعه میدان آب تیمور در بلاتکلیفی است و وزیر نفت سال گذشته این میدان را در زمره میادینی دانست که قرار است وزارت نفت دولت چهاردهم قفل سرمایهگذاری در آن را باز کند.
میدان آب تیمور یکی از میادین مستقل نفتی ایران در خوزستان است که ظرفیت مغفول بزرگی برای توسعه دارد؛ اما شنیده ها حاکی از آن است که در روزهای پرتنش و پرچالش امروز که دشمن آمریکایی - صهیونی، برخی از زیرساختهای نفتی و گازی کشور را مورد آسیب قرار داده، برخی به دنبال واگذاری توسعه این میدان مهم نفتی به یک شرکت ناشناخته خارجی هستند.
میدانی نفتی که روند ابراز تمایل شرکتهای خارجی در دهه اخیر برای مطالعه و توسعه آن، نشان از اهمیت و امکان توسعه با چالش کم و بازدهی بالا را دارد و شرکت ملی نفت ایران MOU های متعددی از قراردادهای مطالعاتی آن در دست داشته و میتواند با دریافت طرحهای جذاب توسعهای فنی از شرکتهای صاحبنام، آن را به دستاوردی بزرگ برای کشور تبدیل کند؛ اما شنیده ها حاکی است ممکن است این میدان، برای توسعه به یک شرکت ناشناخته خارجی بدون صلاحیتهای لازم فنی سپرده شود.
انتهای پیام/