روز جهانی صنایع دستی و روز ملی فرش یعنی یادآوری این حقیقت ساده اما عمیق: هیچ اثری بدون دستانی که نسلها تجربه را در خود تنیدهاند، هیچ قالی بدون گرههایی که سالها کنار هم نشستهاند، و هیچ صنعتدستی بدون دلی که ذوق و عشق را در آن دمیده، به یک میراث ماندگار تبدیل نمیشود.
فرش ایرانی و صنایع دستی این سرزمین، دو روی یک سکه هستند؛ هر دو از یک ریشه میآیند: ریشهای به نام صبر، ظرافت، غیرت فرهنگی و عشق بیچشمداشت. پشت هر قالی، یک بافنده نشسته که شبهایش را با ریتم دار قالی گره زده. پشت هر اثر صنعتدستی، هنرمندی ایستاده که با انگشتان پینهبسته، چوب، فلز، سفال و پارچه را به قصه تبدیل کرده است.
این روزها، یادآوری میکنند که ارزشمندترین سرمایههای یک ملت، انبارها و کارخانهها نیستند؛ آنها در کلبههای روستایی، در کارگاههای قدیمی بازار، در دستان پُرمهر مادربزرگها و در نگاه پرذوق هنرمندانی گم شدهاند که بیآنکه نامشان فریاد شود، نام ایران را در جهان زنده نگه داشتهاند.
تکریم فرش و صنایع دستی، تکریم یک فرهنگ است؛ فرهنگی که میگوید: «هویت ما در گرههای ریز قالی، در نقشهای اصیل سفال، در ظرافت قلمزنی و در گرمای دستبافتهایمان جریان دارد.»
پس امروز، به احترام تمام بافندگان، تمام هنرمندان صنعتدستی، و تمام کسانی که میراث هزاران ساله را نفس به نفس منتقل کردهاند، بیایید این را با هم زمزمه کنیم:
فرش و صنایع دستی، دو بال اصالت ایرانیاند. بیایید اجازه ندهیم این پرندهٔ زیبا به زمین بخورد.