جام جهانی فوتبال قرار بود و هست جشن ملت‌ها باشد؛ رویدادی که مردم جهان را فارغ از نژاد، ملیت، مذهب و سیاست در کنار یکدیگر قرار می‌دهد. اما آنچه در آستانه برگزاری جام جهانی و همزمان با ورود تیم‌ها به ایالات متحده مشاهده می‌شود، شرم‌آور و دور از هدف و شعار برگزاری این فستیوال بزرگ جهانی است. تصاویری که از تفتیش بدنی توهین‌آمیز سنگالی‌ها روی باند فرودگاه و تحقیر ازبک‌ها با سگ‌های موادیاب! از سرزمین گنگسترها مخابره شد موجی از انتقاد را به همراه داشت. بعد از غائله صادر نشدن روادید برای بازیکنان و کادر فنی تیم‌های مختلف از جمله ایران، تفتیش و بازجویی تیم‌ها توسط یانکی‌ها نشان داد این جام جهانی، جام جهانی‌ای نخواهد بود که شیرینی‌اش زیر زبان همه ملت‌ها مزه کند.همه دنیا بر این نکته متفق‌القول هستند ورزشکارانی که قرار است سفیران دوستی و رقابت سالم باشند، نباید در بدو ورود با رفتاری مواجه شوند که احساس سوءظن، تبعیض یا بی‌احترامی را القا کند.
تناقض زمانی آشکارتر می‌شود که این سخت‌گیری‌ها در کشوری رخ می‌دهد که سال‌هاست با چالش خشونت مسلحانه دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ کشوری که حمل سلاح در بخش‌هایی از آن برای شهروندان عادی مجاز است و آمار بالایی از حوادث ناشی از سلاح گرم را تجربه کرده، حالا در جام جهانی از ترس به تفتیش بدنی میهمانانی می‌پردازند که تنها برای نمایش فوتبال پا به کشور آن‌ها می‌گذارند.
البته که هیچ کشوری از حق تأمین امنیت خود محروم نیست. امنیت یک ضرورت است، اما تفاوت بزرگی میان «تأمین امنیت» و «تحقیر میهمان» وجود دارد. امنیت زمانی مشروعیت دارد که همراه با احترام، عدالت و رفتار برابر باشد. هنگامی که ورزشکاران یا اعضای تیم‌ها احساس کنند صرفاً به دلیل ملیت یا گذرنامه خود با آن‌ها متفاوت رفتار می‌شود، دیگر نمی‌توان از روح جهانی ورزش سخن گفت.
تاریخ نشان داده هرگاه کشوری خود را برتر از دیگران تصور کرده و قواعد متفاوتی برای دیگران وضع کرده است، نتیجه چیزی جز شکاف، بی‌اعتمادی و اعتراض نبوده است. فوتبال متعلق به یک کشور نیست؛ متعلق به همه ملت‌هاست. جام جهانی از ابتدا قرار نبود به ابزاری برای نمایش قدرت سیاسی، امنیتی یا ملی‌گرایی افراطی تبدیل شود.
جام جهانی زمانی معنا دارد که همه تیم‌ها احساس کنند میهمان یک خانواده جهانی هستند، نه متهمانی که باید پیش از ورود، بی‌گناهی خود را اثبات کنند. امروز توقع می‌رود فیفا از کرامت ورزشکاران، هواداران و نمایندگان همه کشورها دفاع کند. این البته توقع بی‌جایی است، از فیفایی که به ترامپ جایزه صلح داده و اجازه می‌دهد بی‌ادبانه جام و مدال قهرمانی جام باشگاه های جهان را با خودش به دفتر محل کارش ببرد.