برترینها: گاهی خودِ پشت صحنه از فیلم جذابتر میشود. اواخر دهه ۷۰، وقتی محسن مخملباف برای پروژهای تازه فراخوان بازیگری داد، هزاران نفر با رؤیای ستاره شدن راهی تهران شدند.
او تصمیم گرفت خودِ فرآیند انتخاب بازیگر واقعی را فیلمبرداری کند و تستهای بازیگری، واکنشها، کشمکشها، دروغها، امیدها و ناامیدیهای آنها را به فیلمی تبدیل کند که به مشهورترین، مستند-داستانی او تبدیل شد و همین صف واقعی، سوژه اصلی فیلم Hello Cinema شد.
آنچه در نهایت جلوی دوربین رفت، نه فیلمی درباره سینما، بلکه روایت واقعی آدمهایی بود که برای رسیدن به رؤیاهایشان صف کشیده بودند؛ فیلمی از امید، رقابت، دروغ، اشک و حسرت. این ۳۰ ثانیه، بخشی از یکی از متفاوتترین تجربههای تاریخ سینمای ایران است.
