صاحبخبر - به گزارش حوزه بینالملل خبرگزاری تقریب، جان جی. دانکن در سایت اندیشکده antiwar نوشت:
قاضی ناپولیتانو در پادکست بسیار مورد توجه خود، «قضاوت آزادی»، در اول ژوئن، از آلیستر کروک، دیپلمات بریتانیایی پرسید که آیا اسرائیلیها واقعاً اهمیتی میدهند که تنگه هرمز بسته بماند و اقتصاد ایالات متحده و به تبع آن اقتصاد جهان آسیب ببیند.
کروک پاسخ داد که میلیاردرهایی که از اسرائیل به شدت حمایت میکنند، آنقدر ثروت دارند که بسیاری رکود را «فرصتی» برای خرید زمینهای کشاورزی و سایر داراییها میدانند.
افراد ثروتمند واقعاً تحت تأثیر قیمتهای بالاتر بنزین و مواد غذایی و سایر تورمهای ناشی از جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران قرار نمیگیرند؛ اما بقیه نیستند و این جنگ، که از ابتدا نامحبوب بود، هر روز محبوبیت کمتری پیدا میکند.
این در تضاد کامل با جنگ عراق است که در ابتدا بسیار محبوب بود اما سه یا چهار سال بعد بسیار نامحبوب شد.
حتی در ابتدا، اکثر نظرسنجیها نشان میدادند که ۶۵ تا ۷۰ درصد مخالف جنگ با ایران هستند و من معتقدم که اکثر کسانی که در نظرسنجی مخالف نبودند، واقعاً طرفدار جنگ نبودند، بلکه فقط نمیخواستند با رئیس جمهور در این مورد مخالفت کنند.
بسیاری از محافظهکاران برجسته، مانند تاکر کارلسون، میگن کلی، استیو بنن، رند پال و بسیاری دیگر، مخالف این جنگ بودهاند. محافظهکاران زیر ۵۰ سال به شدت مخالف آن بودهاند.
مگان کِلی در برنامه پیرز مورگان گفت که این «بهوضوح، جنگ اسرائیل» است، که باید به هر شکلی پایان یابد؛ او طرفدار پایان جنگ است، حتی اگر شبیه «تسلیم شدن از جانب ما» باشد. او افزود: «از ابتدا حماقت بود و همچنان حماقت است.»
تاکر کارلسون در مصاحبهای با بیبیسی گفت: «بزرگترین اشتباهی که ترامپ یا هر رئیسجمهور آمریکایی دیگری در طول زندگی من مرتکب شده، جنگ با ایران است. ما این کار را فقط به دستور و سپس به درخواست اسرائیل انجام میدهیم.»
من در چندین ستون اشاره کردم که تقریباً هر عضو کنگره اگر کشتار، گرسنگی و نقص عضو کودکان خردسال در غزه توسط هر کشور دیگری غیر از اسرائیل انجام میشد، با عجله آن را محکوم میکرد و دقیقاً همین را میتوان در مورد جنگ ایران گفت.
اکثریت قریب به اتفاق مردم آمریکا از جنگهای خارجی خسته و کلافه شدهاند و میدانند که ما ۳۹ تریلیون دلار بدهی ملی داریم که سرسامآور است. آنها میخواهند مقامات منتخب ما شروع به اولویت دادن به آمریکا کنند و میدانند که این جنگ، اسرائیل را در اولویت قرار میدهد.
ما کنگره را در مورد هر چیزی که نتانیاهو و جنگطلبان اسرائیلی میخواهند، هزینه کردهایم. به دلیل کمکهای مالی انتخاباتی به اعضای کنگره یا ترس از کمکهای مالی علیه آنها، از سوی حامیان اسرائیل، اعضا مانند سه میمون عاقل هستند: هیچ بدی را نمیبینند، هیچ بدی را نمیگویند، هیچ بدی را نمیشنوند.
چارلی ریس فقید زمانی توسط هزاران بیننده C-Span به عنوان محبوبترین ستوننویس در یک نظرسنجی انتخاب شد. او بارها نوشت که تروریسم علیه ایالات متحده «نتیجه مستقیم حمایت یکجانبه ما از ظلم اسرائیل به فلسطینیان» است.
در سال ۲۰۰۵ ریس نوشت: «مدافعان بزرگ جنگ با عراق، مظنونین همیشگی هستند؛ آمریکاییهایی با سابقه طولانی تظاهر به صحبت در مورد منافع آمریکا، در حالی که در واقع آنها در حال پیشبرد دستور کار اسرائیل هستند.» اکنون کلمه «ایران» را به جای «عراق» قرار دهید.
اگر از همه پرسیده شود، تقریباً همه خواهند گفت که طرفدار صلح برای خاورمیانه هستند؛ اما تا زمانی که ما تا این حد تحت سلطه جنایتکار جنگی بینالمللی نتانیاهو هستیم، ایالات متحده نمیتواند یک واسطه صلح بیطرف در آنجا باشد.
حتی توماس فریدمن، ستوننویس یهودی قدیمی نیویورک تایمز، در ماه مه سال گذشته نوشت: «اسرائیل به گونهای رفتار میکند که منافع اصلی ایالات متحده در منطقه را تهدید میکند. نتانیاهو دوست ما نیست.»
سالها پیش، دیوید هالبرستام سخنانی در مورد جنگ ویتنام نوشت که میتوانست و باید در مورد خاورمیانه امروز نیز به کار گرفته شود: «من فکر نمیکنم که ما به معنای واقعی در حال پیروزی باشیم و هیچ نشانهای از پیروزی نمیبینم. به همین دلیل است که نوشتن این داستان غمانگیز است.»
مهم نیست چند بمب بیندازیم یا چند میلیارد دلار هزینه کنیم، هرگز صلحی در خاورمیانه برقرار نخواهد شد، مگر اینکه و تا زمانی که از سر راه کنار برویم و مردم آنجا را مجبور کنیم که با یکدیگر صحبت کنند و خودشان مسائل را حل کنند. ما نمیتوانیم این کار را برای آنها انجام دهیم.
پرزیدنت ترامپ در دومین سخنرانی مراسم تحلیف خود این سخنان ارزشمند را بیان کرد: «ما موفقیت خود را نه تنها با نبردهایی که در آنها پیروز میشویم، بلکه با جنگهایی که به آنها پایان میدهیم، و شاید مهمتر از همه، جنگهایی که هرگز در آنها وارد نمیشویم، خواهیم سنجید.»
∎