ناهید زینی حسنوند در گفتوگو با ایسنا، با اشاره به گسترش آموزش مجازی در سالهای اخیر اظهار کرد: مجازی شدن مدارس تجربهای متفاوت در نظام آموزشی ایجاد کرد که پیامدهای مثبت و منفی متعددی به همراه داشت.
وی خاطرنشان کرد: این شیوه آموزشی از یک سو امکان تداوم فرایند یادگیری در شرایط خاص را فراهم کرد و سبب شد دانشآموزان با ابزارهای نوین آموزشی و فناوریهای ارتباطی بیشتر آشنا شوند، اما از سوی دیگر چالشهایی نیز در حوزه کیفیت یادگیری، تعامل آموزشی و تمرکز دانشآموزان به وجود آورد.
زینی حسنوند اضافه کرد: یکی از مهمترین مسائل در آموزش مجازی، کاهش تعامل چهرهبهچهره میان معلم و دانشآموز است؛ تعاملی که نقش مهمی در شکلگیری انگیزه، مشارکت فعال در کلاس و درک عمیق مطالب درسی دارد.
وی تصریح کرد: در بسیاری از موارد، دانشآموزان در فضای مجازی با نوعی فاصله عاطفی و آموزشی از محیط مدرسه مواجه شدند و این مسئله میتواند بر میزان یادگیری مؤثر و حتی علاقه آنان به درس و مدرسه تأثیر بگذارد.
این عضو هیأت علمی گروه علوم اجتماعی همچنین به مسئله نابرابری آموزشی در دوران آموزش مجازی اشاره کرد و گفت: دسترسی نابرابر به اینترنت، ابزارهای دیجیتال و فضای مناسب برای مطالعه، سبب شد برخی دانشآموزان نتوانند به اندازه دیگران از آموزش مجازی بهرهمند شوند.
وی تأکید کرد: این شکاف دیجیتال میتواند در بلندمدت به افزایش نابرابریهای آموزشی منجر شود و به همین دلیل توجه سیاستگذاران آموزشی به فراهم کردن زیرساختهای برابر برای همه دانشآموزان بسیار ضروری است.
وی بیان کرد: تجربه آموزش مجازی نشان داد نظام آموزشی نیازمند ترکیبی متعادل از روشهای حضوری و فناورانه است.
زینی حسنوند ادامه داد: اگر از ظرفیتهای فناوری در کنار آموزش حضوری بهدرستی استفاده شود، میتوان به الگویی کارآمد دست یافت که هم کیفیت یادگیری را ارتقا دهد و هم مهارتهای دیجیتال دانشآموزان را تقویت کند؛ الگویی که در آن تعامل انسانی، عدالت آموزشی و بهرهگیری هوشمندانه از فناوری در کنار یکدیگر قرار میگیرند.
انتهای پیام