ماهواره اینترنتی روسیه موسوم به راسوت که برای رقابت با استارلینک به فضا پرتاب شده بود، نخستین ماهواره خود را در مداری پایین از دست داد.
پروژه بلندپروازانه روسیه برای ایجاد یک شبکه اینترنت ماهوارهای داخلی موسوم به راسوت، با یک شکست بزرگ روبرو شده است. این کشور که مدتها به دنبال جایگزینی برای خدمات استارلینک ایلان ماسک بود، شاهد از دست رفتن نخستین ماهواره خود در مدار پایین زمین است. این اتفاق سوالات جدی درباره آینده این طرح و تواناییهای فنی روسیه در این حوزه مطرح میکند.
از دست رفتن نخستین ماهواره راسوت
نخستین ماهواره از پروژه اینترنت ماهوارهای روسیه موسوم به راسوت (Rassvet)، که قرار بود جایگزینی برای استارلینک اسپیساکس باشد، حدود ۶ ژوئن ۲۰۲۶ (۱۶ خرداد ۱۴۰۵) و کمتر از سه ماه پس از پرتابش در مارس ۲۰۲۶ (اسفند ۱۴۰۴)، به دلیل عدم توانایی در انجام مانورهای مداری، وارد جو زمین شد و سوخت. این ماهواره که با نام شیء ۴ (Object 4) و شناسه NORAD 68363 شناخته میشد، هیچگاه ارتفاع خود را افزایش نداد و به تدریج در اثر نیروی پسار اتمسفری سقوط کرد.
پنهانکاری پرتاب و چالشهای اولیه
پرتاب ماهوارههای راسوت در ۲۳ مارس ۲۰۲۶ (۳ فروردین ۱۴۰۵) با پنهانکاری قابل توجهی همراه بود؛ نه روسکاسموس (Roscosmos) و نه وزارت دفاع روسیه هیچ اطلاعیه رسمی منتشر نکردند. این سکوت غیرمعمول، حاکی از حساسیت برنامه است که در تقاطع جاهطلبیهای تجاری و نیازهای نظامی قرار دارد. با توجه به نقش استارلینک در جنگ اوکراین، روسیه توسعه یک قابلیت مشابه داخلی را به یک ضرورت امنیت ملی تبدیل کرده است.
بیشتر بخوانیدعملکرد نامنظم و آینده پروژه راسوت
رفتار مداری ماهوارههای راسوت پس از پرتاب، ناهماهنگ بود. در ابتدا هیچکدام مانور انجام ندادند، اما پس از دو هفته، برخی ماهوارهها شروع به افزایش ارتفاع کردند. با این حال، تا اوایل ژوئن ۲۰۲۶ (خرداد ۱۴۰۵)، تنها شش ماهواره به آرامی در حال صعود به مدار پایدارتر بودند و هشت ماهواره دیگر صرفاً موقعیت خود را حفظ میکردند. شیء ۴ اما هیچگاه مانوری انجام نداد که نشاندهنده نقص جدی سیستم پیشران یا از دست رفتن کامل کنترل آن بود. در مدارات پایین زمین (حدود ۳۰۰ کیلومتری)، ماهوارههای بدون پیشران به سرعت سقوط میکنند و برخلاف استارلینک که مدار خود را فعالانه حفظ میکند، این ماهواره صرفاً منتظر نابودی بود.
با وجود این شکست و عملکرد نامنظم، شایعاتی از پرتاب دومین دسته از ماهوارههای راسوت در اواسط ژوئن ۲۰۲۶ (اواخر خرداد ۱۴۰۵) وجود دارد که نشاندهنده عزم روسیه برای ادامه برنامه است. اگرچه روسیه قابلیتهای فضایی قابل توجهی دارد و مشکلات اولیه غیرمعمول نیستند، اما پنهانکاری، از دست رفتن شیء ۴ و ناهماهنگی سایر ماهوارهها، مسیر این کشور برای ایجاد جایگزینی کارآمد برای استارلینک را بسیار طولانی و دشوارتر از آنچه انتظار میرفت، نشان میدهد.
∎