به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، میناب در نهم اسفند ۱۴۰۴ تنها یک شهر جنوبی نبود؛ آن روز به نمادی از شکنندگی زندگی غیرنظامیان در دل جنگ تبدیل شد. صبحی که باید با صدای زنگ مدرسه و هیاهوی کودکان آغاز میشد، با صدای انفجار موشکهای تاماهاوک شکافته شد.
طبق گفته وزیر امورخارجه ایران، در نخستین مرحله حمله، دوازده موشک کروز به مجموعهای از مراکز شهری در میناب اصابت کرد؛ از جمله مدرسه دخترانه طیبه شجره و مدرسه پسرانه رهپویان شهدای خلیج فارس، یک مجتمع فرهنگی، خانه بازی کودکان، مجتمع بیمارستانی، کارواش و یک سوپرمارکت. دقایقی بعد، در موج دوم حمله، سه موشک دیگر نیز همین محدوده را هدف گرفتند و محدودهای که تا ساعاتی پیش بخشی از زندگی روزمره شهر بود، به صحنهای از آوار و دود تبدیل شد.
در میان این اهداف، مدرسه و پیشدبستانی شجره طیبه بیشترین تلفات را متحمل شد. روایت شاهدان عینی که بعدتر با تحلیل تصاویر ماهوارهای نیز تطبیق داده شد، نشان میدهد ساختمان مدرسه در سه نوبت جداگانه هدف قرار گرفت. با اصابت موشکها، سقف مدرسه فرو ریخت و دهها کودک در زیر آوار گرفتار شدند.
بر اساس آمار منتشر شده، در این حمله ۱۵۶ غیرنظامی جان خود را از دست دادند که ۱۲۰ نفر از آنان دانشآموز بودند. این رویداد مرگبارترین حادثه از نظر تلفات غیرنظامیان در جریان جنگ میان آمریکا، اسرائیل و ایران محسوب میشد.
میناب پس از آن روز دیگر همان شهر سابق نبود. نام مدرسهای که تا پیش از آن تنها در میان خانوادههای محلی شناخته میشد، به یکی از تلخترین نمادهای قربانی شدن کودکان در جنگ تبدیل شد؛ یادآور این واقعیت که در هر درگیری نظامی، نخستین و بیدفاعترین قربانیان اغلب کسانی هستند که هیچ نقشی در آغاز جنگ نداشتهاند.