پزشک پیشگام استرالیایی، ریچاد اسکولیر، سه سال پس از تشخیص یک تومور مغزی تهاجمی در سن ۵۹ سالگی درگذشت.

به گزارش ایسنا، اسکولیر به دلیل تصمیم جسورانه‌اش برای انجام یک درمان آزمایشی بی‌سابقه برای مقابله با تومور مغزی گلیوبلاستومای خود، در سراسر جهان خبرساز شد. این درمان توسط دوست و همکار نزدیکش، جوجینا لانگ و بر پایه دستاوردهای علمی مشترک آن‌ها در درمان سرطان پوست طراحی شده بود.

فعالیت‌های این دو دانشمند در زمینه ملانوم پیشرفته که نوعی سرطان پوست است که زمانی تقریبا حکم مرگ را داشت، جان افراد بی‌شماری را نجات داده است. نتایج امیدوارکننده درمان تومور مغزی اسکولیر نیز اکنون به آغاز یک کارآزمایی بالینی اولیه در آمریکا منجر شده است.

اسکولیر در نامه‌ای سرگشاده که پس از مرگش منتشر شد، نوشت: «می‌خواستم حتی در تاریک‌ترین دوران زندگی‌ام نیز به مشارکت و کمک ادامه دهم.»

او همچنین نوشت: «این نامه را به‌عنوان آخرین خداحافظی با تمام کسانی می‌نویسم که افتخار دوست داشتنشان، همراهی در ماجراجویی‌های زندگی، همکاری حرفه‌ای و آشنایی با آن‌ها را داشته‌ام؛ زندگی‌ای که فقط می‌توان آن را سرشار از شادی، خوش‌بینی، فرصت و اشتیاق توصیف کرد.»

نخست‌وزیر استرالیا، از اسکولیر به عنوان «یکی از درخشان‌ترین چهره‌ها و مهربان‌ترین قلب‌های کشور» یاد کرد.

او گفت: این مرد خارق‌العاده، متخصص سرطانی که خود به سوژه درمانش تبدیل شد، هر روز ما را در جریان مسیر زندگی‌اش قرار می‌داد و در این فرآیند به همه ما امید می‌بخشید.

دانشمندی که به یک گنج ملی تبدیل شد

اسکولیر که یکی از معتبرترین متخصصان پزشکی استرالیا به شمار می‌رفت، به چهره‌ای محبوب در سطح ملی تبدیل شد. او و جورجینا لانگ در سال ۲۰۲۴ به‌طور مشترک عنوان «استرالیایی سال» را دریافت کردند.

این دو به عنوان مدیران مشترک موسسه ملانومای استرالیا طی یک دهه گذشته تحقیقات گسترده‌ای روی ایمونوتراپی انجام دادند؛ روشی که در آن از سیستم ایمنی بدن برای حمله به سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود.

این پژوهش‌ها نتایج بیماران مبتلا به ملانوم پیشرفته را در سراسر جهان متحول کرده است. امروزه حدود نیمی از بیماران عملاً درمان می‌شوند؛ در حالی که این رقم پیش‌تر کمتر از ۱۰ درصد بود. اسکولیر همچنین آموزش و پرورش نسل جدید آسیب‌شناسان را یکی از بزرگ‌ترین افتخارات حرفه‌ای خود می‌دانست.

او در این مورد نوشته است: همیشه این باور را داشته‌ام که همه ما مسئولیت داریم آینده را برای دیگران تغییر دهیم و جهان را به مکانی بهتر تبدیل کنیم... و من این باور را تا حد ممکن در زندگی خود عملی کردم.

تبدیل شدن به «موش آزمایشگاهی»

اسکولیر در گفت‌وگویی با بی‌بی‌سی در سال ۲۰۲۴ گفته بود که حاضر نشده در برابر تشخیص شوکه‌کننده بیماری‌اش تسلیم شود.

گلیوبلاستوما که در بافت‌های پشتیبان مغز ایجاد می‌شود، یکی از تهاجمی‌ترین انواع سرطان مغز است. روش درمان استاندارد آن شامل جراحی فوری، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی است و طی دو دهه گذشته تغییر چندانی نکرده است.

بیشتر بیمارانی که به نوع تومور اسکولیر مبتلا می‌شوند، کمتر از یک سال زنده می‌مانند. او گفته بود: برایم قابل قبول نبود که بدون تلاش، مرگ حتمی را بپذیرم. جورجینا لانگ نیز به همان اندازه مصمم بود. او ساعت‌های نخست پس از شنیدن خبر بیماری دوستش را در سوگواری گذراند، اما خیلی زود به فکر یافتن راه‌حلی تازه افتاد.

قمار بزرگ برای درمان سرطان مغز

در مطالعات مربوط به ملانوم، تیم لانگ دریافته بود که ایمونوتراپی زمانی مؤثرتر عمل می‌کند که ترکیبی از چند دارو استفاده شود و این داروها پیش از جراحی تومور به بیمار داده شوند.

بر همین اساس، اسکولیر در سال ۲۰۲۳ به نخستین بیمار مبتلا به سرطان مغز در جهان تبدیل شد که ایمونوتراپی ترکیبی را پیش از جراحی دریافت کرد. علاوه بر آن، یک واکسن شخصی‌سازی‌شده بر اساس ویژگی‌های تومور او نیز ساخته شد تا توانایی داروها در شناسایی سلول‌های سرطانی را افزایش دهد.

اسکولیر و لانگ به‌خوبی می‌دانستند که احتمال درمان کامل «بسیار ناچیز» است، اما امیدوار بودند این روش آزمایشی بتواند عمر او را طولانی‌تر کند. اسکن‌های بعدی نشانه‌هایی از یک پاسخ ایمنی مثبت در مغز را نشان دادند و اکنون یک کارآزمایی بالینی کوچک در تلاش است این نتایج را در بیماران دیگر نیز تکرار کند. جان تامسون جراح برجسته ملانوم و دوست اسکولیر، در پیامی به یاد او گفت: این نمونه واقعی علم در عمل بود.

او اسکولیر را جوانی خوش‌برخورد، فروتن و اهل شهر لانستون و همچنین دانشمندی برجسته با شهرت بین‌المللی توصیف کرد و افزود: او به عنوان یک استرالیایی واقعا بزرگ در یادها خواهد ماند.

سفر ریچارد دشوار و دردناک بود؛ مسیری که خودش با فروتنی آن را «راه نامطمئن من» می‌نامید. اما او این مسیر را با شجاعت، اراده و وقاری کم‌نظیر طی کرد. اینکه تجربه‌اش را با ما به اشتراک گذاشت، نمونه‌ای از سخاوت عمیق انسانی بود.

خداحافظی آخر

از اسکولیر همسرش کیتی نیکول که او نیز آسیب‌شناس است و سه فرزندشان به یادگار مانده‌اند.

او در نامه خداحافظی خود نوشت که شاید خوش‌شانس بوده است؛ زیرا اثرات جسمی و شناختی سرطان مغزش باعث شده احتمالا از وخامت تدریجی وضعیت خود در هفته‌های پایانی چندان آگاه نباشد.

او نوشت: «این نامه را در حالی می‌نویسم که می‌دانم خانواده فوق‌العاده‌ام در تمام لحظات کنارم بوده‌اند؛ همان‌گونه که در سراسر مسیر مبارزه با سرطان همراه من بودند. آن‌ها نمونه‌های درخشانی از بهترین ویژگی‌های انسانیت هستند و به وجودشان افتخار می‌کنم.»

اسکولیر که روند درمان خود را به ‌طور عمومی و آنلاین مستندسازی می‌کرد، از مردم استرالیا نیز برای موج محبت و حمایتشان تشکر کرد.

او همچنین نوشت: «با من خندیدید، با من گریه کردید و زمانی که بیش از هر وقت دیگری به آن نیاز داشتم، به من امید و انگیزه دادید. من هرگز واقعیت‌های این مسیر را پنهان نکردم و صمیمانه از شما سپاسگزارم که به من فرصت دادید تجربه‌ام را با تمام فراز و نشیب‌هایش با شما در میان بگذارم. او در پایان از دانشمندان خواست همچنان شجاع، کنجکاو و نوآور باقی بمانند و از دولت‌ها نیز خواست از تحقیقات علمی حمایت کنند.»

پیام پایانی او چنین بود: «ما می‌توانیم و باید همچنان مرزهای دانش را جابه‌جا کنیم تا حوزه درمان سرطان را به جلو پیش ببریم.»