گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم - اخیرا «رابرت پیپ» استاد برجسته دانشگاه شیکاگو به نکات مهمی درخصوص شکست آمریکا در جنگ رمضان (‌نبرد با ایران) اشاره کرده است.

او می‌گوید:

 «ترامپ در تجاوز نظامی به ایران خود را در بحرانی شبیه به بحران لیندون جانسون در ویتنام گرفتار کرده است.»

طی هفته‌های اخیر، بسیاری از تحلیلگران حوزه امنیتی و سیاست خارجی آمریکا، از ابتلای کاخ سفید به سندروم ویتنام خبر می‌دهند! «لیندون جانسون» رئیس جمهور اسبق آمریکا در دهه شصت میلادی بود که دخالت نظامی در ویتنام را گسترش داد و منجر به تلفات و خسارات زیادی برای این کشور شد.

بسیاری از تحلیلگران از این جنگ با عنوان «باتلاق ویتنام» یاد می‌کنند؛ اصطلاحی که به وضعیتی اشاره دارد که در آن یک کشور متوهم (آمریکا)  وارد جنگی می‌شود که خروج از آن دشوار، پرهزینه و فرسایشی است.

نخستین دلیل این توصیف، طولانی و فرسایشی شدن جنگ بود. حضور نظامی آمریکا در ویتنام از اوایل دهه 1960 به‌تدریج افزایش یافت و در سال 1965 با اعزام گسترده نیروهای آمریکایی به اوج خود رسید. در مقطعی بیش از 500 هزار سرباز آمریکایی در ویتنام مستقر بودند. با وجود این حجم عظیم نیرو و تجهیزات، جنگ نه‌تنها به پیروزی واشنگتن  منجر نشد، بلکه شکستی سهمگین را برای آن در نظام بین الملل رقم زد.

عامل مهم دیگر، ماهیت جنگ چریکی و نامتقارن در ویتنام بود. نیروهای ویتنام شمالی و چریک‌های ویت‌کنگ از تاکتیک‌های جنگ نامنظم استفاده می‌کردند. آنها با بهره‌گیری از جنگل‌های انبوه، تونل‌های زیرزمینی و حمایت بخشی از جمعیت محلی، توانستند در برابر ارتش قدرتمند آمریکا مقاومت کنند. این نوع جنگ باعث شد که برتری نظامی و فناوری آمریکا نتواند به پیروزی قاطع تبدیل شود.

از سوی دیگر، جنگ ویتنام به یک هزینه سنگین انسانی و اقتصادی برای آمریکا تبدیل شد. بیش از 58 هزار سرباز آمریکایی در این جنگ کشته شدند و صدها هزار نفر نیز مجروح شدند. علاوه بر آن، هزینه‌های مالی جنگ بسیار سنگین بود و میلیاردها دلار از منابع اقتصادی آمریکا را به خود اختصاص داد. این هزینه‌ها در نهایت فشار قابل توجهی بر اقتصاد و سیاست داخلی آمریکا وارد کرد.

یکی دیگر از دلایل تبدیل شدن ویتنام به «باتلاق» برای آمریکا، افزایش مخالفت‌های داخلی با ادامه جنگ بود. از اواخر دهه 1960، اعتراضات گسترده دانشجویی و اجتماعی در شهرهای مختلف آمریکا شکل گرفت. بسیاری از شهروندان و سیاستمداران معتقد بودند که ادامه جنگ نه‌تنها دستاورد روشنی ندارد، بلکه جان هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

پوشش گسترده از صحنه‌های جنگ نیز باعث شد افکار عمومی بیش از پیش نسبت به ادامه این درگیری بدبین شود.در عرصه بین‌المللی نیز این جنگ پیامدهای مهمی برای اعتبار آمریکا داشت. کشورها این جنگ را نمونه‌ای از مداخله پرهزینه و ناموفق آمریکا  در یک بحران منطقه‌ای می‌دانستند. در نهایت، پس از سال‌ها درگیری، آمریکا در سال 1973 نیروهای خود را از ویتنام خارج کرد و رسما در این جنگ شکست خورد.

ابتلای سیاستمداران آمریکایی به سندروم ویتنام، سقوط و تباهی آنها در نظام بین الملل را تضمین کرده است. هم اکنون نیز در جنگ رمضان، آثار و علایم شکست مطلق آمریکا و رژیم صهیونیستی در برابر ایران، از سوی جهانیان قابل احصاء و درک است.

انتهای پیام/