به گزارش ایسنا، بررسی کنداکتور شبکههای تلویزیون در فصل بهار نشان میدهد که صداوسیما گرایش ویژهای به ساخت سریالهای کوتاه پیدا کرده که بهرغم تعریف بینالمللی متفاوت، در ادبیات نمایشی ایران به عنوان «مینیسریال» شناخته میشوند. این تغییر رویکرد، میتواند برگرفته از تجربیات موفق جهانی، حاصل سیاستهای جدید اقتصادی، پاسخی به تحولات سیاسی و اجتماعی کشور یا ترکیبی از این موارد باشد.
نگاهی به آمار پخش سریالها نشان میدهد که تلویزیون تنها در فصل بهار سال جاری، چهار عنوان سریال با کمتر از ۱۵ قسمت روانه آنتن کرده. این آثار شامل «سرو، سپید، سرخ» با ۱۳ قسمت، «صدای قلب من» با هفت قسمت، «در و تخته» با ۱۱ قسمت و «مادران» با هشت قسمت است که همگی از شبکههای یک و دو پخش شده و هیچکدام از آنها سهم شبکه سه سیما نبوده است.
این در حالی است که طی ۱۲ ماه ۱۴۰۴، مجموعا تنها پنج سریال با کمتر از ۱۵ قسمت از شبکههای مختلف پخش شده بود که در آن زمان شامل «مجاور بهشت» با ۱۳ قسمت، «جایی برای همه» با ۱۱ قسمت، «دستچین» با ۸ قسمت، «بیمرز» با ۶ قسمت و «مرز» هم با ۶ قسمت بود.
نقشآفرینی پررنگ جوانان و چالش کیفیت
بررسی این آثار نشان میدهد که پرکاری یادشده در حوزه سریالهای کوتاه، تا حد زیادی حاصل فعالیتهای خانه تولیدات جوان مرکز سیمرغ موسوم به «آرمان» است که از چهار مینیسریال پخششده در بهار ۱۴۰۵، تولید دو عنوان را به تنهایی و یک عنوان را با مشارکت مرکز سریال حوزه هنری بر عهده داشته است.
این مرکز که برای همکاری با فیلمسازان جوان و تازهنفس ماموریت دارد، بیش از هرچیز قصههای نسبتا کوتاه را به سریال تبدیل میکند؛ روندی که باعث شده آثار آن با پروداکشن محدودتر و هزینه نسبتا کمتری تولید شوند و نتیجه مستقیم آن، کاهش ریسک مالی در سپردن پروژهها به کارگردانان جوان بوده است.
یکی از نقاط قابل تامل در زمینه مینیسریالهای تلویزیون، کیفیت آنهاست که نمیتواند مغفول واقع شود؛ چراکه به نظر میرسد شمار قابل توجهی از مینیسریالهای یکی ـ دو سال اخیر تلویزیون نظیر «مجاور بهشت»، «جایی برای همه»، «بیمرز»، «صدای قلب من» و «مادران» در این زمینه دچار چالش جدیاند.
مینیسریال و یک کاربرد استراتژیک
تلویزیون که در سالهای اخیر تلاشهایی برای احیای کمدیهای موقعیت ارزان و دارای لوکیشنهای محدود تحت عنوان سیتکام داشته، در حالی دست به کار احیای قالب مینیسریال شده که طی سالهای اخیر، سریالهایی با تعداد قسمتهای ۱۰ یا ۱۵ قسمت، کمتر از شبکههای سیما پخش میشد. این در شرایطی است که این قالب سالهاست در صنعت سریالسازی جهان مورد استقبال قرار گرفته و کارنامه موفقی به جا گذاشته است؛ چراکه امکان عرضه یک موضوع مشخص را در زمانی کوتاه و با هزینهای منطقی فراهم میکند.
به علاوه با توجه به تحولات سریع سیاسی و اجتماعی کشور در سالهای اخیر که گاه با فواصل زمانی بسیار کم رخ میدهند، به نظر میرسد مینیسریالها میتوانند کاربرد استراتژیکتری برای پرداخت سریع به موضوعات روز جامعه و رساندن فوری آنها به آنتن داشته باشند؛ نظیر امری که در سریال «سرو، سپید، سرخ» رخ داد. اگر این رویکرد به شکل آگاهانه دنبال شود، میتواند ضریب نفوذ رسانه ملی را در بزنگاههای سیاسی و اجتماعی افزایش دهد.
انتهای پیام