شناسهٔ خبر: 78464914 - سرویس اجتماعی
نسخه قابل چاپ منبع: ایمنا | لینک خبر

محبت بی‌مرز یا تربیت آگاهانه؛ فرزندان به کدام نیاز دارند؟

محبت به فرزندان تنها در تأمین خواسته‌ها و نیازهای مادی خلاصه نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای از توجه عاطفی، ارتباط مؤثر، حمایت و تعیین چارچوب‌های تربیتی را در بر می‌گیرد و عشق والدین زمانی بیشترین تأثیر را بر رشد شخصیت و سلامت روان فرزند دارد که با آگاهی، تعادل و مسئولیت‌پذیری همراه باشد.

صاحب‌خبر -

به گزارش خبرگزاری ایمنا، رابطه میان والدین و فرزندان یکی از تأثیرگذارترین پیوندهای انسانی است که نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت، احساس امنیت و سلامت روان افراد ایفا می‌کند و کیفیت این رابطه می‌تواند تا سال‌ها بر نگرش، رفتار و روابط اجتماعی فرزندان تأثیر بگذارد.

در میان عوامل مختلفی که به استحکام این رابطه کمک می‌کنند، محبت جایگاه ویژه‌ای دارد؛ کودکان از نخستین سال‌های زندگی نیاز دارند عشق، پذیرش و توجه والدین را احساس کنند و از این طریق اعتماد به نفس و احساس ارزشمندی را در خود پرورش دهند.

با این حال، مفهوم محبت در تربیت فرزند بسیار گسترده‌تر از برآورده کردن خواسته‌ها یا فراهم کردن امکانات رفاهی است و بسیاری از متخصصان بر این باورند که محبت واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که نیازهای عاطفی، روانی و تربیتی کودک نیز مورد توجه قرار گیرد.

محبت بی‌مرز یا تربیت آگاهانه؛ فرزندان به کدام نیاز دارند؟

محبت به فرزندان یکی از ظریف‌ترین، پیچیده‌ترین و چندلایه‌ترین ابعاد رابطه والد و فرزند است / محبت فقط در برآورده کردن نیازها خلاصه نمی‌شود

احمد پدرام، روان‌شناس و مشاور خانواده در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه محبت به فرزندان یکی از ظریف‌ترین، پیچیده‌ترین و چندلایه‌ترین ابعاد رابطه والد و فرزند است، اظهار کرد: هر زمان درباره این موضوع صحبت می‌کنیم، در واقع وارد یکی از حساس‌ترین حوزه‌های تربیتی می‌شویم که می‌تواند آثار عمیق و ماندگاری بر شخصیت، سلامت روان، احساس امنیت و کیفیت زندگی آینده فرزندان بر جای بگذارد.

وی با بیان اینکه برخی والدین تصور می‌کنند هرچه فرزندشان بخواهد، اگر برای او فراهم کنند، نهایت عشق و محبت را نشان داده‌اند، افزود: این تصور همیشه درست نیست و تأمین همه خواسته‌های کودک نه‌تنها به معنای محبت صحیح نیست، بلکه در بعضی موارد می‌تواند به رشد نامتوازن شخصیت او منجر شود، بنابراین لازم است میان محبت، حمایت، تربیت و تأمین نیازهای واقعی فرزند تعادل برقرار شود.

روان‌شناس و مشاور خانواده با بیان اینکه بدون تردید یکی از جلوه‌های محبت، برآورده کردن نیازهای فرزند است، اما محبت تنها در این موضوع خلاصه نمی‌شود، تصریح کرد: بخش مهم‌تری از عشق والدین، در نحوه ارتباط عاطفی آنها با فرزند نمود پیدا می‌کند و اینکه والدین هنگام روبه‌رو شدن با فرزند خود چه چهره‌ای دارند، چگونه به او نگاه می‌کنند و چه احساسی را به او منتقل می‌کنند، اهمیت فراوانی دارد.

محبت به معنای حذف قوانین و چارچوب‌های تربیتی نیست / تربیت سالم نیازمند آموزش قواعد، مسئولیت‌پذیری و محدودیت‌های منطقی است

پدرام با بیان اینکه یکی دیگر از زبان‌های مهم محبت، تماس و نوازش فیزیکی است، ادامه داد: بسیاری از کودکان و نوجوانان از طریق لمس، محبت را دریافت و درک می‌کنند. دست دادن، در آغوش گرفتن، بوسیدن، نوازش کردن و حتی یک ضربه محبت‌آمیز بر شانه، می‌تواند پیام‌های عاطفی بسیار عمیقی را منتقل کند.

وی با بیان اینکه توجه واقعی به فرزند از ارکان اساسی محبت است، گفت: گاهی والدین در ظاهر کنار فرزند حضور دارند، اما ذهن آن‌ها درگیر تلفن همراه، شبکه‌های اجتماعی، امور مالی، مسائل کاری یا دغدغه‌های روزمره است و کودک یا نوجوان زمانی احساس دوست‌داشتنی بودن می‌کند که بداند والدینش او را می‌بینند، به حرف‌هایش گوش می‌دهند و حضورش برای آن‌ها اهمیت دارد.

روان‌شناس و مشاور خانواده اضافه کرد: محبت به معنای حذف قوانین و چارچوب‌های تربیتی نیست، برخی والدین تصور می‌کنند عشق ورزیدن یعنی هرگز «نه» نگفتن، در حالی که تربیت سالم نیازمند آموزش قواعد، مسئولیت‌پذیری و محدودیت‌های منطقی است.

محبت بی‌مرز یا تربیت آگاهانه؛ فرزندان به کدام نیاز دارند؟

کودکان بیش از هر چیز به حضور مؤثر والدین نیاز دارند؛ حضوری که در آن شنیده شوند، احساس دیده شدن کنند و مطمئن باشند که دغدغه‌ها، احساسات و تجربیات آنها برای خانواده اهمیت دارد و این نوع توجه، یکی از مهم‌ترین عوامل شکل‌گیری پیوند عاطفی عمیق میان والدین و فرزندان است.

از سوی دیگر، ابراز محبت می‌تواند شکل‌های گوناگونی داشته باشد. گاهی یک گفت‌وگوی صمیمانه، یک آغوش گرم یا چند دقیقه وقت گذاشتن برای شنیدن حرف‌های فرزند، تأثیری ماندگارتر از بسیاری از هدایا و امکانات مادی بر جای می‌گذارد.

باید توجه داشت تربیت موفق زمانی محقق می‌شود که عشق و حمایت در کنار آموزش مسئولیت‌پذیری و رعایت چارچوب‌های منطقی قرار گیرد و ایجاد این تعادل می‌تواند زمینه رشد نسلی را فراهم کند که در عین برخورداری از امنیت عاطفی، توانایی روبه‌رو شدن با چالش‌های زندگی را نیز داشته باشد.

محبت به فرزندان زمانی بیشترین اثر را بر رشد و آینده آن‌ها خواهد داشت که با آگاهی، توجه و تعادل همراه باشد. کودکان بیش از هر چیز به احساس امنیت، دیده شدن و پذیرفته شدن نیاز دارند و این احساس نه‌تنها از طریق تأمین خواسته‌ها، بلکه از راه ارتباط عاطفی عمیق، حضور مؤثر والدین و تربیت مسئولانه شکل می‌گیرد.

والدینی که در کنار ابراز عشق و حمایت، چارچوب‌های منطقی و مهارت‌های زندگی را نیز به فرزندان خود می‌آموزند، زمینه پرورش نسلی توانمند، مستقل و برخوردار از سلامت روان را فراهم می‌کنند.