محسن مهدیان؛  مدیرمسئول

عصر دیروز ترامپ گفته بود دوست دارد حملات علیه حزب‌الله «دقیق‌تر» انجام شود، اما دقایقی بعد مدعی شد از حمله اسرائیل به ضاحیه بیروت رضایت ندارد.
فاصله این عقب‌نشینی خفت‌آمیز را اراده پولادین ایران پر کرده است.
ساعتی پس از آن آژیرها در سرزمین‌های اشغالی به صدا درآمد. شهرک‌نشینان به پناهگاه‌ها فرار کردند. ارتش اسرائیل انتشار تصاویر محل اصابت موشک‌ها را ممنوع کرد. نتانیاهو نشست فوری امنیتی تشکیل داد‌ و دقایقی بعد، همان ترامپ گفت: «کافی است؛ به نتانیاهو می‌گویم پاسخ ندهد. به میز مذاکره بازگردید.»
اما در ایران، صحنه متفاوت بود.
«برادر برادر، ضربه آخر رو بزن»
میدان‌های تجمع بار دیگر از شور و شعف لبریز شد. شعارهای مردم جان تازه گرفت. اراده ملت ایران و جبهه مقاومت یک‌بار دیگر به رخ کشیده شد.
اهمیت عملیات دیشب فقط در شلیک چند موشک نبود؛ در پیام‌هایی بود که به منطقه و جهان مخابره کرد.
نخست؛
حمله دیشب اعلام پایان دوران جنگ زیر آستانه‌ای بود؛ دورانی که دشمن تصور می‌کرد می‌تواند دائما حمله کند اما همچنان نام آن را جنگ نگذارد.
دوم؛ 
مرز میان حمله به محور مقاومت و حمله به ایران بار دیگر از بین رفت. ضاحیه و جنوب لبنان از معادله بازدارندگی جدا نیستند.
سوم؛
آمریکا مجدد در موضع التماس مذاکره قرار گرفت‌ و ایران نشان داد میز مذاکره را در میانه میدان و آتش قرار داده است.
اما دیشب معادله جنگ عوض شد؛ از جنگ فرسایشی کنترل‌شده به جنگی که هر تجاوزی در آن هزینه دارد.
دیشب مرزهای جنگ جابه‌جا شد؛ لبنان بیرون از معادله بازدارندگی ایران نیست.
دیشب معادله از «تهدید برای مذاکره» به «مذاکره پس از پاسخ» تغییر کرد.
دیشب نه فقط چند موشک شلیک شد، قواعد بازی جنگ بازنویسی شد.
دیشب ایران هزینه تجاوز را به متن معادله بازگرداند.
تبریک می‌گویم. دیشب، نمایش اراده آهنین ایران بود.
پیام نهایی نیز کوتاه بود:
«الوعده وفا».