به گزارش همشهری آنلاین پرفشاری خون یکی از شایعترین بیماریهای مزمن در جهان است؛ بیماریای که بسیاری از مبتلایان برای کنترل آن به بیش از یک دارو نیاز دارند.
متخصصان میگویند بیش از ۷۰ درصد بزرگسالان مبتلا به فشار خون بالا برای رسیدن به اعداد مطلوب فشار خون باید دستکم دو دارو مصرف کنند و حدود ۳۰ درصد نیز به سه دارو یا بیشتر نیاز دارند.
فشار خون بالا زمانی تشخیص داده میشود که فشار خون فرد به ۱۳۰ روی ۸۰ میلیمتر جیوه یا بیشتر برسد. با وجود بیش از ۲۰۰ داروی مختلف در بازار، انتخاب بهترین درمان برای هر بیمار به عوامل متعددی از جمله شدت بیماری، سن، سبک زندگی و ابتلا به بیماریهای زمینهای بستگی دارد.
بر اساس دستورالعملهای جدید، چهار گروه اصلی دارویی به عنوان خط اول درمان فشار خون شناخته میشوند؛ داروهای مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین (ARB)، مهارکنندههای آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)، مسدودکنندههای کانال کلسیم و داروهای ادرارآور.
پزشکان میگویند در افراد مبتلا به پرفشاری خون مرحله یک، تغییر سبک زندگی همچنان نقش مهمی در درمان دارد. کاهش مصرف نمک، افزایش فعالیت بدنی و استفاده بیشتر از رژیم غذایی گیاهی میتواند نیاز به دارو را کاهش دهد یا اثربخشی آن را افزایش دهد.
در میان داروهای موجود، گروه ARB شامل داروهایی مانند لوزارتان و والزارتان امروزه از رایجترین انتخابها هستند. این داروها علاوه بر کاهش فشار خون، از کلیهها نیز محافظت میکنند و برای بیماران مبتلا به دیابت یا بیماری کلیوی گزینه مناسبی محسوب میشوند.
داروهای مسدودکننده کانال کلسیم نیز بهویژه در افراد جوانتر کاربرد زیادی دارند و معمولاً عوارض جانبی محدودی ایجاد میکنند. در مقابل، داروهای ادرارآور با وجود اثربخشی بالا ممکن است باعث تکرر ادرار شوند و برای برخی افراد انتخاب ایدهآلی نباشند.
اما در بیماران مبتلا به پرفشاری خون مرحله دو، یعنی زمانی که فشار خون به ۱۴۰ روی ۹۰ یا بالاتر میرسد، درمان معمولاً با حداقل دو دارو آغاز میشود. پزشکان معتقدند مصرف همزمان دو دارو با دوز کمتر، اغلب از مصرف مقدار زیاد یک دارو مؤثرتر است و عوارض کمتری نیز ایجاد میکند.
کارشناسان تأکید میکنند استفاده از قرصهای ترکیبی که دو داروی ضد فشار خون را در یک قرص جای دادهاند، میتواند علاوه بر سادهتر کردن درمان، خطر حمله قلبی و سکته مغزی را نیز کاهش دهد. به همین دلیل امروزه درمان فشار خون بالا بیش از آنکه به انتخاب یک داروی خاص وابسته باشد، بر انتخاب ترکیب مناسب داروها برای هر بیمار متمرکز شده است.
