به گزارش ایرنا، مربیان تیمهای مختلفِ ملی در جهان، اغلب با دغدغههای بسیاری مواجه هستند. از جمله بعد از اعلام لیستِ بازیکنان و زمانی که ستارهای را خط میزنند یا مهرهای جدید به اردو دعوت میکنند. از توماس توخل که هدایت تیم ملی انگلیس را بر عهده دارد، تا امیر قلعهنویی که روی نیمکت ایران مینشیند، هیچیک از تیغ بُرندهی انتقادها در امان نیستند.
فوتبال، سن و سال نمیشناسد و بهترین و آمادهترین بازیکنان باید در لیست نهایی و سپس ترکیب اصلی قرار بگیرند. اما یک سئوال؛ برای مرکز خط دفاع، کدام بازیکن جوان در فوتبال ایران شکوفا شده و درخشیده که در مقطع فعلی بهتر از شجاع خلیلزاده باشد؟ یا آیا بهتر از حسین کنعانیزادگان داریم؟
چند روز قبل دیدیم که توماس توخل، فهرست نهایی تیم ملی انگلیس برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را اعلام کرد؛ جایی که اثری از نامهای بزرگ نظیر الکساندر آرنولد، کول پالمر، گیپس وایت، لوک شاو، هری مگوایر و فیل فودن نبود. بلافاصله انتقادها آغاز شد، اما نه به آن شدتی که تصورش را میکردیم.
لیست ۲۶ نفرهی تیم ملی ایران نیز در شرایطی اعلام شد که بسیاری از کارشناسان، منتظرِ تحقق وعدههای قدیمی امیر قلعهنویی بودند. همان بحث معروفِ جوانگرایی که در تمام مصاحبههای یکی دو سال اخیر امیر، یک مسئلهی ثابت و غیر قابل تغییر بود. اگر میگوییم جوانگرایی، به این معنی نیست که شاکلهی اصلی تیم ملی تغییر کند و در همین جام جهانی، جوانترها جای باتجربهها را بگیرند. اتفاقاً این یک خودکشی است و کارشناسان واقعی هم آن را برنمیتابند.
جام جهانی، جایی برای تغییر نسل نیست. در فوتبال جهان نیز تیمهای ملی، بلافاصله بعد از پایانِ جام جهانی اقدام به تغییر در استخوانبندی و سپس جوانگرایی میکنند. یعنی انتظار از قلعهنویی، برای اینکه بیاید و کلی بازیکنِ جوان را با خود به مکزیک و آمریکا ببرد، انتظاری عبث، بیهوده و غیرمنطقی است.
در فوتبال، تیمها قبل از آغاز بازی، با دو واژهی غالب و مغلوب مواجه هستند. با توجه به اسکواد، رنکینگ و آمادگیشان، یکی غالب است و دیگری مغلوب. در جام جهانی ۲۰۲۶، احتمالاً ما مقابل بلژیک و مصر، قبل از به صدا در آمدنِ سوتِ آغاز بازی، مغلوب هستیم. روشِ بازی تیمِ مغلوب هم مشخص است؛ حضوری گسترده در دفاع و چشم دوختن به ضدحملات. همان کاری که کارلوس کیروش در جام جهانی ۲۰۱۸، مقابل اسپانیا و پرتغال به بهترین شکل ممکن انجام داد.
در این شرایط، اغلب مربیان سعی میکنند از بازیکنان باتجربه، فیزیکی و تدافعی بیشتر استفاده کنند؛ شبیه به همین کاری که قلعهنویی در پُست هافبک دفاعی انجام داده و بازیکنانی نظیر روزبه چشمی، سعید عزتاللهی، محمد قربانی و امیرمحمد رزاقینیا را در لیست نهایی قرار داده است. یا استفاده از سه مدافع راست به نامهای صالح حردانی، رامین رضاییان و آریا یوسفی.
باز هم این جملهی کلیشهای، اما مهم را تکرار میکنیم. فوتبال، سن و سال نمیشناسد و بهترین و آمادهترین بازیکنان باید در لیست نهایی و سپس ترکیب اصلی قرار بگیرند. اما یک سئوال؛ برای مرکز خط دفاع، کدام بازیکن جوان در فوتبال ایران شکوفا شده و درخشیده که در مقطع فعلی بهتر از شجاع خلیلزاده باشد؟ یا آیا بهتر از حسین کنعانیزادگان داریم؟
تنها نقدی که به امیر قلعهنویی وارد است و شاید هم خودش پاسخی قانعکننده برای آن داشته باشد، قلم قرمزی است که روی نام یکی دو بازیکن جوان کشیده. در جام جهانی، از حالا ترکیب اصلی تیمها، تعویضهایشان هنگامی که از حریف پیش هستند یا زمانی که به دنبال جبرانِ گل خورده هستند، مشخص است. این البته در ذهن مربیان است و نه افراد معمولی.
بنابراین دایرهی استفاده از بازیکنان، محدود است. یعنی اگر تیمی با مصدومیت و محرومیتِ بازیکنانش مواجه نشود، نهایتاً از ۱۷ تا ۱۸ بازیکن استفاده خواهد کرد. نقد ما این است که میشد تمهیداتی اندیشید و نامِ نفرات بیستوپنجم و بیستوششم را از میان جوانهایی نظیر کسری طاهری و امیرحسین محمودی انتخاب کرد و آنها را به این رویداد مهم بُرد تا به قول فوتبالیها، هم ترسشان بریزد و هم تجربه جدیدی برای آینده بیندوزند.
تصمیم نهایی اما با امیر قلعهنویی بود؛ او نخواست یا بر اساس ایدههایش نتوانست تغییراتی برای عمل به وعدهی جوانگراییاش انجام بدهد. در نهایت هم خودش پاسخگوست و بعد از کسب هر نتیجهای، اوست که باید در دادگاه بنشیند و از خود و تیمش دفاع کند. فعلاً کُت تنِ اوست، اما بعد از جام جهانی شاید دیگر نباشد؛ البته شاید.