به گزارش خبرنگار حوزه استان های خبرگزاری تقریب، پیمان لطیفی؛ مدرس دانشگاه و کارشناس مسائل سیاسی در یادداشتی آورده است:
اللهاکبر بهعنوان پرچم توحید، بیانگر اتصال انسان به منبع لایزال قدرت الهی است که در منظومه اعتقادی اسلام، هویتساز، جهتدهنده و تقویتکننده روح مقاومت و خودباوری در برابر تهدیدها و فشارهای بیرونی محسوب میشود.
در تاریخ ملتها، واژهها گاه از گلولهها اثرگذارترند؛ زیرا برخی کلمات، فقط صدا نیستند، بلکه هویت میآفرینند، اراده میسازند و سرنوشت را جهت میدهند؛ «اللهاکبر» از همین سنخ است؛ واژهای که در قاموس ایمان، تنها یک ذکر نیست، بلکه پرچم توحید است.
«اللهاکبر» همچنین فریاد رهایی انسان از بند غیرخدا و اعلان صریح اتکای او به قدرتی فراتر از همه قدرتهای زمینی است؛ قدرتی که در منظومه اعتقادی اسلام، سرچشمه آرامش، اقتدار، معنا و جهتدهی به حیات فردی و اجتماعی انسان محسوب میشود.
وقتی رهبر عزیزمان حضرت آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای فرمودند: «سلاح ما: اللهاکبر»، در حقیقت از یک حقیقت راهبردی پرده برمیدارند؛ اینکه میدان واقعی نبرد، پیش از آنکه در جغرافیای خاکی تعریف شود، در ژرفای روح و باور انسان شکل میگیرد.
در این نگاه، هر ملتی که بتواند روح خویش را به چنین سلاحی مجهز کند، پیش از آنکه در برابر دشمن بایستد، بر ترس، تردید و فرسایش درونی غلبه کرده است؛ زیرا میدان اصلی نبرد، پیش از عرصه بیرونی، در درون انسانها رقم میخورد.
«اللهاکبر» یعنی هیچ قدرتی بزرگتر از اراده الهی نیست؛ یعنی انسان، هر اندازه در برابر انبوه تهدیدها، فشارها و بحرانها قرار گیرد، اگر به سرچشمه مطلق قدرت متصل باشد، نهتنها نمیشکند، بلکه به ثبات درونی میرسد.
از همین معناست که «حسبیالله» شکل میگیرد؛ یعنی خدا برای انسان کافی است. این کفایت به معنای ترک تلاش نیست، بلکه به معنای آن است که تلاش انسانی از اضطراب تهی میشود، از استیصال رها میگردد و به یقین و آرامش تبدیل میشود.
قدرتهای بزرگ جهان همواره تلاش کردهاند ملتها را با ابزارهای سخت و نرم به تسلیم بکشانند؛ گاه با جنگ، گاه با تحریم، گاه با تحقیر و گاه با القای ناتوانی. هدف اصلی نیز شکستن اراده و فروپاشی درونی ملتها بوده است.
اما در برابر چنین فشاری، سلاحی که از ایمان برمیخیزد، از جنس دیگری است؛ سلاحی که نه در انبارها، بلکه در دلها ساخته میشود؛ «اللهاکبر» دقیقاً همین سلاح است؛ سلاحی که حقیقت اتکای انسان به خدا را یادآوری میکند.
از این منظر، «اللهاکبر» صرفاً یک شعار نیست؛ بلکه یک راهبرد تمدنی است که میتواند ملتی را از انفعال خارج کند، روح مقاومت را در جانها نهادینه سازد و جامعه را به سمت عزت، خودباوری و ایستادگی هدایت کند.
جامعهای که «اللهاکبر» را نه بر زبان، بلکه در متن زندگی خود بفهمد، در برابر طوفانها خم نمیشود؛ بلکه از آنها عبور میکند؛ در چنین جامعهای، عزت در تسلیم به قدرتهای بیرونی نیست، بلکه در ایمان، عقلانیت و توکل معنا پیدا میکند.
در نهایت، راز این کلمه در همین است: «اللهاکبر» یعنی خدا بزرگتر از همه محاسبات انسانی، بزرگتر از همه تهدیدها، بزرگتر از همه محاصرهها و بزرگتر از همه هراسهایی است که دشمن میخواهد در جان انسانها ایجاد کند.
و وقتی انسان به این حقیقت برسد، دیگر تنها نیست؛ زیرا با او «حسبیالله» است؛ و همین حقیقت برای برخاستن، ایستادن، مقاومت کردن و پیروز شدن در برابر همه فشارها و بحرانها کافی خواهد بود.
انتهای پیام/
∎
اللهاکبر بهعنوان پرچم توحید، بیانگر اتصال انسان به منبع لایزال قدرت الهی است که در منظومه اعتقادی اسلام، هویتساز، جهتدهنده و تقویتکننده روح مقاومت و خودباوری در برابر تهدیدها و فشارهای بیرونی محسوب میشود.
در تاریخ ملتها، واژهها گاه از گلولهها اثرگذارترند؛ زیرا برخی کلمات، فقط صدا نیستند، بلکه هویت میآفرینند، اراده میسازند و سرنوشت را جهت میدهند؛ «اللهاکبر» از همین سنخ است؛ واژهای که در قاموس ایمان، تنها یک ذکر نیست، بلکه پرچم توحید است.
«اللهاکبر» همچنین فریاد رهایی انسان از بند غیرخدا و اعلان صریح اتکای او به قدرتی فراتر از همه قدرتهای زمینی است؛ قدرتی که در منظومه اعتقادی اسلام، سرچشمه آرامش، اقتدار، معنا و جهتدهی به حیات فردی و اجتماعی انسان محسوب میشود.
وقتی رهبر عزیزمان حضرت آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای فرمودند: «سلاح ما: اللهاکبر»، در حقیقت از یک حقیقت راهبردی پرده برمیدارند؛ اینکه میدان واقعی نبرد، پیش از آنکه در جغرافیای خاکی تعریف شود، در ژرفای روح و باور انسان شکل میگیرد.
در این نگاه، هر ملتی که بتواند روح خویش را به چنین سلاحی مجهز کند، پیش از آنکه در برابر دشمن بایستد، بر ترس، تردید و فرسایش درونی غلبه کرده است؛ زیرا میدان اصلی نبرد، پیش از عرصه بیرونی، در درون انسانها رقم میخورد.
«اللهاکبر» یعنی هیچ قدرتی بزرگتر از اراده الهی نیست؛ یعنی انسان، هر اندازه در برابر انبوه تهدیدها، فشارها و بحرانها قرار گیرد، اگر به سرچشمه مطلق قدرت متصل باشد، نهتنها نمیشکند، بلکه به ثبات درونی میرسد.
از همین معناست که «حسبیالله» شکل میگیرد؛ یعنی خدا برای انسان کافی است. این کفایت به معنای ترک تلاش نیست، بلکه به معنای آن است که تلاش انسانی از اضطراب تهی میشود، از استیصال رها میگردد و به یقین و آرامش تبدیل میشود.
قدرتهای بزرگ جهان همواره تلاش کردهاند ملتها را با ابزارهای سخت و نرم به تسلیم بکشانند؛ گاه با جنگ، گاه با تحریم، گاه با تحقیر و گاه با القای ناتوانی. هدف اصلی نیز شکستن اراده و فروپاشی درونی ملتها بوده است.
اما در برابر چنین فشاری، سلاحی که از ایمان برمیخیزد، از جنس دیگری است؛ سلاحی که نه در انبارها، بلکه در دلها ساخته میشود؛ «اللهاکبر» دقیقاً همین سلاح است؛ سلاحی که حقیقت اتکای انسان به خدا را یادآوری میکند.
از این منظر، «اللهاکبر» صرفاً یک شعار نیست؛ بلکه یک راهبرد تمدنی است که میتواند ملتی را از انفعال خارج کند، روح مقاومت را در جانها نهادینه سازد و جامعه را به سمت عزت، خودباوری و ایستادگی هدایت کند.
جامعهای که «اللهاکبر» را نه بر زبان، بلکه در متن زندگی خود بفهمد، در برابر طوفانها خم نمیشود؛ بلکه از آنها عبور میکند؛ در چنین جامعهای، عزت در تسلیم به قدرتهای بیرونی نیست، بلکه در ایمان، عقلانیت و توکل معنا پیدا میکند.
در نهایت، راز این کلمه در همین است: «اللهاکبر» یعنی خدا بزرگتر از همه محاسبات انسانی، بزرگتر از همه تهدیدها، بزرگتر از همه محاصرهها و بزرگتر از همه هراسهایی است که دشمن میخواهد در جان انسانها ایجاد کند.
و وقتی انسان به این حقیقت برسد، دیگر تنها نیست؛ زیرا با او «حسبیالله» است؛ و همین حقیقت برای برخاستن، ایستادن، مقاومت کردن و پیروز شدن در برابر همه فشارها و بحرانها کافی خواهد بود.
انتهای پیام/