به گزارش خبرنگار ایرنا، شهید فاطمه تیک، مادری که نه با کلام، بلکه با صبر زینبی‌اش، معنای برائت را بر سنگ‌فرش‌های مکه حک کرد.

سخن گفتن از فاطمه نیک، صحبت از یک فرد نیست؛ صحبت از شناسنامه ایثار در جزیره هرمز است، او که پیش از سفر به خانه خدا، سه فرزندش را در جبهه‌های حق علیه باطل به پیشگاه میهن هدیه کرده بود، در تابستان داغ سال ۱۳۶۶ راهی سفری شد که می‌دانست بازگشتش با تمام سفرهای عمرش متفاوت خواهد بود.

فریادی که در ازدحام گم نشد

در آن جمعه خونین مکه، وقتی آفتاب سوزان حجاز بر سر حجاج می‌تابید و اعلام شده بود که افراد مسن به دلیل گرما و شلوغی در مراسم برائت شرکت نکنند، «ما شیرینِ» هرمز، تاب ماندن در هتل را نداشت.

او که عمری را با ذکر «یا زهرا (س)» سپری کرده بود، حج بدون برائت را ناتمام می‌دید، روایت است که او چنان مشتاقانه خود را به صفوف مقدم راهپیمایی رساند که گویی نیرویی غیبی او را به سوی تقدیرش فرا می‌خواند.

او رفت تا در کنار دیگر حجاج، فریاد مظلومیت مسلمانان را به گوش جهانیان برساند.

معراجی در جوار کعبه

لحظات تلخ غروب ششم ذی‌الحجه، برای این مادر فداکار، رنگ و بوی کربلا گرفت، در میان باران سنگ و هجوم بی‌رحمانه، فاطمه نیک با قامتی استوار در برابر دشمنان ایستاد.

او که داغ سه پسر و چندین تن از محارم خود را دیده بود، خود نیز در همان خاک، تاسی به بانوی ۲ عالم کرد، او در زیر ضربات ناجوانمردانه، با پهلویی شکسته و صورتی خونین، به دیدار فرزندان شهیدش شتافت تا ثابت کند سرخ‌خاک هرمز، پرورنده شیرزنانی است که مرگ در راه حق را زیباترین تقدیر می‌دانند.

نشانی از جنس زخم‌های قدیمی

قصه فاطمه نیک زمانی جانسوزتر می‌شود که بدانیم پیکر مطهرش تا ۸۰ روز پس از فاجعه مکه، ناشناس مانده بود.

در میان صدها تصویری که از لاله‌های گلگون آن حادثه ثبت شده بود، چهره او به دلیل شدت جراحات، برای کسی قابل شناسایی نبود.

سرانجام، تنها یک نشانه قدیمی، راز این گمنامی را گشود؛ رد بخیه‌ای که سال‌ها پیش از عمل جراحی بر روی گلوی او باقی مانده بود، شد شناسنامه زنی که تمام هستی‌اش را در راه خدا داده بود.

او را از روی جراحت کهنه‌اش شناختند، تا داغ تازه‌اش برای همیشه بر دل تاریخ بماند.

میراث مادری برای یک جزیره

فاطمه نیک در سن ۶۶ سالگی شهید شد، اما میراث او برای جزیره هرمز و ایران، بسیار فراتر از یک نام است، او مادری است که هشت تن از محارم خود، از جمله سه فرزند، برادر، برادرزاده‌ها و دامادش را در راه آرمان‌هایش فدا کرد.

امروز وقتی از بلندای قلعه پرتغالی‌ها به افق‌های دور نگریسته می‌شود، نام او همچون نگینی درخشان بر تارک خلیج فارس می‌درخشد.

او نه تنها «ام‌الشهدای هرمز»، بلکه نماد حق‌طلبی زنی ایرانی است که از دورافتاده‌ترین جزیره خلیج فارس، پیامی جهانی را به قلب دنیای اسلام مخابره کرد: «فریاد برائت هرگز خاموش نخواهد شد.

شهیده فاطمه نیک مادر شهیدان علی، غلام و محمد گلزاری است و در مجموع هشت نفر از محارم وی به شهادت رسیده‌اند.

در زمان جنگ تحمیلی فرزندانش محمد، علی و غلام گلزاری و برادرش سردار موسی درویشی، برادرزاده‌اش حر درویشی و عبدالحسین درویشی و خواهرزاده‌اش مصطفی مدنی یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند و او ضمن شرکت در تشییع جنازه و خاکسپاری، در مقابل این همه مصیبت تحمل کرد و خم به ابرو نیاورد.

شهیده فاطمه نیک مشهور به ام الشهدا یکی از شهدای جمعه خونین مکه است که نهم مردادماه سال ۶۶ هجری خورشیدی و در سن ۶۶ سالگی در حج ابراهیمی در جوار کعبه بدست وهابیون به درجه رفیع شهادت نائل شد.