لزوم و اهمیت اجرای عدالت ورزشی، سرانجام دنیامالی را بر آن داشت تا با جداسازی پارادوومیدانی از بدنه فدراسیون جانبازان و توان‌یابان، به انجمن بودن این رشته پایان دهد و فدراسیونی جدید بنا کند. 
تصمیمی که در ظاهر یک تغییر ساختاری است، اما در واقع نشانه‌ای از یک نگاه اصلاحی و آینده‌نگر در مدیریت ورزش کشور است که می‌تواند نقطه عطفی باشد در مسیر حرفه‌ای‌سازی این رشته فعال و پرمدال. تصمیمی قابل تقدیر که می‌توان ردپای مطالبه‌ای قدیمی را در آن دید، مطالبه‌ای برای دیده شدن، دقیق‌تر، تخصصی و حتی عادلانه‌تر شدن. 
نیازی به توضیح یا تعریف نیست. سال‌هاست که پارادوومیدانی یکی از پرمدال‌ترین رشته‌های این حوزه و فراتر از آن، یکی از ستون‌های افتخارآفرینی ورزش کشور است. از سکو‌های پارالمپیک گرفته تا رقابت‌های جهانی، بدون هیاهو، اما مؤثر و افتخارآفرین. اراده‌ای پولادین که این رشته را خانه‌دار کرد. موفقیت‌های پرتعدادی که سرانجام باعث ایجاد تغییرات در ساختار مدیریتی این رشته شد، چراکه با وجود تمام افتخارات کسب شده، ساختار مدیریتی هیچگاه متناسب با موفقیت‌ها رشد نکرد. نقطه‌ضعفی که حالا با تأسیس فدراسیون پارادوومیدانی قرار است ریشه‌ای و اصولی حل و فصل شود. 
زین پس، پارادوومیدانی با مساعدت و همراهی وزیر ورزش قرار است خانه خود را داشته باشد. خانه‌ای برای برنامه‌ریزی‌های دقیق‌تر، تصمیم‌ها تخصصی‌تر و حتی گام برداشتن هرچه شفاف‌تر در مسیر توسعه. نه آنکه فدراسیون جانبازان و توان‌یابان تا پیش از آن اهمیتی به این رشته نداده باشد، نه. اما طبیعی است یکسری نیاز‌ها وقتی زیر سایه یک مجموعه بزرگ‌تر قرار بگیرد یا دیر‌تر دیده شود، یا اصلاً به چشم نیاید و در هیاهوی اولویت دیگر رشته‌ها گم و گور شود، آن‌هم در شرایطی که پارادوومیدانی رشته‌ای پیچیده است. از مسائل فنی و پزشکی گرفته تا تجهیزات تخصصی، کلاس‌بندی‌ها، آماده‌سازی‌های خاص ورزشکاران و مسائلی از این دست که نمی‌توان همه و همه را در یک نسخه عمومی پیچید و تجویز کرد. اما این جداسازی باعث می‌شود جزئیات حائز اهمیت کاملاً به چشم بیاید و آنطور که باید و شاید به آنها رسیدگی شود. 
از این زاویه، تصمیم وزیر ورزش قابل تقدیر است، اما به شرط آنکه پارادوومیدانی بعد از این جداسازی رها نشود به حال خود و همچنان چتر حمایتی وزارت روزش را بر سر خود احساس کند. البته حمایتی توأمان با نظارت دقیق تا هدف بزرگی که در پی این تصمیم بوده به بیراهه نرود. تشکیل فدراسیون قدم اول است، آن‌هم در مسیری سخت که شروع آن بی‌تردید با مسائل و مشکلات متعددی روبه‌رو خواهد بود. به همین دلیل اگر پشت این تصمیم قابل قبول حمایت واقعی نباشد، اوضاع آنطور که باید و شاید پیش نخواهد رفت. به همین دلیل انتظار می‌رود حداقل تا زمان آنکه این فدراسیون پاگیر شود و روی روال بیفتد، آقایان دورادور هم که شده حواس‌شان به آن باشد، چراکه فدراسیون تازه‌تأسیس پارادوومیدانی امروز نهالی بیش نیست. نهالی که اگر به‌موقع آب و نور نگیرد، خشک می‌شود، حتی اگر در بهترین خاک کاشته شده باشد. حمایت در اینجا فقط به معنای بودجه نیست، هرچند پول نقش حیاتی دارد، اما حمایت یعنی اعتماد به مدیران متخصص، یعنی استفاده از تجربه قهرمانان این رشته، یعنی ایجاد زیرساخت‌های استاندارد، یعنی توجه جهت دیده شدن و صدالبته نظارت برای عدم انحراف 
از مسیر. 
در واقع انتظار می‌رود که نگاه وزیر به این رشته مقطعی نباشد، چراکه ورزش پارالمپیکی پروژه کوتاه‌مدت نیست و بی‌شک دنیامالی بهتر از هر کسی می‌داند که طی یکی، دو سال به نتیجه نمی‌رسد. اینجا صبوری اهمیت بسیاری زیادی دارد، صبر و صدالبته در کنار آن برنامه و داشتن ثبات، چراکه اگر قرار باشد هرچند وقت یک‌بار مسیر دستخوش تغییر شود، این فدراسیون هیچ‌وقت به بلوغ که نمی‌رسد هیچ، می‌شود مثال 
نقض و منفی. 
استقلال به معنای پاسخگویی هم هست. حالا که پارادوومیدانی روی پای خود ایستاده و صاحب ساختار جداگانه شده، بی‌تردید انتظار‌ها هم بالا می‌رود. دیگر نمی‌توان ضعف‌ها را به گردن دیگر ساختار‌ها انداخت. این فدراسیون باید در حوزه استعدادیابی، قهرمان‌پروری و حتی توسعه همگانی این رشته، کارنامه‌ای قابل دفاع ارائه دهد.