به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از مصطفی هدایی/// وقتی آمریکا همزمان مذاکره میکند، تهدید میسازد و روایت میفروشد.
دور سوم مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا در ژنو، نه فقط میدان گفتوگو، بلکه صحنه نبرد روایتها، تهدیدهای همزمان و آزمون عقلانیت انقلابی جمهوری اسلامی است.
ژنو؛ میز مذاکره یا میدان فشار؟
همزمان با آغاز دور سوم مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا در ژنو، آرایش رسانهای واشنگتن تغییر کرد؛ تغییر نه بهسمت دیپلماسی، بلکه بهسوی فشار ترکیبی.
مصاحبههای هماهنگ «جیدی ونس» و «مارکو روبیو» با دو ادعای نخنما شده ــ بازسازی توان تولید سلاح هستهای و تلاش برای ساخت موشک قارهپیما ــ نشان داد آمریکا پیش از گفتوگو، کیفرخواست رسانهای صادر کرده است.
آمریکا پیش از امضا، روایت میسازد؛ پیش از توافق، تهدید میکند
روایتسازی غرب؛ مذاکره در سایه تهدید
رسانههای غربی با تمرکز همزمان بر سه محور تحریمهای جدید، تحرکات نظامی و شرایط اقتصادی ایران در حال القای سه انگاره هدفمند هستند: «مذاکره در سایه تهدید»، «وضعیت بسیار خطرناک» و «بنبست اقتصادی ایران».
این همان الگویی است که رهبر انقلاب سالها پیش دربارهاش هشدار دادند: «آمریکا از مذاکره بهعنوان ابزار فشار استفاده میکند، نه راهحل.»
تناقض در واشنگتن؛ شکاف در اتاق تصمیم
تناقضگوییهای اخیر ترامپ در کنگره، پرده از واقعیتی مهم برداشت: شکاف داخلی آمریکا درباره جنگ یا توافق با ایران عمیقتر از همیشه است.
افزایش واکنشهای داخلی، تردید نخبگان امنیتی و اختلاف در نهادهای تصمیمساز، نشان میدهد آمریکا در موقعیت «تصمیم سخت» قرار دارد.
آمریکا بیش از آنکه ایران را تهدید کند، از ناتوانی خودش پرده برمیدارد
جنگ ترکیبی؛ از تحریم تا جذب جاسوس
همزمان با مذاکرات، سازمان اطلاعاتی سیا رسماً تلاش برای جذب ایرانیان در فضای مجازی را آغاز میکند؛ اقدامی که مصداق روشن جنگ ترکیبی و نفوذ نرم است.
این دقیقاً همان نقطهای است که امام خمینی(ره) آن را «نفوذ آرام اما ویرانگر» مینامید و رهبر انقلاب بارها نسبت به آن هشدار دادهاند.
عقلانیت انقلابی؛ نه خوشبینی، نه انفعال
جمهوری اسلامی، بر اساس منظومه فکری امامین انقلاب، نه مذاکرههراس است و نه سادهلوح.
مذاکره ابزار است، نه هدف؛ و تنها زمانی معنا دارد که عزت، امنیت و پیشرفت ملت ایران حفظ شود.
ژنو، آزمون پایبندی غرب به تعهدات نیست؛ آزمون ثبات راهبردی ایران است.
انقلاب اسلامی، مذاکره میکند؛ اما با چشم باز و دست پر