صاحبخبر - به گزارش خبرنگار حوزه استان های خبرگزاری تقریب، در این آئین کهن، کودکان و نوجوانان نقش اصلی را بر عهده داشتند، آنها لحظاتی پیش از اذان مغرب، در ورودی مساجد یا ایوان خانهها جمع می شدند و چشم به صدای مؤذن جهت اعلام افطار میدوختند.
به محض اینکه مؤذن مسجد با صدای بلند نوید «آغیز آچیلدی» (افطار شد) را سر می داد، شور و شعف وصف ناپذیری میان کودکان میپیچید، آنها با شادی و هیجان، دواندوان به سمت خانههایشان حرکت می کردند و در طول مسیر با صدای رسا فریاد «آغیز آچیلدی بولدی» (زمان افطار شد) سر میدادند.
اینگونه بود که خبر وقت افطار نه تنها به خانوادههایشان؛ بلکه به همسایگان و اهالی دورتر نیز می رسید و فضای معنوی و صمیمی ماه رمضان را در سراسر روستا و منطقه ترکمن نشین طنین انداز میکرد.
اگرچه امروزه رسانهها و فناوریهای نوین جایگزین بسیاری از این آئینهای اصیل شدهاند؛ اما هنوز هم در برخی نقاط ترکمن صحرا، مردم با حفظ این سنت زیبا، خاطرات شیرین گذشته را زنده نگه می دارند و به کودکان خود یادآور میشوند که چگونه «آغیز آچار» نمادی از همبستگی، شادی و معنویت در ماه مهمانی خدا بوده است.
انتهای پیام/∎