لیگ بیستوپنجم دیدن ندارد. نه فوتبال زیبایی میبینید نه انگیزهای تمام عیار حتی از سوی تیمهای مدعی. فصل بیستوپنجم لیگ برتر ایران به شکلی باورنکردنی به یکی از ضعیفترین ادوار تاریخ خود تبدیل شده است. فصلی که نه کیفیت فنی دارد، نه آماری درخور یک لیگ حرفهای و نه حتی مدعیان واقعی قهرمانی. آنچه امروز در جدول میبینیم بیشتر شبیه رقابتی برای کمتر بد بودن است تا مسابقهای برای قهرمانی.آمار بسیاربسیارضعیف است وبه هیچ عنوان در حد و اندازههای لیگی موسوم به لیگ برتر نیست. در واقع ما با ورژن ضعیفی از لیگ یک روبهرو هستیم. باورنکردنی است. گاهی به نظر میرسد چنین چیزی اصلا امکان ندارد اما جدول و اعداد مقابل ما هستند.
بازندههای مدعی
همین که صدر جدول مدام بین تیمهای مختلف دست به دست میشود نشان میدهد با چه لیگی و با چه کیفیتی روبهرو هستیم. اکنون استقلال و سپاهان اول و دوم جدول هستند. استقلال با ۳ باخت و سپاهان با ۵ باخت در رتبههای اول و دوم ایستادهاند. کدام لیگ معتبر دنیا را میتوان پیدا کرد که مدعیان قهرمانیاش تا این اندازه شکست در کارنامه داشته باشند و همچنان صدرنشین باشند؟ وقتی تیم دوم جدول پنج شکست دارد یعنی هیچ تیمی آنقدر خوب نبوده که فاصله بسازد.
اوضاع سایر مدعیان هم بهتر نیست. تراکتور ۳ باخت دارد، گلگهر سیرجان و پرسپولیس هم ۶ بار طعم باخت را چشیدهاند. حالا همین بازندهها مدعی لیگ هم شدهاند. این آمار برای تیمهایی که با بودجههای بالا و ادعای قهرمانی وارد مسابقات شدهاند فاجعهآمیز است. مدعی قهرمانی قرار است ثبات داشته باشد؛ قرار است در طول فصل کمترین لغزش را تجربه کند اما در این فصل لغزش به قاعده تبدیل شده و پیروزی استثناست.
امتیاز قطره چکانی
ضعف بزرگتر وقتی آشکار میشود که به امتیازات نگاه کنیم. در پایان هفته بیستودوم استقلال و سپاهان هر دو ۳۸ امتیاز دارند. برای تیمی که هدف قهرمانی دارد این عدد بسیار پایین است. درلیگهای معتبر تیم صدرنشین درچنین مقطعی معمولا از مرز ۴۵ یا حتی ۵۰ امتیاز عبور کرده است. اینجا اما ۳۸ امتیاز کافی است تا تیم صدرنشین باشد. تیمها نه به خاطر قدرت، بلکه به دلیل ضعف گسترده رقبا صدرنشین میشوند. پنج تیم اول جدول امتیازات کمی دارند و فاصلهها آنقدر اندک است که هرهفته ممکن است جایگاههاتغییرکند.درواقع آنچه که تیمی مثل استقلال را صدرنشین کرده ضعف دیگر تیمهاست.
تیمها مسابقه گذاشتهاند برای بدتر بودن. هر هفته یک مدعی امتیاز از دست میدهد و تیم دیگر هم از این فرصت استفاده نمیکند. هیچ تیمی ثبات ندارد، هیچ تیمی برای خود روند پیروزیهای متوالی طولانی نمیسازد و هیچ تیمی شایسته عنوان و مدعی جدی و درجه یک قهرمانی نیست. اینها فقط تیمهایی هستندکه ازجبر روزگار صدرنشینان لیگ بیستوپنجم شدهاند.
دوست ندارند گل بزنند
یکی دیگر از نشانههای افول فنی این دوره از رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران فقر شدید گلزنی در لیگ است. آماری که واقعا شوکهکننده است. استقلال تا پایان هفته بیستودوم فقط ۲۷ گل زده و سپاهان ۲۴ گل. این اعداد برای تیمهای صدرنشین بسیار پایین است. بهترین وضعیت را تراکتور با ۲۹ گل زده دارد، آماری که آن هم برای یک تیم مدعی چندان خوب محسوب نمیشود. در بسیاری از لیگهای معتبر یک مهاجم بهتنهایی در این مقطع آماری نزدیک به این ثبت میکند اما اینجا کل تیمها به چنین عددی رسیدهاند. فقر گلزنی در فوتبال ایران یک بیماری سراسری است، مشکلی که نشان میدهد چه بر فوتبال ایران میگذرد. بازیها کمگل، کمهیجان و اغلب فراموششدنیاند. هوادارانی که انتظار فوتبال تهاجمی و جذاب دارند با فوتبالی روبهرو میشوند که بیشتر در میانه میدان گره میخورد و با حداقل موقعیت به پایان میرسد. وقتی صدرنشین لیگ با ۲۷ گل در ۲۲ هفته یعنی میانگین کمی بیش از یک گل در هر بازی دارد، این آمار برای قهرمان احتمالی یک لیگ حرفهای واقعا ضعیف است.
لیگ سوت و کور
این شرایط باعث شده لیگ بیستوپنجم فضایی سوت و کور پیدا کند. نه کیفیت فنی بالا دیده میشود، نه رقابت در سطح استانداردهای حرفهای. هرچه هست، بد و بدتر و ضعیف و ضعیفتر است. تیمها آنقدر ضعف دارند که حتی صدرنشینی هم طعم اقتدار نمیدهد. صدر جدول بیشتر شبیه جایگاهی موقت است تا نتیجه استمرار روند قدرتمند یک تیم. کمتر فصلی را میتوان یافت که در آن مدعیان تا این حد پرنوسان و کمامتیاز باشند. نه فاصلهای ساخته شده و نه تیمی استاندارد قهرمانی را نشان داده است. لیگ بیستوپنجم به جای نمایش کیفیت، آینهای از مشکلات ساختاری، فنی و مدیریتی فوتبال ایران شده است. سرنوشت این فصل هرچه باشد، قهرمان آن احتمالا با یکی از پایینترین امتیازات تاریخ لیگ جام را بالای سر خواهد برد. در این شرایط اصلا چه اهمیتی دارد که کدام تیم قهرمان لیگ میشود؟
بازندههای مدعی
همین که صدر جدول مدام بین تیمهای مختلف دست به دست میشود نشان میدهد با چه لیگی و با چه کیفیتی روبهرو هستیم. اکنون استقلال و سپاهان اول و دوم جدول هستند. استقلال با ۳ باخت و سپاهان با ۵ باخت در رتبههای اول و دوم ایستادهاند. کدام لیگ معتبر دنیا را میتوان پیدا کرد که مدعیان قهرمانیاش تا این اندازه شکست در کارنامه داشته باشند و همچنان صدرنشین باشند؟ وقتی تیم دوم جدول پنج شکست دارد یعنی هیچ تیمی آنقدر خوب نبوده که فاصله بسازد.
اوضاع سایر مدعیان هم بهتر نیست. تراکتور ۳ باخت دارد، گلگهر سیرجان و پرسپولیس هم ۶ بار طعم باخت را چشیدهاند. حالا همین بازندهها مدعی لیگ هم شدهاند. این آمار برای تیمهایی که با بودجههای بالا و ادعای قهرمانی وارد مسابقات شدهاند فاجعهآمیز است. مدعی قهرمانی قرار است ثبات داشته باشد؛ قرار است در طول فصل کمترین لغزش را تجربه کند اما در این فصل لغزش به قاعده تبدیل شده و پیروزی استثناست.
امتیاز قطره چکانی
ضعف بزرگتر وقتی آشکار میشود که به امتیازات نگاه کنیم. در پایان هفته بیستودوم استقلال و سپاهان هر دو ۳۸ امتیاز دارند. برای تیمی که هدف قهرمانی دارد این عدد بسیار پایین است. درلیگهای معتبر تیم صدرنشین درچنین مقطعی معمولا از مرز ۴۵ یا حتی ۵۰ امتیاز عبور کرده است. اینجا اما ۳۸ امتیاز کافی است تا تیم صدرنشین باشد. تیمها نه به خاطر قدرت، بلکه به دلیل ضعف گسترده رقبا صدرنشین میشوند. پنج تیم اول جدول امتیازات کمی دارند و فاصلهها آنقدر اندک است که هرهفته ممکن است جایگاههاتغییرکند.درواقع آنچه که تیمی مثل استقلال را صدرنشین کرده ضعف دیگر تیمهاست.
تیمها مسابقه گذاشتهاند برای بدتر بودن. هر هفته یک مدعی امتیاز از دست میدهد و تیم دیگر هم از این فرصت استفاده نمیکند. هیچ تیمی ثبات ندارد، هیچ تیمی برای خود روند پیروزیهای متوالی طولانی نمیسازد و هیچ تیمی شایسته عنوان و مدعی جدی و درجه یک قهرمانی نیست. اینها فقط تیمهایی هستندکه ازجبر روزگار صدرنشینان لیگ بیستوپنجم شدهاند.
دوست ندارند گل بزنند
یکی دیگر از نشانههای افول فنی این دوره از رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران فقر شدید گلزنی در لیگ است. آماری که واقعا شوکهکننده است. استقلال تا پایان هفته بیستودوم فقط ۲۷ گل زده و سپاهان ۲۴ گل. این اعداد برای تیمهای صدرنشین بسیار پایین است. بهترین وضعیت را تراکتور با ۲۹ گل زده دارد، آماری که آن هم برای یک تیم مدعی چندان خوب محسوب نمیشود. در بسیاری از لیگهای معتبر یک مهاجم بهتنهایی در این مقطع آماری نزدیک به این ثبت میکند اما اینجا کل تیمها به چنین عددی رسیدهاند. فقر گلزنی در فوتبال ایران یک بیماری سراسری است، مشکلی که نشان میدهد چه بر فوتبال ایران میگذرد. بازیها کمگل، کمهیجان و اغلب فراموششدنیاند. هوادارانی که انتظار فوتبال تهاجمی و جذاب دارند با فوتبالی روبهرو میشوند که بیشتر در میانه میدان گره میخورد و با حداقل موقعیت به پایان میرسد. وقتی صدرنشین لیگ با ۲۷ گل در ۲۲ هفته یعنی میانگین کمی بیش از یک گل در هر بازی دارد، این آمار برای قهرمان احتمالی یک لیگ حرفهای واقعا ضعیف است.
لیگ سوت و کور
این شرایط باعث شده لیگ بیستوپنجم فضایی سوت و کور پیدا کند. نه کیفیت فنی بالا دیده میشود، نه رقابت در سطح استانداردهای حرفهای. هرچه هست، بد و بدتر و ضعیف و ضعیفتر است. تیمها آنقدر ضعف دارند که حتی صدرنشینی هم طعم اقتدار نمیدهد. صدر جدول بیشتر شبیه جایگاهی موقت است تا نتیجه استمرار روند قدرتمند یک تیم. کمتر فصلی را میتوان یافت که در آن مدعیان تا این حد پرنوسان و کمامتیاز باشند. نه فاصلهای ساخته شده و نه تیمی استاندارد قهرمانی را نشان داده است. لیگ بیستوپنجم به جای نمایش کیفیت، آینهای از مشکلات ساختاری، فنی و مدیریتی فوتبال ایران شده است. سرنوشت این فصل هرچه باشد، قهرمان آن احتمالا با یکی از پایینترین امتیازات تاریخ لیگ جام را بالای سر خواهد برد. در این شرایط اصلا چه اهمیتی دارد که کدام تیم قهرمان لیگ میشود؟