به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، در آموزه‌‎های اسلامی هیچ مناسک و آیینی مانند دعا نمی‌تواند فاصله میان بنده و خدا را به هم نزدیک کنید. دعا یکی از رازآمیزترین اعمالی است که درک حقیقت آن می‌تواند انسان را به عالی‌ترین درجات برساند. نماز با همه ارزش و اهمیتی که دارد یک آمادگی روحانی است برای رسیدن به مرحله دعا کردن و درخواست از خدا. هرچند دعا کردن وابسته به زمان و مکان نیست و انسان در حال می‌تواند دست به دعا بردارد، اما در برخی مکان‌ها و بعضی از زمان‌ها امید اجابت آن بیشتر است. 

ماه رمضان که به تعبیر پیامبر اسلام (ص) بهار قرآن است بهترین زمان برای دعا و نیایش است. از میان همه ادعیه‌ای که در ایام مبارک رمضان وارد شده دعای سحر از ویژگی‌های بازری برخوردار است که رسیدن به عمق و معنای آن قطعا خواندن این دعای عظیم را اثربخش‌تر خواهد کرد. متن زیر که قسمت هفتم آن را در ادامه می‌خوانید شرح دعای سحر است که به قلم حجت‌الاسلام والمسلمین حسین مظاهری به نگارش درآمده است.

درس ولایى

گاهى داعى در قَسَم اش وقتى که در خانه خدا مى‌رود، توجه به اهل بیت علیهم السلام دارد؛ اهل بیتى که مظهر صفات جمال و جلال پروردگار عالمند. عارف در این حال کثرت، چهارده معصوم را مى‌بیند. در این نظر مى‌گوید:
«اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ مِنْ عَظَمَتِکَ بِاَعْظَمِها» یعنی: «خدایا! در خانه‌ات آمده‌ام و توجه به عظمتت دارم و به عظیم‌ترین عظمت هایت، یعنى حقیقت محمدى تو را قسم مى‌دهم.». 
اما در توجه دیگر ائمه معصومین را «کُلّهُمْ نُورُ واحِد» مى‌بیند و در این نظر مى‌گوید: «وَ کُلُّ عَظَمَتِکَ عَظیمَة اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِعَظَمَتِکَ کُلِّها» یعنی: «خدایا! در خانه‌ات آمده‌ام و تو را به عظمتت قسم مى‌دهم». (به اهل بیت (ع) تو را قسم مى‌دهم).

اگر عظمت پروردگار در دل انسان باشد و در نیات، گفتار و در کردارش متوجه عظمت خدا باشد، معمولاً نیات، کردار و گفتار وى خوب مى‌شود. بهترین چیز‌ها براى انسان که رادع و مانع او باشد و او را کنترل کند عظمت پروردگار عالم است. کسى که دلش تجلى عظمت خدا شد و عظمت و کبریایى پروردگار عالم بر دل او حاکم شد روشن است که آن عظمت، رادع و مانع است از این که گناه بکند، دیگر نفس اماره را از گناه باز مى‌دارد و آن را کنترل مى‌کند. آن بعد حیوانى را کنترل مى‌کند و تن را براى استکمال خودش مرکب قرار مى‌دهد. جایگاه و مسیر این کس بهشت است. بهشت او از همان جا شروع خواهد شد.

بنابراین اگر وقت گفتن جمله: «اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ مِنْ عَظَمَتِکَ بِاَعْظَمِها وَ کُلُ عَظَمَتِکَ عَظیمَة اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِعَظَمَتِکَ کُلِّها» یعنی: «در دل او صفات جلال تجلى کند و عظمت پروردگار بر دلش حکومت کند، به‌طورى که همه‌جا محضر خدا باشد و او خود را در محضر ربوبى ببیند، خود را در مقابل عظمت و کبریایى پروردگار ببیند، دیگر عبادت کردن، روزه گرفتن و گناه نکردن براى چنین کسى خیلى آسان است.» از چیزهایى که براى کنترل انسان بسیار مفید است و قرآن شریف روى آن خیلى پافشارى دارد قیامت و اعتقاد به معاد است. اگر اعتقاد به معاد در دل رسوخ یابد دیگر نمى‌گذارد که انسان گناه کند.  به عبارت عام‌تر، یعنى واى به کسى که در جامعه وظیفه نشناس باشد و در وظیفه‌اى که به دوشش آمده است کوتاهى کند.

این کم‌فروش‌ها گمان ندارند که معادى در کار است؟ اینها گمان ندارند که در روز قیامت، مبعوث مى‌شوند؟ اگر کسى مظنه به معاد هم داشته باشد خواه ناخواه دیگر کم‌فروشى، گناه و وظیفه‌نشناسى نمى‌کند و وظیفه‌اى که به دوش اوست مسلم انجام مى‌دهد. نظیرش در قرآن فراوان است، آنجا که مى‌فرماید: مظنۀ به قیامت انسان را کنترل مى‌کند دیگر چه رسد به علم به آن، یقین به آن و حکومت یافتن آن معرفت بر دل. معاد تجلى اسماء و صفات خداست. تجلى صفت جمال خدا بهشت است و تجلى صفت جلال خدا، عظمت خدا، قهاریت خدا جهنم است. روز قیامت، روز تجلى اسماء و صفات است. صف محشر، روز تجلى صفات جلال است. چگونه کسى که به روز قیامت اطمینان و حتى مظنه داشته باشد کنترل مى‌شود، این جا نیز همین است. اگر عظمت پروردگار در دل رسوخ کند ولو کم باشد. اگر انسان همیشه خود را در محضر خدا ببیند و همه جا را محضر خدا ببیند روشن است کنترل مى‌شود.

در وقت گفتن این جمله به یاد این باشید: «همه جا محضر خداست.» کارى بکنید که عظمت خدا در دل شما رسوخ کند، عظمت خدا بر دل شما حکومت کند، زیرا اگر این حکومت آمد تمام گناهان از بین خواهد رفت و به جاى آن عبادت و رابطه با خدا آسان مى‌شود.

منبع: تفسیر دعای سحر/ حجت‌الاسلام والمسلمین حسین مظاهری

انتهای پیام/ 161