به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از محمدمهدی تهرانی/// دانشگاه، آزادی می‌خواهد اما برای سخن نه برای چماق و سنگ و چاقو! وقتی سخن در میان نباشد، چماق بالا می‌رود و شریف این روزها عزادار "ذبح سخن" است؛ "ذبح آزادی".

لازم نیست خیابان‌ها را قضاوت کنیم. از همین دانشگاه هم می‌توان ریشه "خشونت" را پیدا کرد. خشونتی که فرافکنانه زیر لوای دین جستجو می‌شد، اکنون خاستگاه اصلی‌اش را برملا کرده. این همان خشونت است که اعتراضِ به حق مردم را هم در خیابان‌ها ذبح کرد و از اعتراضِ مردمی "جنگ شهری" ساخت؛ این خشونت، "علیه مردم" است.

این برملا شدن طبیعتا اصلاً بد نیست؛ باید اجازه داد خشونتِ دین‌ستیزِ ضدمردم خود را رسوا کند و این به نفع همه است.

ای که ادعا می‌کنی قلبت برای ایران می‌تپد! اگر راست می‌گویی چماقت را زمین بگذار!