به گزارش خبرنگار ایرنا، آن روز هوا بوی بهار میداد و زمین فوتبال شهر چوار مملو از هیاهوی جوانی بود مردانی از جنس غیرت و پاکی که دور یک توپ جمع شده بودند تا لحظهای فارغ از رنج جنگ طعم زندگی را بچشند.
حادثه فوتبال خونین چوار در ۲۳ بهمن سال ۱۳۶۵ برگ زرینی دیگر اما تلخ از حماسه دفاع مقدس را در استان ایلام رقم زد، این واقعه که بیشک یکی از بزرگترین رویدادهای ناگوار تاریخ فوتبال ایران محسوب میشود در زمین فوتبال شهر چوار و در اوج جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق علیه ایران به وقوع پیوست.
در بحبوحه جنگ و فشارهای روانی ناشی از آن بر مردم به ابتکار بخشدار وقت چوار مسابقهای دوستانه میان منتخب چوار و جوانان ایلام ترتیب داده شد، هدف این اقدام فراهم آوردن لحظهای شادی و فاصله گرفتن مردم از فضای غمانگیز جنگ بود، تلاشی برای زنده نگه داشتن روحیه امید در برابر سختیها.
در آن روز سرنوشتساز زمین فوتبال چوار شاهد صفآرایی دو تیم بود، نیمه نخست طبق روال عادی سپری شد و تیم جوانان ایلام با دو گل از جعفر نورمحمدی و محمد کمالوند پیش افتاد، پس از استراحت نیمه دوم آغاز شد و حسین هزاوه از تیم چوار یکی از گلها را جبران کرد تا بازی در جریان باشد.
اما در دقیقه ۵۵ بازی هنگامی که مصطفی نعمتی از تیم ایلام پشت ضربه کرنر آماده شوتزنی بود سایه مرگ بر آسمان چوار افتاد، رژیم بعث عراق در اقدامی ددمنشانه و برای در هم شکستن آخرین مظهر زندگی عادی مردم مقاوم، محل برگزاری مسابقه را هدف بمباران هوایی قرار داد.
غرش هواپیماهای جنگنده فریادی کر کننده بود که بر سر فوتبالدوستان طنینانداز شد، زمین سبز فوتبال چوار ناگهان رنگ دیگری گرفت و به رنگ سرخ خون جوانان بیگناهی درآمد که تنها منتظر یک ضربه کرنر بودند، در یک لحظه، زمین فوتبال به کربلایی کوچک تبدیل شد؛ پیکرهای تکهتکه شده ورزشکاران و تماشاگرانی که ناگهان آسمانی شدند، مسابقه در دقیقه ۵۵ برای همیشه تلخ و ناتمام ماند اما سندی قطعی بر مظلومیت مردم صبور ایلام به ثبت رسید.
این فاجعه تاریخی ورزشی که باید آن را یکی از تلخترین روزهای تاریخ فوتبال جهان و یک جنایت تمامعیار جنگی دانست، با به شهادت رسیدن ۹ بازیکن، یک داور و پنج تماشاگر و جانبازی دهها نفر دیگر همراه بود، این افراد با پایبندی به آرمانهای نظام و انقلاب مسابقات فوتبال را حتی در شهرهای مرزی برگزار میکردند تا نشان دهند که روحیه مقاومت در همه عرصهها زنده است.
احیای خاطره با تأکید رهبری و نقش هنر
سالها گذشت اما یاد آن روز در دل مردم ایلام زنده ماند، روزی که ورزش و انسانیت در یک قاب به شهادت ایستادند، این واقعه سندی از بیسپر بودن مردمی بود که حتی بازی و آرامش سادهشان قربانی کینه دشمن شد.
در ۳۰ آبان ۱۴۰۰ رهبر معظم انقلاب در دیدار با برگزارکنندگان کنگره شهدای استان ایلام بار دیگر غبار را از این خاطره تاریخی زدودند، ایشان با اشاره به بمباران زمین فوتبال چوار بر اهمیت زنده نگه داشتن یاد آن شهدا تأکید کردند و هنرمندان را فراخواندند تا با قلم، تصویر و روایت مظلومیت آن لحظه را برای نسلهای آینده بازگو کنند.
ایشان بیان ماجرای چوار را انتقال روح فداکاری دانستند که باید در دل هنر زنده بماند.
این سخنان روح تازهای در خاطرهها دمید و هنرمندان و نویسندگان با شور و تعهد به سراغ آن صفحه خونین رفتند، از میان آنان، نویسندگانی چون نوروزی با خلق داستان «دقیقه ۵۵»، روایتی از مردانی که فوتبال را با جان خویش معنا کردند، ارائه دادند.
چوار نامی است از مظلومیت و ایستادگی نسلی که حتی در اوج جنگ ایمانش را بازی کرد و با شهادت پیروزی را رقم زد.
حادثه زمین فوتبال چوار، یادآور روزی است که انسانیت از توپ و چمن فراتر رفت و تاریخ ایران با اشک و افتخار، صفحهای از آن روز را همیشه گشوده نگاه خواهد داشت.