وقتی نوجوان با یک مشکل یا اشتباه در جمع مدرسه یا دوستانش پیش شما میآید، به یک «پناهگاه» نیاز دارد، نه یک بازپرس. وقتی بلافاصله شروع به پیدا کردن تقصیرِ او میکنید، در واقع به او میگویید: «دیگر روی من حساب نکن». نتیجه این است که او در بحرانهای بزرگتر، به جای شما به غریبهها یا فضای مجازی پناه میبرد تا قضاوت نشود