خبرگزاری مهر - مجله مهر: تو جمعیت راهپیمایی، با دخترهای نوجوان برخورد کردم؛ یکیشان پرچم ایران را در دست گرفته بود. سنوسالش به هجده سال میخورد، اما پختگی حرفهایش بیشتر شبیه آدمهایی است که چهار دهه زندگی را پشت سر گذاشتهاند.
میگوید ما آنقدر در محاصره خبرهای بد گیر افتادهایم که یادمان رفته به خودمان افتخار کنیم. یادمان رفته بگوییم همین ایران، با وجود همه تحریمها و سختیها، دستاوردهای علمی کم نداشته؛ یادمان رفته کسی به ما بگوید ایران بعد از انقلاب، هفتمین کشور جهان از نظر بانوان تحصیلکرده است و در خیلی از حوزهها روی پای خودش ایستاده است.
حرفهایش را آرام و شمرده ادامه میدهد، انگار دارد چیزی را از دلش بیرون میکشد، ایران حتما چیزهایی دارد که اینهمه برای نبودنش خودشان را به در و دیوار میزنند. بعد مکث میکند؛ مکثی کوتاه اما واقعی. میگوید فقط کاش اوضاع اقتصاد سر و سامان بگیرد، کاش بهانه دست آنطرفیها ندهیم. سفره مردم باید رونق بگیرد و این حق مردم و ماست.
پرچم ایران هنوز در دستش موج میخورد. خیابان شلوغ است و صداها در هم میپیچد، اما حرفهای این دختر بیشک در تاریخ ماندگار میشود.