به گزارش ایرنا، بیست و دوم بهمن امسال در حالی فرا رسید که جمهوری اسلامی ایران بار دیگر در کانون تهدیدها و فشارهای آشکار دشمنان قرار گرفته است و لشکرکشی سنگین آمریکا به منطقه، تشدید آرایش نظامی، جنگ روانی گسترده و تلاش برای القای ناامیدی و شکاف اجتماعی بخشی از پازل فشاری است که با هدف تضعیف اراده ملی و برهمزدن ثبات داخلی طراحی شده است.
در چنین فضایی حضور مردم در صحنه کنشی آگاهانه و مبتنی بر درک درست از شرایط و به نشانه شلیک به قلب و آرزوهای دشمنان است و نکته قابل توجه در راهپیمایی امسال نقش پررنگ جوانان و نوجوانانی است که با وجود فاصله نسلی از روزهای پیروزی انقلاب درک دقیقی از اهمیت استقلال، عزت ملی و امنیت پایدار دارند.
این نسل برخلاف روایتسازیهای رسانههای معاند، نسلی منفعل یا بیتفاوت نیست بلکه نسلی است که با پرسشگری، تحلیل و انتخاب آگاهانه مسیر خود را مشخص کرده و حضورش در بزنگاههای تاریخی را به عنوان مسئولیت اجتماعی میبیند.
تجربه ۴۷ ساله جمهوری اسلامی ایران نشان داده است که هرگاه دشمنان بر طبل تهدید کوبیدهاند، ملت ایران با بصیرت و دشمنشناسی معادلههای آنان را برهم زده است، از جنگ تحمیلی و تحریمهای همهجانبه گرفته تا فتنهها و پروژههای پیچیده جنگ نرم همواره این حضور مردمی بوده که توطئهها را خنثی و مسیر حرکت کشور را حفظ کرده است.
راهپیمایی ۲۲ بهمن، نماد همین سرمایه اجتماعی و تجلی مشروعیت و مقبولیت مردمی نظام در بزنگاههای حساس است و در این میان نقش رهبری انقلاب اسلامی در هدایت این مسیر، نقشی راهبردی و تعیینکننده بوده است.
هشدارهای به موقع، تحلیلهای عمیق از ماهیت دشمن، تأکید بر تقویت درونی کشور و اعتماد به مردم و نیز پیشبینیهای دقیق نسبت به روندهای منطقهای و جهانی همگی نشان داده است که گذر از پیچهای تاریخی بدون انسجام ملی و رهبری هوشمندانه ممکن نیست و آنچه امروز کشور با آن مواجه است مصداق روشنی از همان هشدارها و آیندهنگریها رهبری نظام است.
۲۲ بهمن روزی است که ملت ایران با حضور و نمایش همراهی و همدلی خود بار دیگر بر اصول انقلاب، استقلال سیاسی و مسیر انتخاب شده برای پیشرفت تأکید میکند و این حضور پاسخی صریح به تهدیدها و پیامی روشن به دشمنان است که جمهوری اسلامی ایران به عنوان نظامی متکی بر مردم از آزمونهای سخت تاریخی عبور کرده و همچنان با آگاهی، بصیرت و انسجام ملی مسیر خود را ادامه خواهد داد.
خیابان آیت الله حیدری ایلام
راهپیمایی امروز، تضمین کننده آینده است، آیندهای که در آن مردم همچنان اصلیترین پشتوانه امنیت، اقتدار و پیشرفت میهن خواهند بود، امروز خیابانها بستر تلاقی حافظه تاریخی و اراده معاصر ملتاند و پرچمهایی که در باد میرقصند نشانههای ایستادگی ممتدند و گامهایی که استوار بر کوچه و خیابان شهرها مینشینند، بیانگر فهمی عمیق از لحظه تاریخیاند.
۲۲ بهمن هر سال یادآور این حقیقت است که انقلاب اسلامی جریانی زنده و جاری در متن جامعه ایرانی است که مشروعیت و پویایی خود را از حضور مردم میگیرد و در بزنگاهها معنا مییابد، در جمعبندی این روایت، آنچه از دل صحنه امروز برمیآید، تثبیت گزارهای راهبردی است که قدرت در ایران پیش از آن که در مؤلفههای سخت تعریف شود، در پیوند ملت و حاکمیت معنا مییابد.
این پیوند، سرمایهای انباشته از تجربههای دشوار تاریخی است؛ سرمایهای که در بزنگاههای تهدید و فشار خود را به صورت حضور آگاهانه و رفتار مسئولانه نشان میدهد و راهپیمایی ۲۲ بهمن، بازنمایی همین سرمایه است؛ سرمایهای که معادلههای مبتنی بر تهدید را بیاثر و محاسبات دشمن را دچار خطا میکند.
از منظر تحلیل سیاسی، حضور گسترده مردم در چنین مقاطعی نشانه ثبات درونی نظام و ناکامی پروژههای القای گسست اجتماعی است، هنگامی که جامعهای در اوج فشارهای اقتصادی، رسانهای و امنیتی همچنان انسجام خود را حفظ میکند پیام روشنی به بیرون مخابره میشود مبنی بر این که ساختار سیاسی آن جامعه از پشتوانه اجتماعی و ظرفیت عبور از بحران برخوردار است و همین واقعیت، وزن ایران را در معادلههای منطقهای و جهانی افزایش میدهد و دست کشور را در تعاملها و تقابلها پرتر میکند.
در سطح راهبردی نیز پیام راهپیمایی امروز آن است که امنیت و پیشرفت ایران بر ستون اراده مردم استوار است و هر اندازه تهدیدها پیچیدهتر و فشارها ترکیبیتر شود، پاسخ نیز در تعمیق انسجام داخلی و تقویت اعتماد ملی نهفته است و تجربه تاریخی کشور گواه آن است که گذر از گردنههای سخت زمانی ممکن شده که مردم خود را بخشی از معادله قدرت نه تماشاگر آن دانستهاند.
سرانجام این که ۲۲ بهمن را باید روز استقلال، آزادی، ایستادگی و تثبیت روایت رسمی ملت از خویش دانست و بدون شک در جهانی که رقابت روایتها و جنگ ادراکها شدت یافته حضور مردم مهمترین ابزار دفاع از این روایت است، امروز خیابانها گواه آن بودند که ایران همچنان بر مدار انتخاب تاریخی خود حرکت میکند، انتخابی که ریشه در آگاهی همگانی دارد و افق آن آیندهای متکی بر اقتدار ملی و همبستگی اجتماعی است.