به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاعپرس، رهبر معظم انقلاب اسلامی با همه نقش مهمی که در مبارزه با رژیم پهلوی داشت چندان به آن پرداخت نشده است. به مناسبت چهل و هشتمین پیروزی انقلاب اسلامی بخشهایی از زندگی ایشان منتشر میشود که قسمت دهم آن را در ادامه میخوانید:
تحصن در دانشگاه تهران
احمد آقا از پاریس پیام داد میخواهد آقای صدوقی و خامنهای هم به پاریس بروند و با ایشان ملاقات کنند. اما امام خامنهای گذرنامه نداشت و در اوضاع انقلابی نتوانست بگیرد. در اغلب روزها ایشان در خانههایی بود که کسی از حضورش مطلع نبود مگر افراد نزدیک. روزها را میان جمعیت بود و شبها را مخفیانه به صبح میرساند. همین روزها فردی از طرف آقای مطهری به مشهد آمد و از امام خامنهای خواست هرچه زودتر به تهران بیاید. اما ایشان به دلیل مشغله فراوان امکان ترک مشهد را نداشت. آقای حسینعلی منتظری که نزد امام در پاریس بود، تماس گرفت و به ایشان گفت: «امام از تو خواسته به تهران بروی.» در همین اوان پیام دیگری از آقای مطهری آمد که نیامدنت به تهران مخالفت با امر امام است.
امام خامنهای وقتی به تهران آمد وارد فاز جدیدی از انقلاب شد. امام خمینی (ره) از پاریس انقلاب را رهبری میکرد، ۲۷ دی بختیار از مجلس رای اعتماد گرفت و شاه و فرح ایران را ترک کردند. بختیار مصر بود با امام خمینی (ره) دیدار کند، اما ایشان هیچ یک از مقامات دولتی را به حضور نمیپذیرفت چرا که دولت او را غیر قانونی میدانست.
بهمن ماه هر روزش خبری از بازگشت امام خمینی (ره) به وطن داشت. خبر بازگشت ایشان در روز جمعه ششم بهمن را همه باور کردند. آماده استقبال شدند و انبوه جمعیت در بهشت زهرا جمع بودند. اما امام نیامد. آقای بهشتی سخنرانی مرد و بعد امام خامنهای قطعنامهای را که نوشته بود به صورت سخنرانی خواند.
امام خمینی (ره) در پاریس به این نتیجه رسیده بود هر چه زودتر به تهران بیاید. دولت بختیار نمیخواست اجازه دهد. تجربه امام خامنهای در تحصن بیمارستان امام رضای مشهد به کار آمد و پیشنهاد ایشان برای تحصن در مسجد دانشگاه تهران پذیرفته شد. هفتم بهمن، مصادف با ۲۸ صفر راهپیمایی بزرگی در تهران انجام شد و هشتم بهمن تحصن آغاز شد. سرانجام دولت بختیار ناچار با ورود امام خمینی (ره) موافقت کرد. کمیته استقبال از امام خمینی (ره) در شورای انقلاب شکل گرفت. همه چیز برنامهریزی شده بود. حتی گروه مسلحی به فرماندهی محمد بروجردی مسئول حفاظت از امام خمینی (ره) شدند. برای مهمانان نیز کارت صادر شده بود.
امام خمینی (ره) از مردمی که مهمانشان بود خداحافظی کرد و راهی فرودگاه مهرآباد شد تا به تهران پرواز کند. صبح ۱۲ بهمن امام خمینی (ره) پس از ۱۵ سال دوری از وطن در فرودگاه مهرآباد از هواپیما پیاده شد. امام خامنهای درباره خاطره آن روز بزرگ میگوید : «روز موعود فرا رسید و از خوش اقبالی من فرصت برای مراسم خوشآمد گویی نشد. فقط اکتفا شد به تلاوت قرآن و سرودی که گروهی از دانشآموزان خواندند. عزم و اراده و اقتدار در چهره امام خمینی (ره) موج میزد. بیخوابی و نگرانی در ایشان ندیدم.»
انتهای پیام/ 161
∎