در یک روز معمولی، جرقه ورزشکارشدن فؤاد زده شد. مربیاش او را صدا زد و گفت وضعیت جسمانیاش برای این رشته مناسب است. مربی از فؤاد مظفری افخم خواست به سالن بیاید و حداقل برای یک مدت کوتاه، این رشته را امتحان کند. فردای آن روز فؤاد برای اولینبار پا در سالن بسکتبال گذاشت و روی ویلچر آن نشست. وقتی خواست دور بزند، زمین خورد و سرش شکست. باوجوداین او به بسکتبال علاقهمند شده بود. حالا سهسال از آن زمان میگذرد و این دانشآموز محله رازی چندین مقام کشوری در این رشته کسب کرده است.
فؤاد امسال مقام سوم آسیا در رشته بسکتبال روی ویلچر معلولان را نیز به دست آورده است. او که از بدو تولد روی ویلچر نشسته و از نوزادی در بهزیستی بزرگ شده است، در پایه دوازدهم رشته انسانی در مدرسه شهیدرنگرز قاسمآباد درس میخواند.
حتی نمیدانستم بسکتبال چیست
زندگی با ویلچر اینقدر فؤاد را از ورزش دور کرده بود که حتی نمیدانست بسکتبال چیست. او تعریف میکند: سهسال پیش که خیلی اتفاقی در فیاضبخش و از کنار مربیام غلامرضا نامی رد میشدم، او از من خواست به سالن بروم و تست بسکتبال بدهم، تا آن روز اصلا نمیدانستم بسکتبال چه رشتهای است و چه کاری باید انجام دهم.
او ادامه میدهد: وقتی روی ویلچر بسکتبال نشستم، ترسیده بودم. با ویلچر خودم فرق داشت و نمیتوانستم درست با آن حرکت کنم. مربی چند مانع گذاشت تا از آنها عبور کنم اما همین که خواستم دور بزنم، زمین خوردم و سرم شکست.
بااینحال فؤاد تصمیم گرفت تسلیم نشود. او نمیخواست گوشهگیر باشد و با یک صدمه عقب بکشد. این اتفاق او را مصممتر کرد تا بیشتر تمرین کند و اینقدر اراده و پشتکار به خرج داد که به قول خودش و دوستانش شد «فؤاد بسکتبالی» و بعد از دو ماه تمرین، به مسابقات رفت.
بیتجربه بودم و تشنه پیشرفت!
تعریف میکند: سال1401مسابقات ملی لیگ دسته یک بود. ما بیتجربه بودیم و اعضای تیم حریفمان باتجربه بودند؛ بااینحال توانستیم مقام سوم را به دست آوریم.
در این مسابقات، مقام اول جوانترین بازیکن به فؤاد داده شد. او میگوید: حضور درکنار بازیکنان باتجربه خیلی برایم سخت و استرسآور بود اما وقتی این عنوان را به من دادند، بسیار خوشحال شدم و انگیزه بیشتری برای ادامه راه پیدا کردم.
این بسکتبالیست سال1402 وارد اردوی تیم ملی میشود. او استرسهایش را به یاد میآورد و میگوید: مسابقات همیشه من را مضطرب میکرد. سنم کم بود و بیتجربه و درعینحال تشنه پیشرفت. تیم ملی هم شوخیبردار نیست، کم بیاوری میبازی. خیلیها آنجا حذف شدند اما خدا را شکر من با کمک مربیام در تیم ملی ماندم و اردوهای بعدی و بعدی را بهطور مداوم حضور داشتم. او چنان در این اردوها و مسابقات خوش درخشید که سال1403 اسمش در فهرست ورزشکاران اعزامی به مسابقات آسیا در تایلند درآمد.
ورزش من را به مردم پیوند زد
وقتی از فؤاد درباره اولین تجربه حضورش در کشوری دیگر میپرسیم، بعد از چند ثانیه تأمل با خنده میگوید: اینقدر استرس مسابقات را داشتم و تمام ذهنم متمرکز آن بود که به چیز دیگری توجه نکردم.
این قهرمان تعریف میکند: وقتی در تایلند مدال برنز و سوم آسیا را گرفتیم از خوشحالی داشتم گریه میکردم.
خاطرات او را کمی به عقب میبرند و تعریف میکند: اوایل برای مسابقات، مربیام همراهم میآمد اما بعد از دو سه بار، بلیت برایم گرفت و گفت دیگر باید خودت بروی.
فؤاد ادامه میدهد: من اهل صحبت با مردم جامعه نبودم اما وقتی تنهایی از شهری به شهر دیگری میرفتم، بهناچار خیلی وقتها باید با دیگران همصحبت میشدم و حتی زمانهایی برای جابهجایی چمدان یا ویلچرم از آنها تقاضای کمک میکردم. فؤاد تأکید میکند: این تعاملات اجتماعی برای من خیلی خیلی خوب بود. به واسطه ورزش توانستم با جامعه و مردمش ارتباط برقرار کنم.
موفقیت ربطی به وضعیت جسمی ندارد
برعکس اینکه او ذهنیت خاصی از تایلند ندارد، خاطرات شیرینی از هنگام بازگشت به ایران برایش رقم خورده است که اینگونه تعریف میکند: وقتی برگشتیم، در فرودگاه خیلیها به استقبالم آمده بودند. انتظارش را نداشتم. در بینشان مسئولان مؤسسه توانبخشی فیاضبخش و خیران هم حضور داشتند. از دیدنشان خیلی خوشحال شدم. برایم حکم پدر و مادر را داشتند. آنها پشتم بودند که توانستم پیشرفت کنم و خداراشاکرم که سربلند و با مدال برگشتم.
این مقامهای فؤاد فراتر از یک مقام ورزشی، مثل یک بمب انرژی باعث انگیزهبخشی در همنوعانش شده است. او مدام به دیگر معلولان میگوید: «خواستن، توانستن است»، «معلولیت، محدودیت است اما مانع پیشرفت نیست.»
به نظر فؤاد موفقیت ربطی به وضعیت جسمی ندارد. کسانی به آن دست مییابند که دربرابر سختیها کم نیاورند و از تلاش خسته نشوند.
بهترین خودش است
غلامرضا نامی، مربی فؤاد، میگوید: او اولین فرد از فیاضبخش است که توانسته است مقام آسیایی به دست آورد و این موضوع اینقدر به دیگر معلولان انگیزه داده که چندین نفر بعد از او بهسمت ورزش آمدهاند.
نامی از فؤاد بهعنوان ورزشکاری آرام، کمصحبت و دارای تلاش و پشتکار یاد میکند و میگوید: برخلاف عدهای از معلولان، فؤاد اهل غرزدن نیست. نمیگوید چرا من روی ویلچر هستم. چرا خانوادهام سراغم را نمیگیرند و... . همین شرایطی را که دارد پذیرفته و سعی میکند بهترین خودش باشد. خداراشکر با همین روحیه توانست به جایی برسد که خیلیها حتی با وضعیت جسمی بهتر نمیتوانند به آن دست یابند.