فرهیختگان: «اسکورت» دومین فیلم یوسف حاتمیکیا، بعد از «شب طلایی» است، او در این اثر به سراغ یک واقعیت اجتماعی رفته و آن را روایت کرده؛ فیلمی جادهای که به پدیده شوتیهای قاچاق سوخت میپردازد و تلاش میکند از دل یک موقعیت پرتنش، تصویری انسانیتر از آدمهایی ارائه دهد که معمولاً فقط در تیتر خبرها یا گزارشهای کوتاه دیده میشوند.
اثر جدید وی در بستر جاده شکل میگیرد؛ جادهای که فقط یک لوکیشن نیست، بلکه به عنصر اصلی روایت تبدیل میشود. مسیر، تعقیب، گریز، توقفهای کوتاه و برخوردهای ناگهانی، ساختار دراماتیک اثر را میسازند و ریتم فیلم را جلو میبرند. در چنین فضایی، شخصیتها فرصت زیادی برای توضیح دادن خود ندارند و مخاطب باید آنها را در دل موقعیت بشناسد؛ در دل خطر، تصمیمهای لحظهای و فشارهایی که از بیرون به آنها وارد میشود.
«اسکورت» حاتمی کیا را میتوان فراتر از یک فیلم درباره شوتیهای قاچاق سوخت دید؛ فیلمی که در فرم و شیوه روایت، پیشنهاد یک مدل تازه را مطرح میکند. مدلی که نشان میدهد سینمای اجتماعی ایران میتواند از دل واقعیتهای روز، به سمت روایتهایی پرتنشتر، تصویریتر و مبتنی بر کنش حرکت کند؛ روایتی که کمتر توضیح میدهد و بیشتر نشان میدهد، همه این نکات نشان دهنده ظهور یک کارگردان خوشتکنیک در سینمای ایران است.
یادداشتهای مرتبط را در پیوندهای زیر بخوانید:
ایمان عظیمی، خبرنگار گروه فرهنگ؛ تعقیب شاهزاده
حمیدرضا رنجبرزاده، خبرنگار؛مقصد مهم تر است یا مسیر؟
مهران زارعیان، خبرنگار؛بزن به جاده و سینما را نجات بده
محمدسجاد حمیدیه، خبرنگار؛ظهور یک استعداد امیدوارکننده در سینمای ایران