هومن جعفریخبرنگار
شکست یوونتوس مقابل آتالانتا در جام حذفی، یکی از نتایج دور از انتظار فوتبال ایتالیا در هفتههای اخیر بود؛ شکستی که نهتنها بانوی پیر را از یک جام مهم دور کرد، بلکه بار دیگر نشان داد تیمهای ساختارمند و جسور، حتی مقابل غولهای سنتی سریآ هم میتوانند جریان بازی را در دست بگیرند. آتالانتا با پرس شدید، سرعت بالا و اجرای دقیق برنامههای تاکتیکی، تصویری از تیمی ارائه داد که برای رقابت در بالاترین سطح آماده است و حذف یوونتوس تنها یک نتیجه نبود؛ یک پیام بود.
در دل این موفقیت، نامی بیش از دیگران دیده شد: رافائله پالادینو، مربی جوان و ایتالیایی که مسیر حرفهایاش داستانی متفاوت از دوران بازیگریاش دارد. پالادینو سالها پیش پیراهن یوونتوس را بر تن داشت، اما هرگز نتوانست به ستارهای ثابت یا چهرهای تعیینکننده تبدیل شود. او بیشتر در حاشیه ترکیب قرار میگرفت؛ بازیکنی با تکنیک خوب اما بدون فرصت کافی برای تثبیت جایگاه در تیمی که همیشه مملو از ستاره بوده است.
اما فوتبال همیشه در زمین بازی تعیین نمیشود. پالادینو پس از پایان دوران بازیگری، آرام و بیسروصدا وارد مسیر مربیگری شد. از تیمهای پایه و نقشهای فنی کوچک شروع کرد، اما همانجا بود که نگاه تاکتیکی و تواناییاش در تحلیل بازی، توجه مدیران فوتبال ایتالیا را جلب کرد. برخلاف دوران بازی، در مربیگری اعتمادبهنفس و جسارت بیشتری نشان داد؛ جسارتی که امروز در سبک کاریاش کاملاً قابل مشاهده است.
پالادینو در سالهای اخیر بهعنوان یکی از مربیان نسل جدید فوتبال ایتالیا مطرح شده؛ نسلی که فوتبال را با سرعت، پرس، انعطاف تاکتیکی و استفادهی هوشمندانه از فضاها تعریف میکند. او در تیمهایی که هدایت کرده، توانسته ساختار دفاعی منظم را با حملات سریع ترکیب کند؛ سبکی که در فوتبال امروز سریآ ارزش بالایی دارد. رسانههای ایتالیایی بارها به نقش او در پیشرفت بازیکنان جوان و هماهنگی خطوط تیم اشاره کردهاند.
این تضاد جذاب است: بازیکنی که سالها پیش در یوونتوس فرصت درخشش پیدا نکرد، امروز در قامت مربی، تیمی را هدایت میکند که یووه را از جام کنار میزند. پالادینو نمونهای از چهرههایی است که شاید دوران بازیگریشان معمولی بوده، اما در مربیگری به نقطهای رسیدهاند که اثرگذار، صاحبسبک و قابل احتراماند. حذف یوونتوس تنها یک نتیجه نبود؛ لحظهای بود که نشان داد پالادینو دیگر در حاشیه نیست، بلکه در متن فوتبال ایتالیا ایستاده است.