به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم، بازگشت ایران به یکی از مهمترین کرسیهای تصمیمسازی ورزش جهان، اتفاقی مقطعی یا حاصل یک انتخاب ساده نبود؛ مسیری چندمرحلهای، مبتنی بر دیپلماسی ورزشی، اعتمادسازی و مطالبهگری هدفمند که در نهایت به عضویت نماینده ایران در کمیته بینالمللی المپیک انجامید. انتخاب ثریا آقایی به عنوان عضو IOC را باید نتیجه یک فرایند حسابشده و پیوسته دانست که طی سالهای اخیر در کمیته ملی المپیک ایران شکل گرفت.
گام اول؛ ترمیم روابط و اعتمادسازی با IOC
از زمان حضور محمود خسرویوفا در رأس کمیته ملی المپیک و در شرایطی که روابط ایران و کمیته بینالمللی المپیک با چالشهایی همراه بود، فرایندی طولانی برای بازسازی اعتماد از سوی ایران آغاز شد.
این مسیر در نهایت با شفاف شدن رویکرد و صداقت کمیته ملی المپیک ایران، به شکلگیری روابطی نزدیک میان خسرویوفا و توماس باخ انجامید. با روی کار آمدن کرستی کاونتری که پیشتر نیز شناخت مثبتی از ورزش ایران داشت و انتقال نگاه مثبت توماس باخ به وی، این اعتماد با قدرت بیشتری تداوم یافت و روابط ایران و IOC وارد مرحلهای جدید شد.
گام دوم؛ مطالبهگری رسمی ایران برای کسب کرسی
در دیدار مسئولان کمیته ملی المپیک ایران و IOC در اردیبهشتماه 1404 در کویت، ایران برای نخستین بار بهصورت رسمی موضوع عضویت نماینده خود در IOC را به عنوان یک مطالبه جدی مطرح کرد.
در این دیدار، ایران با تأکید بر روابط دوستانه، جایگاه ورزش کشور در جهان و قرار گرفتن در رتبه 21 جدول مدالی المپیک، تصریح کرد که کشورهایی با جایگاه پایینتر از ایران دارای نماینده در IOC هستند، اما ایران سالها از این حق محروم بوده است. در نهایت مقرر شد این مطالبه در جلسه لوزان مورد بررسی و پاسخ قرار گیرد.
مسیرهای ورود به IOC؛ رقابتی محدود برای کرسیهای جهانی
کمیته بینالمللی المپیک 115 عضو دارد و چهار مسیر برای عضویت در آن تعریف شده است؛ 15 کرسی به رؤسای فدراسیونهای جهانی، 15 کرسی به رؤسای کمیتههای ملی المپیک، 70 کرسی به شخصیتهای برجسته سیاسی و اقتصادی و 15 کرسی نیز به ورزشکاران عضو کمیسیون ورزشکاران IOC اختصاص دارد. با انتخاب کاونتری به عنوان رئیس IOC، یک کرسی در بخش ورزشکاران خالی شد؛ فرصتی که در ادامه به نفع ایران رقم خورد.
کمیسیون ورزشکاران IOC؛ سکوی پرتاب به عضویت اصلی
کمیسیون ورزشکاران IOC شامل 23 عضو است که 18 نفر از طریق رأی ورزشکاران حاضر در المپیکهای تابستانی و زمستانی انتخاب میشوند و 5 عضو دیگر به صورت انتصابی از سوی رئیس IOC معرفی و در مجمع عمومی به رأی گذاشته میشوند.
گام سوم؛ بازگشت کرسی IOC به ایران پس از 21 سال
ثریا آقایی ابتدا به عنوان نماینده ایران برای انتخابات کمیسیون ورزشکاران IOC در جریان المپیک پاریس معرفی شد و پس از طی مراحل متعدد ارزیابی، واجد شرایط حضور در انتخابات اعلام شد، اما در آن مرحله موفق به کسب رأی لازم نشد.
با این حال، طبق وعدهای که مسئولان IOC درباره پیگیری مطالبه ایران داده بودند، در دیدار خسرویوفا و کاونتری در لوزان اعلام شد که IOC قصد دارد ثریا آقایی را ابتدا به عنوان عضو کمیسیون ورزشکاران و سپس به عنوان عضو IOC معرفی کند؛ موضوعی که با موافقت رئیس کمیته ملی المپیک ایران همراه شد.
در نهایت، کاونتری در جلسه هیئت اجرایی IOC، ثریا آقایی را به عنوان کاندیدا معرفی کرد و مجمع عمومی IOC با کسب 95 رأی، عضویت وی در کمیته بینالمللی المپیک را تصویب کرد.
پیش از این، هاشمیطبا پس از انقلاب اسلامی عضو IOC شده بود و ایران به مدت 21 سال از داشتن کرسی در این نهاد محروم بود.
دستاوردی فراتر از یک انتخاب فردی
کمیته بینالمللی المپیک بالاترین نهاد تصمیمساز ورزش جهان است و اعضای آن نقش تعیینکنندهای در سیاستهای کلان ورزش دنیا از جمله انتخاب میزبان المپیک و تعیین رشتههای المپیکی دارند.
حضور نماینده ایران در IOC، به معنای افزایش قدرت مذاکره، مشارکت در تصمیمسازیهای پیش از اجرا و ایجاد فرصتهای جدید برای تأمین منافع ورزش کشور در سطح جهانی است که این ظرفیت میتواند مسیر آینده ورزش ایران را هوشمندانهتر و اثرگذارتر رقم بزند.
دیپلماسی ورزشی ایران در مسیر بلوغ
عضویت ثریا آقایی در IOC را باید نقطه اوج یک راهبرد تدریجی در دیپلماسی ورزشی ایران دانست که از اعتمادسازی آغاز شد، با مطالبهگری ادامه یافت و در نهایت به بازگشت کرسی ایران در بالاترین نهاد ورزش جهان انجامید. این اتفاق نهتنها یک موفقیت فردی، بلکه نشانهای روشن از بازگشت ایران به جایگاه اثرگذار خود در ساختار تصمیمگیری ورزش بینالملل است.
انتهای پیام/