شعبان میانِ ماه‌های قمری، ماهی متفاوت است؛ ماهی که عطر صلوات و شادی از هر خانه برمی‌خیزد. اما شب نیمه‌اش، رنگ دیگری دارد؛ شب میلاد منجی آخرالزمان، حضرت ولی‌عصر ارواحنا فداه. در آن شب آسمان و زمین شاهد طلوع خورشیدی بودند که از نسل پاک امام حسن عسکری(ع) و نرجس خاتون، جهان را به نور ایمان و عدالت مژده داد.

در روایات آمده است: زمین در لحظه ولادت، به سجده افتاد و فرشتگان فوج‌فوج بر آن نوزاد درود فرستادند. صدایی از عالم قدس برخاست: «الْفَرَجُ قَدْ ظَهَرَ!»؛ گشایش موعود آمد. او که مأموریت دارد جهان را سرشار از عدالت کند و وعده خدا را محقق سازد:

«وَنُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ…»

حضرت مهدی(عج) نه تنها امید دل‌های خسته، بلکه محور پویایی ایمان است. منتظر حقیقی، کسی است که این میلاد را نه فقط جشن میلاد ایشان، بلکه آغاز تجدید عهد با عدالت و انسانیت بداند. نیمه شعبان، فرصتی برای بازسازی جان است؛ برای آنکه دل را از غبار غفلت بشوییم و آماده دیدار شویم.

هر سال با فرا رسیدن این شب، دل‌ها زنده می‌شوند. خانه‌ها چراغان است، مساجد آراسته‌اند، و لب‌ها زمزمه می‌کنند دعای فرج را:

«اللهم عجل لولیک الفرج».

این دعا، رمز پیوندی است میان ما و آن خورشید پنهان؛ نشانه‌ی امیدی که هرگز نمی‌میرد.

میلاد حضرت مهدی(عج)، تولد جهانی تازه است؛ آغازی برای انتظار آگاهانه، برای صلح، مهربانی و ایمان به نور خدا در دل تاریکی‌ها.