غیرقابل تصور است، اینطور نیست؟ اما این چیزی است که پرستاران وقتی بیماران یا خانوادههایشان به آنها چشم غره میروند یا به آنها توهین میکنند، بارها تجربه میکنند. علاوه بر این، یک پرستار کنار تخت ممکن است بارها و بارها رفتار بد بیمار یا عزیزانش را برای یک شیفت هشت تا ۱۲ ساعته تحمل کند.
به گزارش ایسنا، نشریه تخصصی آمریکاییِ «مدیکال اکسپرس» در مقالهای در این باره مینویسد: خشونت در این قبیل مشاغل معمولا کمتر گزارش میشود، تا حدی به این دلیل که بسیاری از پرستاران آن را بخشی از شغل خود میدانند.
پرستاران به دلیل ترکیبی از عوامل مانند کار در محیطهای بالینی پرخطر مثل بخش اورژانس یا مقابله با چالشهای مرتبط با بیمار مانند تغییر وضعیت روانی، خشونت و بیادبی را تجربه میکنند. در نتیجه، پرستاری، حرفه بهداشتی است که به احتمال زیاد خشونت در محل کار، بیادبی یا تهدید به خشونت را تجربه میکند. این شامل خشونت فیزیکی، آزار و اذیت، ارعاب یا سایر انواع رفتارهای مخرب میشود.
یک گزارش مربوط به سال ۲۰۲۴ در ایالات متحده نشان داد که بیش از ۸۰ درصد از پرستاران رسمی گفتهاند که در سال گذشته حداقل یک مورد خشونت در محل کار را تجربه کردهاند؛ ۶۸ درصد گفتهاند که به صورت شفاهی تهدید شدهاند. اکثریت قریب به اتفاق خشونت در محل کار ناشی از بیماران یا اعضای خانواده بیمار بوده است.
خشونت و آزار و اذیت در محل کار از عوامل اصلی کمبود فزاینده نیروی کار پرستاری در آمریکاست.
خروج از حرفه پرستاری
یکی از داوطلبان در تهیه این گزارش میگوید: به عنوان یک پرستار متخصص، من از نزدیک با پرستاران کار میکنم و مرتباً با بیماران و خانوادههایشان در تعامل هستم. البته یک پرستار متخصص - که یک پرستار رسمی است اما آموزش پیشرفته و دامنه وسیعتری از درمان را دارد - معمولاً به دلیل تفاوت در مسئولیتهای شغلیاش در مقایسه با پرستاران عادی، تعامل مستقیم زیادی با بیماران و خانوادههایشان ندارد.
با این حال، وقتی نمیتوانم پاسخهایی را که بیماران انتظار شنیدن آن را دارند به آنها بدهم یا وقتی دیر میکنم چون زمانی که با بیمار قبلی گذراندهام بیشتر از حد انتظار طول کشیده است، با بیادبی از سوی بیماران و خانوادههایشان مواجه میشوم.
من میدانم که بخش زیادی از خشم و بیادبی آنها ناشی از ترس و ناامیدی است. من همچنین دشواری برخورد با یک سیستم مراقبتهای بهداشتی بوروکراتیک و کمبودجه را درک میکنم. اما درک من از اینکه چرا آنها چنین احساسی دارند، این رفتار را قابل قبول نمیکند.
نویسندگان این مقاله میگویند خشونت در محل کار علیه پرستاران در آمریکا بیش از یک دهه است که مورد مطالعه قرار گرفته است. اما شیوع گسترده بیادبی همچنان به خوبی درک نشده است، تا حدی به این دلیل که پرستاران تمایلی به گزارش آن ندارند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۲ از پرستاران در تمام محیطهای مراقبتی نشان داد که ۶۰ درصد آنها قلدری و بیادبی را تجربه کردهاند و تقریباً یک سوم آنها حادثه خشونت را تجربه کردهاند. تقریباً نیمی از آنها گزارش دادند که قصد دارند مراقبت از بیمار را در شش ماه آینده ترک کنند یا در حال بررسی آن هستند. همچنین تعداد قابل توجهی گفتند که ایجاد یک برنامه عدم قلدری یا سیاست عدم تحمل خشونت، رضایت کاری آنها را تا حد زیادی بهبود میبخشد.
این احساس که از آنها حمایت نمیشود، دلیل دیگری است که چرا پرستاران به طور فزایندهای این حرفه را ترک میکنند، به طوری که ۳۱ درصد در همان نظرسنجی اظهار داشتند که اگر سازمانشان به آنها گوش دهد، به رضایت شغلی آنها کمک خواهد کرد.
این وضعیت به دلایل مختلفی ناپایدار است، یکی از آنها کمبود فزاینده پرستاران در ایالات متحده است. این کمبود از زمان همهگیری کووید-۱۹ بدتر شده است و پرستاران بیشتری به دلیل فرسودگی شغلی، محل کار خود را ترک میکنند.
برای مراقبت از جمعیت سالخورده در ایالات متحده به پرستاران بیشتری نیاز است اما پرستاران کمتری جایگزین پرستاران بازنشسته میشوند. پیشبینی میشود که در طول دهه آینده، ایالات متحده با کمبود بیش از ۶۳ هزار پرستار رسمی برای مراقبت از جمعیت سالخورده خود مواجه شود.
از صفر شروع کنیم
مفهوم ایدهآل «پرستار خوب» به معنای یک مراقب مؤدب، همیشه پذیرا و از نظر احساسی خونسرد است. این امر تعیین حد و مرز یا اعتراض به بیادبی را برای پرستاران دشوار میکند.
هیچ راهحل یکسانی برای همه، مشکل بیادبی را حل نمیکند، اگرچه سیستمهای مراقبتهای بهداشتی تلاشهایی در این زمینه کردهاند. به عنوان مثال، برخی از بیمارستانها، تابلوهایی را در اتاقهای بیماران و آسانسورها با پیامهایی مانند: «اینجا مکانی برای سلامتی و شفا است - لطفاً به همه احترام بگذارید» نصب میکنند. بسیاری از سازمانهای مراقبتهای بهداشتی، تیمهای واکنش اضطراری رفتاری - معمولاً مددکاران اجتماعی و پرسنل امنیتی - دارند تا در صورت تشدید تنشها مداخله کنند. اگرچه چنین تیمهای واکنشی به عنوان بهترین روش در نظر گرفته میشوند، اما تعداد کمی از بیمارستانها و سایر سازمانهای مراقبتهای بهداشتی چنین تیمهایی دارند.
سایر تلاشهای سازمانی مانند آموزش تابآوری و سخنرانیهای سلامت با نیت خیر و حسن نیت انجام میشوند، اما این تصور مضر را نیز تقویت میکنند که بیادبی اجتنابناپذیر است و باید تحمل شود نه اینکه به آن پرداخته شود. بدتر از آن، این اقدامات ظاهری نشان میدهند که سازمانهای مراقبتهای بهداشتی در حال اقدام هستند. در عوض، بار مقابله را مستقیماً بر دوش پرستاران میاندازند که اغلب به دلیل محدودیتهای زمانی قادر به شرکت در سخنرانیها نیستند.
راهی برای پیشرفت
سازمانهای بهداشتی میتوانند اقداماتی را برای مقابله با بیادبی خانوادهها نسبت به پرستاران انجام دهند. به عنوان مثال، تعیین انتظارات واقعبینانه برای بیماران و خانوادههایشان، ناامیدی را کاهش داده و این وضعیت مخرب را تغییر میدهد. شفافیت بسیار مهم است. به عنوان مثال، اگر بخشهای انتظار اورژانس دارای صفحه نمایشی باشند که زمان انتظار را نشان میدهد - حتی اگر ۱۲ ساعت باشد - اضطراب زیادی را برای بیماران و خانوادههایشان که میتواند به خشم، بیاحترامی و خشونت تبدیل شود، کاهش میدهد.
هنگامی که بیماران باید شب را در بیمارستان بگذرانند، به خانوادهها کمک میکند تا بدانند ارائهدهنده خدمات درمانی چه زمانی به آنها سر میزند تا عزیزانشان ساعتها بیجهت منتظر نمانند.
خانوادهها همچنین حق دارند بدانند که آیا بیمارستان با کمبود نیرو مواجه است، مثلاً شاید فقط یک پرستار چندین بیمار را مدیریت کند. این میتواند به خانوادهها کمک کند تا درک بهتری از علت واکنش کندترِ پرستار مربوطه به فعال شدن چراغ هشدارِ بیمارشان داشته باشند.
حرفه پرستاری هویت متناقضی دارد و جایی است که برخی از بیماران، دلسوزی و مراقبت یک پرستار را به سیگنالی برای نادیده گرفتن مرزهای اساسی انسانی تبدیل میکنند. تنها از طریق تغییرات سازمانی و اجتماعی - که از کارفرمایان شروع میشود - میتوان تغییر ایجاد کرد و بیادبی نسبت به پرستاران به جای اینکه به یک هنجار تبدیل شود، به امری نادر تبدیل میشود.
نویسندگان در پایان این گزارش تاکید میکنند: هر فردی میتواند با درک و احترام به دیگران به خصوص هنگام تعامل با پرستاران به حل این مشکل کمک کند، چه شما و چه عزیزتان در بیمارستان بستری باشید.
انتهای پیام