به گزارش خبرنگار حوزه استان های خبرگزاری تقریب، محمدمهدی نیازی، فعال رسانه‌ای در یادداشتی آورده است:

 

تقریبا اوضاع داشت به روال عادی بازمی‌گشت تا اینکه دسترسی به اینستاگرام دوباره میسر شد. وارد این فضای عجیب که می‌شوی انگار که در جهانی موازی قدم گذاشته‌ای.

 

آن‌ خانواده‌هایی که واقعا داغ دیده‌اند؛ حقیقتا نایی برای سوگواری در اینستاگرام ندارند.

 

در این میان فقط شاهد رفتار گوسفندوار هستیم؛ چرا گوسفندوار؟ از حیث تقلید کورکورانه و خالی از تفکر در حرکت با جمع و ترس از جا ماندن، نه از باب توهین.

 

در دنیای واقعی همه مشغول زندگیشان هستند، جشن‌ها به راه است، دورهمی‌ها و تولدها به راه است و همان آدم غمگینِ اینستاگرام در حال قدم زدن در خیابان‌ها نیشش تا بناگوش باز است.

 

راستی بین خودمان باشد؛ آن پکیج‌فروش‌های پر ادا هم که هرروز استوری سیاه با شکلک گریه می‌گذارند و می‌گویند حال دلشان خوب نیست و تا اطلاع ثانوی فعالیتی ندارند؛ در دایرکت پکیج‌هایشان را می‌فروشد.

 

شرایط عجیبی است؛ چنان مارپیچ سکوتی ایجاد کرده‌اند که اگر کسی بخواهد حتی ذره‌ای از واقعیت را برای روشنگری اذهان مردم بیان کند باید از قبل یک روانپزشک خوب برای خودش پیدا کند چرا که با برچسب‌هایی از قبیل مزدور، جیره‌خوار، قاتل، بی‌شرف و... او را خواهند نواخت.

️

اگر یک بازیگر، ورزشکار، خواننده یا هر شخص معروف دیگری با آنان همراهی نکند یا همراهی کمرنگی داشته باشد با فحش، ریپورت و بلاک، از هستی ساقطش می‌کنند. برای آنلاین‌شاپ‌ها و بلاگرها هم دقیقا این شرایط وجود دارد در حالی که درآمد زندگی آنان از طریق همین صفحه‌هایی است که سال‌ها برایش زحمت کشیده‌اند.

 

در آن روزهای ملتهب اگر یک کاسب کرکره مغازه‌اش را بالا می‌زد حسابش با کرام‌الکاتبین بود؛ یا مغازه‌اش را به آتش می‌کشیدند و اجناسش را غارت می‌کردند یا خودش را روانه تخت بیمارستان و غسالخانه می‌کردند.

 

ما از جان باختن مردم در هر دو طرف ناراحتیم چرا که همگی اعضای خانواده بزرگی به نام ایران هستیم. آن تروریست‌های مسلحی که، هم مردم را هدف قرار می‌دادند و هم نیروهای امنیتی را به شهادت می‌رساندند نه از ما هستند و نه در خانواده ایران جایی دارند. 

 

خانواده ما آن جوان بیکار و معترض است، خانواده ما آن مامور نیروی‌انتظامی است، خانواده ما آن بازاری معترض به اقتصاد است، خانواده ما آن جوان بسیجی است که بیشتر از کل جامعه بار فقر و تهمت‌ها را به دوش می‌کشد. پس بین این‌ها باید تفکیک و مرز قائل شد. 

 

حقیقت امر این است که ما در یک قدمی جنگی فراگیر هستیم و بیشتر از هر زمانی به اتحاد نیاز داریم نه برچسب زدن و فحاشی. نگذاریم عده‌ای تروریست رسانه‌ای اراده بیان حقایق را از ما بگیرند.

 

آزادی، فریاد نیست؛ رفتار است.

 

دموکراسی، ادعا نیست؛ تمرین روزانه تحمل دیگری است.

 

این‌ها هنوز هیچ‌کاره‌اند که چنین می‌کنند، وای به روزی که قدرت دستشان باشد و حاکم باشند.

 

انتهای پیام/