به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۳۱ ژانویه ۱۹۵۰ (۱۱ بهمن ۱۳۲۸) هری اس. ترومن، رئیسجمهور ایالات متحده، بهطور علنی تصمیم خود را برای حمایت از توسعه بمب هیدروژنی اعلام کرد؛ سلاحی که از نظر نظری صدها برابر قدرتمندتر از بمبهای اتمی بهکاررفته علیه ژاپن در جنگ جهانی دوم بود.
پنج ماه پیش از آن، ایالات متحده برتری هستهای خود را از دست داده بود؛ زمانی که اتحاد جماهیر شوروی با موفقیت یک بمب اتمی را در محل آزمایش خود در قزاقستان منفجر کرد. سپس، چند هفته بعد، سرویسهای اطلاعاتی بریتانیا و آمریکا به نتیجهای تکاندهنده رسیدند: کلاوس فوکس، دانشمند آلمانیتبار و از چهرههای ارشد برنامه هستهای آمریکا، جاسوسی برای شوروی بوده است. این دو رویداد، و این واقعیت که شورویها اکنون از همه آنچه آمریکاییها درباره ساخت بمب هیدروژنی میدانستند آگاه شده بودند، ترومن را بر آن داشت تا با تأمین بودجهای عظیم، رقابت ابرقدرتها برای ساخت نخستین «ابربمب» جهان را تأیید کند؛ اصطلاحی که او در اعلامیه عمومی خود در ۳۱ ژانویه به کار برد.
در ۱ نوامبر ۱۹۵۲ (۱۰ آبان ۱۳۳۱) ایالات متحده با موفقیت «مایک» (Mike)، نخستین بمب هیدروژنی جهان، را در جزیره مرجانی انیوتاک (Enewetak Atoll) در جزایر مارشالِ اقیانوس آرام منفجر کرد. این سلاح گرماهستهای با قدرت ۱۰.۴ مگاتن، که بر پایه اصول تلر–اولام و انفجار درونتابشیِ مرحلهایِ تابشی ساخته شده بود، یک جزیره کامل را در لحظه تبخیر کرد و دهانهای بیش از یک مایل (حدود ۱.۶ کیلومتر) پهنا بر جای گذاشت.
شدت خارقالعاده انفجار مایک از بزرگی ابر قارچی آن نیز آشکار بود؛ در مدت ۹۰ ثانیه، ابر قارچی تا ارتفاع ۵۷ هزار فوتی بالا رفت و وارد لایه استراتوسفر شد. یک دقیقه بعد، ارتفاع آن به ۱۰۸ هزار فوت رسید و درنهایت در سقفی حدود ۱۲۰ هزار فوت پایدار شد. نیم ساعت پس از آزمایش، ابر قارچی تا پهنای ۶۰ مایل گسترش یافت و پایه سرِ ابر در ارتفاع ۴۵ هزار فوتی به ستون آن متصل شد.
سه سال بعد، در ۲۲ نوامبر ۱۹۵۵ (۳۰ آبان ۱۳۳۴) اتحاد جماهیر شوروی نخستین بمب هیدروژنی خود را بر پایه همان اصل «درونتابیِ تابشی» منفجر کرد. بدینترتیب، هر دو ابرقدرت به «بمب جهنمی» - نامی که بسیاری از آمریکاییها برای آن به کار میبردند - دست یافتند و جهان برای نخستین بار در تاریخ، زیر سایه تهدید جنگ گرماهستهای قرار گرفت.
منبع
۲۵۹