شناسهٔ خبر: 76947173 - سرویس بین‌الملل
نسخه قابل چاپ منبع: همشهری آنلاین | لینک خبر

زمان عذرخواهی شاه چارلز فرا رسیده است!

در پی انتشار پژوهشی درباره نقش تاج‌وتخت انگلیس در برده‌داری، درخواست‌ها برای عذرخواهی رسمی شاه چارلز بالا گرفته است.

صاحب‌خبر -

گروه دیپلماتیک - همشهری آنلاین: این روزها کتابی در انگلیس منتشر شده که حسابی برای خاندان سلطنتی در این کشور دردسرساز شده است.

کتاب تازه منتشر شده «سکوت تاج» نشان می‌دهد سلطنت انگلیس طی قرن‌ها نه‌تنها از تجارت بردگان آفریقایی سود برده، بلکه به‌طور فعال از این تجارت حمایت و آن را محافظت کرده است.

نمایندگان پارلمان، کارشناسان و فعالان مدنی از شاه چارلز خواسته‌اند بابت برده‌داری فرااقیانوسی به‌طور رسمی عذرخواهی کند. چارلز شاه انگلیس پیش‌تر از اندوه شخصی خود نسبت به رنج‌های ناشی از برده‌داری سخن گفته و بر تعهدش به یافتن راه‌های خلاقانه برای رفع نابرابری‌های ماندگار تأکید کرده بود. با این حال، سلطنت انگلیس تاکنون در این‌باره به‌طور رسمی عذرخواهی نکرده است.

در کتاب چه آمده است؟

کتاب سکوت تاج که این هفته منتشر شده، توضیح می‌دهد چگونه پادشاهانی از الیزابت اول تا جورج چهارم از تجارت بردگان برای افزایش درآمدهای سلطنتی و تقویت امپراتوری انگلیس بهره بردند.

برآوردها نشان می‌دهد که تا سال ۱۸۰۷، تاج‌وتخت انگلیس بزرگ‌ترین خریدار انسان‌های به‌بردگی‌گرفته‌شده بوده است.

بل ریبیرو-اَدی، نماینده حزب کارگر از حوزه کلاپم و بریکستون هیل و رئیس گروه پارلمانی همه‌حزبیِ جبران خسارت‌های آفریقایی، گفته ابراز اندوه شخصی برای یکی از بزرگ‌ترین جنایت‌های تاریخ علیه بشریت کارساز نیست.

لیلیان اوموبی‌یی، مدیر آزمایشگاه «آینده‌های آفریقایی»، نیز تأکید کرده صرفِ به‌رسمیت‌شناختن کافی نیست و برده‌داری طبق حقوق بین‌الملل رسماً به‌عنوان جنایت علیه بشریت شناخته شده و بنابراین، افزون بر مسئولیت اخلاقی، تعهدی حقوقی برای جبران خسارت‌ها وجود دارد.

کارشناسان مستقل همکار سازمان ملل نیز بر این باورند که زمان عذرخواهی رسمی فرا رسیده است.

انتظار می‌رود اواخر امسال، شاه چارلز در نشست سران کشورهای مشترک‌المنافع (CHOGM) در آنتیگوا و باربودا، بار دیگر با درخواست‌های تازه‌ای از سوی کشورهای حوزه کارائیب و آفریقا برای رسیدگی به میراث برده‌داری روبه‌رو شود.

بروک نیومن، تاریخ‌دان و نویسنده کتاب سکوت تاج، گفته هدفش از نگارش این اثر ارائه شواهد تاریخی و گشودن باب گفت‌وگو درباره موضوعی بوده که به گفته او قربانی «جنگ‌های فرهنگی» شده است.