شیر شتر حاوی پپتیدهای فعال زیستی بیشتری است؛ این ترکیبات خاصیت ضد میکروبی دارند، فشار خون را کاهش می‌دهند و می‌توانند با مهار پاتوژن‌های خاص، محیط سالم‌تری برای دستگاه گوارش ایجاد کنند. همچنین مصرف شیر شتر ممکن است خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را کاهش دهد.

یکی دیگر از مزایای مهم شیر شتر، عدم وجود آلرژن اصلی شیر به نام «بتا-لاکتوگلوبولین (β-Lg)» است. به همین دلیل، این شیر برای افراد مبتلا به حساسیت به شیر یا عدم تحمل لاکتوز مناسب‌تر است. شیر شتر همچنین سطح لاکتوز پایین‌تری دارد و می‌تواند از مشکلاتی مانند نفخ، اسهال و درد شکم پس از مصرف لبنیات جلوگیری کند.

از نظر ترکیب شیمیایی، شیر گاو معمولاً شامل ۸۵ تا ۸۷ درصد آب، ۳.۸ تا ۵.۵ درصد چربی، ۲.۹ تا ۳.۵ درصد پروتئین و ۴.۶ درصد لاکتوز است. در مقابل، شیر شتر از ۸۷ تا ۹۰ درصد آب تشکیل شده و پروتئین آن بین ۲.۱۵ تا ۴.۹۰ درصد، چربی ۱.۲ تا ۴.۵ درصد و لاکتوز ۳.۵ تا ۴.۵ درصد متغیر است.

علاوه بر این، شیر شتر چربی اشباع کمتری دارد و سرشار از ویتامین C، ویتامین‌های گروه B، کلسیم، آهن و پتاسیم است. ترکیبات چربی سالم آن شامل اسیدهای چرب با زنجیره بلند، اسید لینولئیک و چربی‌های غیراشباع بوده و می‌تواند سلامت قلب و مغز را بهبود بخشد.

مطالعات همچنین نشان داده‌اند که شیر شتر قند خون را کاهش داده و حساسیت به انسولین را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ و ۲ بهبود می‌بخشد. دو جزء فعال اصلی شیر شتر «لاکتوفرین» و «ایمونوگلوبولین‌ها» هستند که می‌توانند سیستم ایمنی بدن را تقویت کنند و در برابر عوامل بیماری‌زا مقاومت ایجاد کنند.

این تحقیق در مجله Food Chemistry منتشر شده است و تأکید می‌کند که شیر شتر می‌تواند جایگزین مناسبی برای شیر گاو به ویژه برای افراد حساس و مبتلا به بیماری‌های متابولیک باشد.