به گزارش شهرآرانیوز؛ سریال جدید هومن سیدی که فصل نخست آن، سال گذشته، با اختلاف لقب بهترین مجموعه نمایشی را به خودش اختصاص داد، از آذر امسال به فیلم نت بازگشته و مهمترین مجموعه در حال پخش شبکه خانگی محسوب میشود.
این اثر، در فصل دوم خود که تعداد قسمتهای بیشتری نسبت به فصل اول دارد، تلاش کرده تا روی تازهای از شخصیت محوری داستان را به سینما تبدیل کند؛ اتفاقی که در مسیر کلی تبدیل شدن داوود اشرف، از یک انسان ستم کش و بی آزار به یک وحشی تمام عیار، بیشتر قابل فهم جلوه میکند.
به روزرسانی یک زوج
«وحشی»، در فصل نخست، بر مراودات زوج اصلی داستان، یعنی داوود اشرف (با بازی جواد عزتی) و رها جهانشاهی (با بازی نگار جواهریان) مبتنی بود؛ مراوده یک کارگر ظلم پذیر در ابتدای راه و یک زندانی رنجور در ادامه فصل اول، با وکیل مرموزی که به مرور دلبسته او میشود. در فصل دوم اما، سیدی ورق پرداخت این دو کاراکتر را برگردانده و به دنبال آن است که شمه تازهای از ترازوی دوکفه اجتماع ایران را با این دو شخصیت به تصویر بکشد.
در فصل جدید «وحشی» که انتشار قسمت هایش از نیمه گذشته، داوود اشرف از زندان آزاد میشود و پس از کش وقوسهای فراوان، در موقعیتی قرار میگیرد که بالاخره امکان عقده گشایی را پیدا میکند؛ کارگر مظلوم معدن که به مرور در مسیر وحشی شدن گام برمی دارد، حالا تحولاتی بنیادین را تجربه میکند و در هر قسمت نشانههای تازهای از رذیلت را بروز میدهد.
در مقابل، رها که با خونسردی هولناکش هم زمان بین خائن و ظالم بودن نوسان داشت، در ابتدای این فصل خونسردی اش را از دست داده و در قسمت هفتم «وحشی» کاملا در موضع ضعف قرار گرفت تا داوود بتواند هیولای ترسناک تری شود. از این منظر، میتوان گفت که فصل دوم «وحشی» سکانس تازهای از دراماتیزه کردن تحول شخصیتی داوود و رهاست؛ زوجی که به مثابه دو کفه یک ترازو، نسبت به یکدیگر موضع معکوس دارند و بالا رفتن یکی از آنها به مثابه تنزل دیگری است.
دو نقش با یک نام
تحقق اجرایی تفاوت میان دو فصل «وحشی»، نیازمند توانمندی بازیگرانی در سطح اول سینمای ایران است؛ کاری که جواد عزتی و نگار جواهریان به نحوی چشمگیر از پس آن برمی آیند. این دو هنرپیشه کارکشته، با انعطاف پذیری حیرت انگیز و ایجاد لحنی کاملا متفاوت در اجرای خود، توانستهاند فاصله پنج ساله میان فصل اول و دوم «وحشی» را برای مخاطب باورپذیر کنند و بازی یکسره تازهای را مقابل دوربین ببرند.
در این مورد، کار نگار جواهریان، به واسطه اعتیاد و تغییر محسوس شرایط اقتصادی و شغلی اش، به مراتب آسانتر بوده و به جزئیات کمتری نیاز داشته است؛ در حالی که جواد عزتی، با ظرافتی مثال زدنی در حالات چهره و فراز و فرود و لرزش صدایش، طوری داوود اشرف را رنگ آمیزی کرده که گویی دو شخصیت متمایز را از صفر تا صد بازطراحی کرده است.
با وجود این دو اجرای جذاب و همگرایی قابل توجه هنرپیشههای نقشهای مکمل (به ویژه نگار مقدم و محمد صابری) که توانستهاند به خوبی در خدمت درام ظاهر شوند، استفاده موقت و گذری هومن سیدی از بازیگران مشهور برای این فصل، اتفاق ویژهای را رقم نزده و به نظر میرسد چندان به نفع اثر نبوده است. ایفای نقش کوتاه توسط نوید پورفرج، صابر ابر و آتنه فقیه نصیری در فصل دوم «وحشی»، بیشتر از آنکه به روند درام کمک کند، حواس مخاطب را پرت کرده و به نظر میرسد که انتخابی با جنبههای تبلیغاتی بوده است.
سندروم کلوزآپ
با وجود پیشرفتهای دراماتیک و روند طولی و روبه جلویی که قصه «وحشی» در فصل دوم به نمایش میگذارد، کارگردانی این فصل تقریبا بدون تغییر باقی مانده و بیشتر معطوف به مؤلفههای زیرمتنی شده است.
هومن سیدی که در فصل جدید «وحشی» خودش هم به جمع بازیگران این اثر اضافه شده، در رابطه با طراحی رنگ، لباس، نور و حتی افکتهای صوتی، تلاش میکند تا با مخاطب به زبان ایجاز و با لحنی معماگونه سخن بگوید؛ اما در تبدیل کردن متن قصه به فرم سینمایی و مشخصا شیوه هدایت دوربین، کمی سربه هواتر از فصل اول ظاهر میشود.
اساسا فصل نخست «وحشی»، به واسطه وقار حاکم بر قابها و تلاش تعمدی و پخته هومن سیدی برای پرهیز از خودنمایی، مورد توجه منتقدان سختگیر قرار گرفته بود؛ اما فصل جدید این مجموعه، با استفاده بیش از حد از نماهای بسته و همچنین جلوههای ویژه کم دقت (به ویژه در قسمت سوم)، در کارگردانی بهتر از فصل نخست نیست. با این حال، هنوز هم این سریال را میتوان بهترین محصول شبکه نمایش خانگی در سال جاری توصیف کرد.