پرسپولیس با اوسمار خوب شروع کرد؛ چند برد مهم و جمع کردن امتیاز برای رسیدن به صدر جدول و البته با یک فرمول متفاوت از قبل: نتیجه‌گرایی. فوتبال اقتصادی پرسپولیس اما حالا به نقطه‌ای مهم رسیده، پس از، از دست دادن جام حذفی، تیم اوسمار حالا در ۲ بازی از ۳ بازی اخیر هم شکست خورده تا نگرانی‌ها نسبت به آینده این تیم با ایده‌های فنی فعلی بیشتر شود. اینکه پرسپولیس زیبا بازی نکند و ببرد، در فوتبال ایران قابل قبول است اما وقتی نتیجه هم مثل کیفیت مطلوب نباشد، مثل بازی با فولاد، امیدها به تردید تبدیل می‌شود:

فولاد دقیقاً همان بازی‌ای را انجام داد که انتظار می‌رفت، اما پرسپولیس غافلگیر شد. این یعنی شکست در مرحله‌ای که هنوز بازی شروع نشده بود؛ جایی که نقش کادرفنی پررنگ‌تر از هر زمان دیگری است.

اوسمار این بار نیمه مربیان را هم واگذار کرد. تعویض‌هایش نه سبک بازی را تغییر داد و نه فشار تازه‌ای به فولاد وارد کرد. بیرون رفتن سروش و سه دفاعه کردن تیم نه‌تنها پرسپولیس را بهتر نکرد بلکه ریتم بازی تیم را هم انداخت.

مصدومیت‌‌ها نمی‌تواند بهانه دائمی باشد. پرسپولیس باید برای چنین روزهایی راه‌حل داشته باشد، نه توجیه. وابستگی بیش از حد به اورونوف، هم جذاب است و هم مثل بازی روز گذشته می‌تواند تلخ تمام شود.

پرسپولیس در نیم‌فصل اول ساختار دفاعی منسجمی داشت اما برابر یکی از ضعیف‌ترین خطوط‌ حمله لیگ ۳ بار دروازه‌اش باز شد. از مثلث پورعلی‌گنجی، کنعانی و ابرقویی در بازی‌های اخیر زوج خوبی بیرون نیامده و آمار ۶ گل خورده در ۴ بازی اخیر هم تعریف درستی از این ایراد بزرگ است.

آخرین‌باری که علی علیپور در جریان بازی گل زده را یادتان هست؟ در اهواز هم از روی نقطه پنالتی بعد از ۱۰۰۰ دقیقه گل زد، افت عجیب او در هفته‌های اخیر زور پرسپولیس را کم کرده و اگر سرگیف هم نتواند این باگ را برطرف کند، اوسمار کار خیلی سختی در ادامه فصل خواهد داشت.

باخت اهواز، ماه عسل اوسمار در ایران را تمام کرد، حالا سرمربی پرسپولیس باید در فرصت کوتاهی در ایده‌های فوتبال تیمش بازنگری کند و به فکر پیدا کردن راه‌حل برای اشکالات فنی پرسپولیس باشد، باتوجه به حذفی برابر تراکتور در جام حذفی، قهرمانی لیگ تنها دستاورد ممکن برای اوسمار خواهد بود.