طرفداری | آریا برزگر یکی از عجیبترین کارنامهها را در میان مهاجمان جوان فوتبال ایران دارد؛ بازیکنی که با وجود آمار فردی ضعیف، همواره نامش در حوالی تیمهای بزرگ شنیده شده و قراردادهایی بسته که با خروجی فنیاش همخوانی چندانی ندارد.
برزگر در ابتدای فصل و پس از سقوط نساجی به دسته پایینتر، از این تیم جدا شد و به ذوبآهن پیوست؛ انتقالی که چندان دوام نیاورد و این مهاجم جوان پس از یک نیمفصل و تنها 59 دقیقه حضور در 4 بازی، خیلی زود از جمع سبزپوشان اصفهانی کنار گذاشته شد. اتفاقی که بیش از آنکه غیرمنتظره باشد، ادامهی روندی آشنا در مسیر حرفهای او بود.
نکته قابلتوجه در مورد برزگر، فهرست تیمهایی است که نامش در کارنامه آنها دیده میشود. او سابقه حضور در پرسپولیس را دارد و در دو مقطع نیز با استقلال (در زمان مربیگری جواد نکونام) و تراکتور (در زمان مربیگری قربان بردیف) قرارداد امضا کرد؛ قراردادهایی که در هر دو مورد، پیش از آغاز فصل و به شکلهایی عجیب و با داستانهایی متفاوت به پایان رسید. با این حال، همین رفتوآمد مداوم میان تیمهای بزرگ، سؤال اصلی را پررنگتر میکند: بر چه مبنایی؟
برزگر حتی یک بازی ملی هم در کارنامه دارد؛ دیداری دوستانه مقابل نیکاراگوئه در دوره دوم حضور کارلوس کیروش روی نیمکت تیم ملی. اما وقتی به آمار باشگاهی او نگاه میشود، این سابقه ملی بیش از آنکه حاصل عملکرد باشد، به یک استثناء عجیب شباهت دارد.
این مهاجم ۲۳ ساله که تجربه ناموفقی در لیگ بلاروس و همچنین بازی برای تیمهایی چون نفت مسجدسلیمان را در کارنامه دارد، تا امروز مجموعاً تنها ۵۶ دیدار و 2023 دقیقه بازی باشگاهی در تمامی رقابتها انجام داده؛ آماری که خروجی آن تنها یک گل و دو پاس گل بوده است.
در نهایت، پرونده آریا برزگر بیش از آنکه فنی باشد، به یک پرسش ساختاری در فوتبال ایران ختم میشود؛ اینکه در غیاب معیارهای شفاف ارزیابی عملکرد، چطور ممکن است بازیکنی با چنین خروجی آماری، همچنان در چرخه قرارداد بستن با تیمهای بزرگ یا دستکم لیگ برتری باقی بماند. حالا باید دید ادامه این مسیر، باز هم با تکرار همان الگوی آشنا همراه خواهد بود یا بالاخره نقطه توقفی برای این معما شکل میگیرد.