عصر ایران - خودروی مرسدس بنز ۱۷۰ H که با نام خودروی موتور عقب شناخته میشود، یکی از مدلهای منحصربهفرد در تاریخ صنعت خودرو است. نسخهای از مدل کابریا-لیموزین این خودرو هماکنون در موزه ملی اتومبیل و در قالب مجموعه مشهور «شلومپف» در شهر مولوز فرانسه نگهداری میشود.
مشخصات فنی و عملکرد
این خودرو مجهز به یک پیشرانه ۴ سیلندر ۴ زمانه با حجم دقیق ۱۶۹۷ سیسی است. موتور مذکور توانایی تولید ۳۸ اسب بخار قدرت را دارد که مرسدس بنز ۱۷۰ H را به حداکثر سرعت ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت میرساند. ساختار موتور عقب در این مدل، تلاشی برای بهبود فضای داخلی و توزیع وزن در دهه ۱۹۳۰ میلادی بود.
تیراژ تولید و پیشینه تاریخی
تولید مرسدس بنز ۱۷۰ H در بازه زمانی سالهای ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ انجام شد. در این دوره پنج ساله، تنها ۱۵۰۷ دستگاه از این خودرو ساخته و به بازار عرضه گردید. کمیاب بودن این مدل در کنار طراحی خاص بدنه در نسخه کابریا-لیموزین، آن را به یکی از سوژههای مورد علاقه مجموعهداران و پژوهشگران تاریخ معماری خودرو تبدیل کرده است.
جایگاه در کلکسیون شلومپف
موزه ملی اتومبیل فرانسه با نگهداری از این مدل، بخشی از تکامل مهندسی مرسدس بنز پیش از جنگ جهانی دوم را به نمایش گذاشته است. مدل ۱۷۰ H در کنار سایر خودروهای کلاسیک این موزه، نشاندهنده دوران گذار طراحی بدنه از سبکهای سنتی به فرمهای آیرودینامیکتر در میانه قرن بیستم است.
شباهت به فولکس واگن بیتل
این شباهت به هیچ عنوان تصادفی نیست زیرا فردیناند پورشه (طراح بیتل) قبل از پروژه فولکسواگن؛ برای مرسدس-بنز کار میکرد. روی خودروهای موتور عقب و آیرودینامیک تحقیق داشت و ایدههایی که در 170H دیده می شوند در واقع ادامه همان خط فکری هستند که بعدها در بیتل به بلوغ رسیدند.
زمانبندی معرفی این دو خودرو بسیار به هم نزدیک است؛ مرسدسبنز 170H در سال ۱۹۳۵ به تولید رسید، در حالی که پروژه فولکسواگن بیتل با نام KdF-Wagen در سال ۱۹۳۸ معرفی شد. این فاصله زمانی کوتاه نشان میدهد که مرسدسبنز عملاً چند سال زودتر ایده بدنه گرد و آیرودینامیک با موتور عقب را بهصورت یک خودروی تولیدی آزمایش کرده بود؛ مفهومی که بعدها در فولکسواگن بیتل به شکلی کاملتر و موفقتر به ثمر نشست.
