شدت جنون تروریست‌ها در ۱۸ و ۱۹ دی ماه به‌حدی بود که هیچ تصویر معمولی‌ای در سینمای ایران نمی‌تواند بازتابی از آن باشد، اما روایت فارغ از شکل ظاهری‌اش می‌تواند گذشته را همچون آینه در برابرمان بگیرد تا ببینیم چرخه ظاهرفریب خشونت چطور در متن تاریخ بازتولید می‌شود و خیابان را تبدیل به میدان جنگ می‌کند.
 در این میان مرور «امکان مینا»، «سیانور» و یا هر فیلم دیگری که در ژانر جاسوسی ساخته می‌شوند، همچون یک وقفه می‌توانند تمایل و علاقه مخاطب را به خود جلب کنند تا ببینند واقعیت ترور و تروریست فقط در فیلم‌ها و قصه‌ها خلاصه نمی‌شوند و چهره بیرونی وحشتناکی دارند.
 صرفا به تصاویر و آنچه بر روی پرده ظاهر می‌شود اکتفاء نکنید تا متن روایت ذات دروغگوی منافقین و سلطنت‌طلب‌ها را در برخورد با مردم بی‌دفاع افشاء کند. آن‌ها ادعا دارند که برای «آزادی» به میدان می‌آیند، امّا اولین و آخرین چیزی که مورد حمله قرار می‌گیرد، «امنیت» است، وگرنه این جماعت قدرت ایجاد طوفان در لیوان آب را هم ندارند و خیابان جایی برای بازی کال‌آف‌دیوتی نیست.