نگار رشیدی 

بوی تند روغن ماساژ و صدای کشیده شدن کفش‌های لژدار روی تشک‌های زرد و آبی، معمولا نویدبخش اعزامی بزرگ است. اما این بار در اردوی تیم ملی کشتی، جو حاکم کمی متفاوت است. ساعت‌های دیواری خانه‌ کشتی تیک‌تاک نمی‌کنند؛ آنها انگار ثانیه‌شمار بمبی هستند که زیر لیست اعزامی به کرواسی کار گذاشته شده است. 

همه چیز از یک به روزرسانی ساده در سایت اتحادیه جهانی کشتی شروع شد. اهالی کشتی که با ولع لیست مسابقات رنکینگ زاگرب ۲۰۲۶ را چک می‌کردند، ناگهان با صحنه‌ای مواجه شدند که شبیه به یک باگ نرم‌افزاری به نظر می‌رسید؛ نام ستاره‌های ایران، یکی پس از دیگری از لیست محو شده بود. خبری از نام حسن یزدانی در وزن جدید ۹۷ کیلوگرم نبود؛ نامی که قرار بود لرزه بر اندام حریفان بیندازد، حالا جایش را به یک فضای خالی سفید داده بود. شایعات مثل برق و باد در شبکه‌های اجتماعی چرخید؛ «کشتی ایران تعلیق شد؟»، «فدراسیون یادش رفته ثبت‌نام کند؟». اما حقیقت، ریشه‌ای در اعداد و ارقام داشت، نه در خطاهای اداری. 

پشت پرده‌ این حذف ناگهانی، یک استراتژی اقتصادی-سیاسی نهفته بود. طبق قوانین سخت‌گیرانه‌ اتحادیه جهانی، ثبت‌نام در مسابقات رنکینگ یعنی پذیرش تمام هزینه‌ها. فدراسیون کشتی ایران با یک چرتکه‌ بی‌رحم روبه‌رو بود؛ شبی ۲۲۰‌یورو برای هر نفر بابت هتل و اسکان. وقتی ویزای کرواسی صادر نشده باشد، ثبت‌نام رسمی یعنی قمار روی بودجه‌ای که با خون دل جمع شده است. اگر ویزا نیاید، نام‌ها در لیست می‌مانند و جریمه‌ هتل‌های خالی، روی دست فدراسیون باد می‌کند. 

فدراسیون در یک حرکت پیشگیرانه، نام‌ها را از لیست خارج کرد تا به قول معروف نه سیخ بسوزد و نه کباب. آنها به اتحادیه جهانی پیام دادند که ما هستیم، اما تا مهر ویزا در پاسپورت‌ها نخورد، پولی برای تخت‌های خالی نمی‌دهیم. 

در حالی که نگاه‌ها به سمت زاگرب و کرواسی بود، خبر بدتری از مرزهای شمالی رسید. جام یاریگین روسیه؛ تورنمنتی که قرار بود آوردگاه ۱۳‌آزادکار تشنه‌ مبارزه باشد، به یک بن‌بست تبدیل شد. در کمال ناباوری، روسیه که همواره روابط نزدیکی با کشتی ایران داشته، در صدور ویزا تعلل کرد. کشتی‌گیرانی که وزن کم کرده بودند، رژیم‌های طاقت‌فرسا را تحمل کرده و ساک‌های‌شان را بسته بودند، حالا باید در خانه‌های‌شان بمانند و مسابقات را از صفحه‌ نمایشگر تماشا کنند. این تنها یک سفر لغو شده نبود؛ این یک فرصت سوخته برای جوانانی بود که می‌خواستند در قلب سیبری، بزرگی‌شان را به رخ بکشند. 

حالا تمام نگاه‌ها به ساختمان دیپلماتیک کرواسی است. حسن یزدانی، پادشاهی که قرار است در قلمرو جدیدش (۹۷‌کیلوگرم) فرمانروایی کند، بیش از هر کسی منتظر است. او می‌داند که رنکینگ سال‌۲۰۲۶ از همین زاگرب شروع می‌شود. اگر ایران در این مسابقات غایب باشد، سیدبندی مسابقات جهانی به هم می‌ریزد و قرعه‌های سخت، کمین یوزهای ایرانی را می‌کشند. 

در راهروهای فدراسیون، تلفن‌ها مدام زنگ می‌خورند. رایزنی‌ها با وزارت امور خارجه و اتحادیه جهانی در جریان است. ویزاها اگر برسند، نام‌ها با یک کلیک به لیست برمی‌گردند؛ اگر نه، زمستان ‌۲۰۲۶ با یک غیبت بزرگ و تلخ در تاریخ کشتی ما ثبت خواهد شد. 

کشتی‌گیر ایرانی یاد گرفته است که حریف را روی تشک ضربه کند، اما این‌بار حریف، بروکراسی اداری و دیپلماسی سرد است. آیا یزدانی و یارانش فرصت پیدا می‌کنند تا در زاگرب کشتی بگیرند، یا پاسپورت‌های خالی، سد راه مدال‌های طلایی خواهند شد؟ داستان همچنان ادامه دارد و ثانیه‌شمار برای زاگرب اوپن به صدا درآمده است. فعلا کشتی ایران در حالت تعلیق خودخواسته نفس می‌کشد تا ببیند همای سعادت (یا همان برچسب ویزا) روی کدام پاسپورت می‌نشیند.