صاحبخبر - به گزارش حوزه بین المللل خبرگزاری تقریب، بوت در یادداشتی در روزنامه واشنگتنپست نوشت که ترامپ هنگام راهاندازی این شورا، تلاش میکرد تا اتهامی را که او را به تحریک جنگ متهم میکند، رد کند و در عین حال، با چالشی آشکار در برابر حقوق بینالملل و افکار عمومی جهانی مقابله کند؛ همانطور که پیشتر در تلاش برای تصاحب جزیره گرینلند نیز مشاهده شد.
وی افزود انگیزه اصلی ترامپ در هر دو مورد چه تصاحب گرینلند و چه راهاندازی «شورای صلح» این است که میخواهد هر کاری که میخواهد، هر جا که میخواهد و بدون هیچ محدودیت و کنترلی انجام دهد و از آن سود مالی زیادی کسب کند.
طبق یادداشت بوت، شورای امنیت سازمان ملل هنگام تصویب ایجاد «شورای صلح» در نوامبر ۲۰۲۵ نمیدانست که در واقع، بدنهای رقیب برای خود سازمان ملل شکل میگیرد؛ این شورا با هدف ایجاد یک نهاد حاکمیتی در غزه پس از جنگ طراحی شده بود.
با افشای رسمی این شورا هفته گذشته در داووس، مشخص شد که این نهاد فراتر از غزه عمل میکند و در واقع تقریباً جهان را شامل میشود. بر اساس منشور تأسیسی شورا، تمامی اختیارات در دست ترامپ است و او میتواند کشورها را به عضویت دعوت کند، از حق وتو علیه تصمیمات استفاده کند، شورا را منحل کند، تصمیمات و دستورالعملهای دیگر را تصویب کند و حتی مهر رسمی شورا را تأیید کند.
بوت خاطرنشان کرد که این مدل حکمرانی شباهت بیشتری به شرکت ترامپ دارد تا رهبری جمعی سازمان ملل یا ناتو. وی افزود: "همانطور که در شرکت ترامپ، هدف کسب درآمد است، در شورای صلح نیز کشورهایی که خواهان عضویت بیش از سه سال هستند، باید یک میلیارد دلار پرداخت کنند".
نویسنده تأکید کرد که سرنوشت این منابع مالی نامشخص است و منشور شورا میگوید که شورای صلح میتواند حسابهایی برای اجرای مأموریت خود ایجاد کند، یعنی صندوقی محرمانه و مستقل تحت اختیار ترامپ، خارج از کنترل کنگره.
به همین دلیل، بسیاری از کشورهایی که دعوت شده بودند، ترجیح دادند عضو نشوند و فهرست اولیه حدود ۲۰ کشور بود و تاکنون هیچ نشانهای از پرداخت عضویت بیش از سه سال وجود ندارد.
برخی کشورها مانند فرانسه، سوئد و اسپانیا عضویت در شورا را رد کردند و ترامپ از کانادا نیز به دلیل انتقاد نخستوزیر آن کشور در داووس، که از کشورهای متوسط خواست علیه زورگویی قدرتهای بزرگ متحد شوند، کنار گذاشته شد.
بوت نتیجه میگیرد که بیشتر کشورها تلاش میکنند از جلب توجه ترامپ خودداری کنند و امیدوارند او شورای صلح را مانند طرح گرینلند فراموش کند.
او این پروژه را صرفاً اقدامی صوری بدون محتوای واقعی خواند که مشابه دیکتاتورهایی است که شکل دموکراسی (انتخابات، قانون اساسی و پارلمان) را رعایت میکنند، اما عملاً اجرا نمیکنند.
بنابراین، شورای صلح صرفاً چندجانبهگرایی را به شکل صوری اتخاذ کرده و در نهایت یک نمایش فردی است، به همین دلیل تنها تعداد کمی از کشورها تحت کنترل ترامپ خواهند بود.
بوت در پایان پیشبینی میکند که این شورا محکوم به شکست است و بهزودی فراموش خواهد شد و اگر کسی آن را به یاد آورد، تنها برای تأکید بر تلاش ترامپ برای خودستایی خواهد بود.
انتهای پیام/∎