با وجود حضور جمعی از هنرمندان و مسئولان، آنچه در این روز برجسته بود، حضور گرم مردمی بود که بی‌توجه به نام و عنوان، فقط برای ادای دین به هنرمند محبوبشان آمده بودند.

بابک نوری، از بازیگرانی که تا آخرین روز‌ها در کنار رویگری بود، با چهره‌ای اندوهگین گفت: «دلم می‌سوزد. اینجا هم بسیاری از دوستانش نیامدند، همان‌طور که در روز‌های سالمندی و بیماری‌اش نیامدند. این راه برای همه است و این همه بی‌تفاوتی را متوجه نمی‌شوم.» این سخنان، غیبت غیرمنتظره برخی همکاران قدیمی را برجسته‌تر کرد.

پیکر رضا رویگری پس از اقامه نماز میت، در همسایگی هنرمندانی، چون محمد کاسبی، جلال ستاری و ژاله علو به خاک سپرده شد. نکته‌ای که بسیاری از حاضران به آن توجه داشتند، نزدیکی مزار او به آرامگاه حمید طالقانی، بازیگر جوان درگذشته بود؛ گویی حلقه هنرمندان در هر نسلی ادامه دارد.

در پایان مراسم، وقتی جمعیت به تدریج پراکنده می‌شدند، صدای سرود‌های رویگری همچنان در فضای قطعه هنرمندان می‌پیچید، گواهی بر این که او اگرچه رفت، اما صدا و خاطره‌اش در دل مردم و در لابلای نوا‌های ماندگارش زنده خواهد ماند. مردم ثابت کردند که وفادارتر از بعضی نام‌ها هستند و هنرمند محبوبشان را تا آخرین منزل تنها نگذاشتند.

منبع: هفت صبح