به گزارش ایرنا، حضور تعداد انبوهی از سارگپه ها در آسمان منطقه انجیلسی بابلکنار که به یک مشکل اساسی برای مردم آن منطقه تبدیل شده بود بعد از یک وقفه کوتاه دوباره در آسمان شهر بابل نمایان شد. بوی تعفن زباله ها این پرنده گند خوار را به آسمان انجیلسی کشانده و بیش از ۲۵ سال آسمان این خطه را در قرق کامل خود داشتند.
بعد از تعطیلی سایت زباله انجیلسی و قرار گرفتن پوشش گیاهی بر روی زباله های دپو شده در این منطقه جنگلی سارگپه ها از آسمان انجیلسی کوچ کردند و انجیلسی با بازگشت پرندگان هیرکانی نشین به اصالت خود بازگشت.
بعد از تعطیلی چند ماهه سایت زباله انجیلسی بابلکنار، جانمایی جدید دیگری برای مدیریت و دفن زباله شهرستان بابل مشخص نشد و دپوی چند باره زباله ها در کوچه های شهر بابل به یک مشکل اساسی برای شهروندان تبدیل شد.
سکوی زباله شهرداری بابل که در داخل شهر و در محدوده پل تاریخی محمد حسن خان واقع است به محل دپو و انتقال زباله به استانهای دیگر تبدیل شد و ممانعت ورود زباله بابل به استانهای دیگر که در چند مرحله به وقوع پیوست زمینه ای برای انباشت و دپوی این زباله ها در محدوده شهر بابل شد تا جایی که بوی تعفن این زباله ها به یک مصیبت جدید برای شهروندان تبدیل شد.
بوی تعفن این زباله ها که پای سارگپه را به آسمان شهر بابل باز کرده بود بارش سنگین برف و کمبود غذا سبب شد که در این روزها تعداد بیشتری از این گونه پرنده شکاری در آسمان بابل به پرواز درآیند.
هر چند این پرنده ها در گستره وسیعی از شهر بابل به پرواز در می آیند اما تعداد بیشتری از سارگپه ها در آسمان محدوده سکوی جمع آوری زباله شهر بابل در پرواز هستند.
این پرندگان که بسیاری از ریزه های زباله های را در جنگل ها و مزارع اطراف انجیلسی پخش می کردند، این امر به مشکلی برای اهالی بومی منطقه تبدیل شده بود در شرایط فعلی این چالش در کمین شهر بابل قرار دارد.
سارگپه پرنده شکاری با جثه ای متوسط و بزرگ و تو پر است و سری کوچک و گرد روی گردنی کلفت دارد؛ بال های این پرنده پهن و دم آن کوتاه است و رنگ پر و بال بسیار متنوعی دارد.
طرح کلی بدن سارگپه قهوه ای رنگ با خال های سفید، قهوه ای تیره و سیاه بر روی سطح پشتی، کمر و بال است و خال های متراکم بر روی سطح شکمی و سینه دارد.
این پرنده شکاری از جانوران کوچک نظیر خرگوش و پرندگان کوچکتر تغذیه و نقش مهمی در کنترل جوندگان در طبیعت ایفا میکند.
روستای انجیلسی یکی از روستاهای بالا دست بخش بابلکنار در جنوب بابل است که سارگپه های چندین سال آسمان این خطه را در تسخیر کامل خود داشتند. اهالی این روستا بعد از ۲۵ سال پیگیری موفق شدند حکم قطعی جابجایی این سایت را از طریق مراجع قضایی در تاریخ ۵ بهمن ۱۴۰۰ از شعبه ۲۵ دادگاه تجدید نظر استان دریافت کنند.
بعد از قطعی شدن حکم سایت انجیلسی در جلسه شورای حفظ بیت المال شهرستان بابل که سال گذشته با حضور رییس کل وقت دادگستری مازندران تشکیل شد، تا ۱۵ اسفند سال ۱۴۰۲ برای حل این مشکل زمان تعیین شد، که بعد از گذشت نزدیک به ۲ ماه از این ضرب الاجل اهالی روستا خواستار اجرای حکم شدند.
نفوذ شیرابه ها در اراضی کشاورزی، مراتع چرای دام و شیوع بیماری ها مختلف سبب شد که اهالی منطقه دست از زادگاه خود بردارند و برای ادامه زندگی به مکان دیگری دست به کوچ اجباری بزنند. اهالی منطقه که در مدت ۲۵ سال گذشته تمام توان خود را برای حل این مشکل به کار بسته بودند موفق به حل مشکل نشدند، در نهایت با طرح شکایت در مراجع قضایی این خواسته را پیگیری کردند.
اهالی بخش بابلکنار بر این باورند که مشکلی انجیلسی که قرار بود یک سال مردم منطقه تحمل کنند تا یک مکان مناسب برای زباله شهر بابل و ۶ شهر اقماری آن بیابند اما ۲۵ سال است که آسایش را از اهالی بخش بابل کنار ربوده و حتی با حکم قطعی مرجع قضایی هم این گره گشوده نشد.
انجیلسی که در ۲۵ کیلومتری جنوب شهر بابل قرار گرفته است هر روز میزبان ۳۰۰ تن زباله از شهرهای بابل، امیرکلا، گلوگاه، مرزی کلاه، زرگرشهر، خوشرودپی و گتاب است.
بر اساس مکاتبه اداری که در فرمانداری بابل موجود است قرار بود انجیلسی یک سال میزبان زباله باشد و بعد از آن یک جانمایی مناسب برای دفع زباله بابل و شهرهای اقماری پیدا شود اما مهمان یک ساله جا خوش کرد و ۲۵سال برخانه میزبان لنگر انداخته و هم اکنون سایت زباله انجیلسی دیگر مملو از زباله می باشد و از سویی دیگر سرازیر شدن شیرابههای این زباله ها خسارتهای زیادی به جنگلهای هیرکانی و زمینهای شالیزاری پایین دست وارد کرده است که همه این اسیب ها سبب شد اهالی منطقه خواستار اجرای حکم شوند.
معضل پسماند سالهای طولانی است که گریبان مازندران سرسبز را گرفته و در برهههای مختلف سه دهه گذشته در برخی مناطق تبدیل به بحران چندوجهی شد. در این فرایند بیشترین آسیب به جنگلهای مازندران وارد شد. محل دپوی زبالهها در آمل، بابل، بابلسر، نوشهر، نور و بسیاری از شهرهای این استان از گلوگاه تا رامسر تهدیدی جدی برای عرصههای طبیعی محسوب میشوند.
هر چند قصه تلخ معضل زباله برای بومیان مازندران تکراری است و بسیاری از مازندرانیها درد و رنج و جانسختی آن در برابر راهحلهای متنوع را با گوشت و استخوانشان لمس کردهاند، ولی برای غیربومیان هم ناآشنا نیست. چون اگر حتی پیشینه یک بار سفر زمینی به مازندران را داشته باشند، بوی تعفن زبالههای انباشته در جایجای استان بدون تردید مشامشان را آزرده است.
جانمایی نامطلوب مکانهای دفن زباله مازندران در سه دهه اخیر سبب شده که اکنون مساحت عرصههای دپوی زباله در مازندران که عمدتا نیز در دل جنگلها قرار دارند به حدود ۲۰۰ هکتار برسد.
دپوی این زبالهها و آلوده شدن خاک محیط تنها چالش ناشی از این روش دفع پسماند نیستند. نفوذ شیرابهها به عمق زمین و آبهای زیرزمینی تهدید بزرگی است که بر سلامت ساکنان اطراف این سایتهای دپوی زباله تاثیر مستقیم میگذارد. زبالهدانهای تحمیل شده به طبیعت مازندران نبسیاری از زمینهای باغی، شالیزاری و مراتع استان را به درجهای از آلودگی رساندند که در سلامت محصولات تولیدی در این عرصهها ابهام وجود دارد.