غلامرضا عربگری یکی از جانبازان و یادگاران دوران دفاع مقدس است که در ۱۵ سالگی به عضویت بسیج در آمد و چون قد کوتاهی داشت، به او اجازه رفتن به میدان نبرد را ندادند. به همین دلیل چاره ای دیگر اندیشید و راهی خوزستان شد تا با رزمندگان تیپ ۴۶ فجر به جبهه اعزام شود.
او که در عملیات بیت المقدس و آزادسازی خرمشهر حضور داشته از خاطرات آن دوران گفت که پس از مدتی به تهران برگشته و مدتی کوتاه در مغازه پدرش کار میکرده ولی وقتی ندای هل من ناصر ینصرنی پیر جماران را شنید که گفته بود حضور در جبهه و یاری رزمندگان یک واجب کفایی است، خود را به سنگرهای دفاع مقدس رسانده و ۱۸ ماه در جبهه بود تا این که در عملیات مسلم بن عقیل از ناحیه چشم، دست راست و چپ و پای چپ و جمجمه مجروح شد.
این جانباز دفاع مقدس گفت: بعد از مجروحیتم دوباره به جبهه رفتم و بیسیمچی گردان عمار بودم. ۹۸ روز را سپری کردم و در نهایت بعد از عملیات بدر در جزیره مجنون به تهران برگشتم.
عربگری گفت زمانی که مجروح شد، فقط ۱۷ سال داشت و حالا هم که بیش از ۴۰ سال از آن زمان گذشته، احساس می کند در همان ۱۷ سالگی باقی مانده است و همه چیز را آنگونه در ذهن دارد که در آن موقع دیده است. شاید به همین دلیل است که امروز هم مانند یک جوان ۱۷ ساله پرشور و نشاط است و یک جا آرام نمی گیرد؛ یا در هیات است و مداحی می کند یا در مسجد است و مشغول جهاد تبیین یا در میدان مسابقات ورزشی مثل گلبال.
وی اظهار داشت: ورزش را دوست داشتم و بعد از نابینایی گرایش بیشتری به ورزش پیدا کردم تا این که در سال ۶۴ نخستین مدال را در مسابقات دو میدانی به دست آوردم و پس از آن توانستم در رشته دوومیدانی ۱۰۰ متر، ۲۰۰متر و ۴۰۰متر مقام قهرمانی و طلای جهان را در لهستان کسب کنم. سپس مدال طلا و نقره مسابقات آسیایی گرفتم. مدتی هم به عضویت تیم گلبال درآمده و با نابینایان در مسابقات مختلف شرکت کردیم.
اگر می خواهید خاطرات و سرگذشت این جانباز سرافراز و افتخارآمیز کشورمان را بدانید، کتاب خط ممتد را بخوانید؛ کتابی که لیلا امینی اخیرا درباره این جانباز روشندل نوشته و انتشارات کجاوه سخن این خاطرات را در ۳۴۰ صفحه منتشر کرده است.
عربگری درباره «خط ممتد» گفت: این نام را نویسنده کتاب انتخاب کرده و در واقع خواسته است بگوید که من بعد از مجروحیت از پا ننشستم و دوباره در خط زندگی قرار گرفتم. چون پس از مجروحیتم دوباره راهی جبهه شدم و بعد از جنگ نیز این خط را در رشته های ورزشی ادامه دادم.
وی درباره کسب مدال های ورزشی خود گفت: من بیش از ۱۵۰ مدال دارم و این مدال ها همچنان اضافه می شود. مثلا سه هفته پیش در مسابقات قهرمانی کشوری در رشته گلبال یک مدال گرفتم. تاکنون در رشته دو میدانی مدال هایی گرفته ام که یکی از این ها مدال طلای مسابقات نابینایان و کم بینایان جهان و آسیاست.
این جانباز ۷۵درصدی بعد از جنگ نیز مشغول تحصیل شد و با وجود مشکلات فراوان مدرک کارشناسی حقوق قضایی را از دانشگاه تهران گرفت. عربگری گفت: کلاس سوم راهنمایی بودم که به جبهه رفتم ولذا بعد از مجروحیتم در کنار دانشآموزان عادی و حتی در دبیرستان البرز ادامه تحصیل دادم؛ اگرچه خیلی سخت بود و من فقط به کمک حافظهام درس می خواندم.
البته عربگری در همین مدت دورههای خواندن خط بریل، جهتیابی با عصا، آشپزی، اتوکشی و تایپ را یاد گرفت تا به قول خودش بتواند مستقل باشد و روی پای خودش بایستد.
وی هنوز احساس می کند که در ۱۷ سالگی است. عربگری گفت: همچنان خاطرات قبل از مجروحیت را در ذهن دارم. مثلاً چهره پدر و مادر خود را همچنان در سن ۱۷ سالگی میبینم و تمام افراد فامیل و زندگی آن دوران را در ذهن دارم؛ اگرچه موهای آنها سفید شده بود ولی هنوز فکر میکنم یک جوان ۱۷ ساله هستم.
وی درباره این شور و شوق خود گفت: من قبل از نابینایی در مسابقات قرآن در منطقه غرب تهران مقام آوردم و از سال ۶۴ هم شروع به مداحی کردم و لذا نمیتوانم یک جا بنشینم و به قول نویسنده کتاب خاطراتم، در خط ممتد قرار دارم.
عربگری به جانبازان دفاع مقدس سفارش کرد تا خاطراتشان را مثل او ثبت و ضبط کنند و اجازه ندهند تا گرد و غبار فراموشی بر روی این رشادت ها و از خودگذشتگی رزمندگان بنشیند و نسل جوان بتواند بیشتر با شخصیت های دفاع مقدس انس بگیرند.
وی که جانباز شدن را یک افتخار بزرگ برای خود می داند، گفت: فداکاریهای رزمندگان در دوران دفاع مقدس همچون از خودگذشتگی و ایثارگری یاران امام حسین(ع) در روز عاشورا بود و امام خمینی (ره) هم فرمود انقلاب ما از انقلاب حسین(ع) است و این انقلاب از عاشورا زنده است. حضرت ابوالفضل(ع) نیز الگویی رزمندگان و جانبازان است.
این کارشناس حقوقی با بیان خاطراتی از رمز عملیات های دفاع مقدس گفت: در سنگرها و رزم های آن دوران، لحظاتی را میدیدیم که دوستانمان به شهادت میرسیدند و هنگام شهادت نام امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) را بر زبان میآوردند و رزمندگان نیز با همین نام ها پیشروی میکردند.
وی که خاطرات رزمندگان و شهدا را از طریق کتاب های گویا مطالعه می کند، گفت: حضرت ابوالفضل(ع) برای رزمندگان ما الگو بود و لذا اگر پیروزی به دست آوردهایم، ذکر آن حضرت و رهرو بودن ما در راه ابوالفضل(ع) بوده است.