هیچ رویداد ورزشی محبوب‌تر از جام جهانی وجود ندارد. برای یک ماه در هر چهار سال، صدها میلیون نفر توجه خود را به تورنمنتی معطوف می‌کنند که در آن بااستعدادترین بازیکنان سیاره با غرور از کشورهایشان نمایندگی می‌کنند. جنگ‌ها متوقف می‌شوند. مردم به محل کار خود تماس می‌گیرند و مریضی خود را اعلام می‌کنند. به نظر می‌رسد هیچ چیز دیگری مهم نیست. هواداران در بارها جمع می‌شوند تا بازی‌ها را تماشا کنند یا ترجیح می‌دهند روزها در خانه بمانند و به تلویزیون‌هایشان چسبیده باشند. اولین جام جهانی، که توسط اروگوئه در سال ۱۹۳۰ برنده شد، تنها شامل سیزده تیم بود و امروز، تورنمنت شامل سی و دو کشور می‌شود. بازی فینال به تنهایی توسط مخاطبانی تخمین زده می‌شود که از یک میلیارد بیننده جهانی فراتر می‌رود. فوتبال بدون شک سرگرمی موردعلاقه سیاره است با این که جام جهانی بزرگترین رویداد این ورزش را نمایندگی می‌کند

 

در سال 1930، نبرد برای میزبانی اولین جام جهانی به گسترش تلخی‌ها انجامید و در نهایت به تحریم تورنمنت از سوی بسیاری از ملت‌های اروپایی تبدیل شد. هلند، سوئد، ایتالیا، اسپانیا و مجارستان پس از شکست در پیشنهاد میزبانی ایتالیا تصمیم گرفتند تیمی اعزام نکنند. در کمتر از سه دهه، تعداد اعضای فیفا به چهل و یک کشور بالغ شده بود، اما با دو ماه مانده به شروع تورنمنت در اروگوئه، حتی یک کشور اروپایی نیز دعوت برای بازی را نپذیرفته بود.

 

مجموعه دیگری از کشورهای اروپایی - آلمان، اتریش، چکسلواکی و سوئیس - نیز امتناع کردند و استدلال کردند که سفر دو هفته‌ای با کشتی به آمریکای جنوبی ارزش دردسر را ندارد. برگزارکنندگان حتی پیشنهاد پرداخت هزینه سفر فراآتلانتیک را داده بودند، اما این برای متقاعد کردن تحریم‌کنندگان کافی نبود. همزمان، بریتانیایی‌ها (انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی) واجد شرایط نبودند زیرا عضو فیفا نبودند.

 

تنها کشورهایی که موافقت کردند این سفر طولانی را بپذیرند فرانسه، بلژیک، رومانی و یوگسلاوی بودند. فرانسوی‌ها رفتند چون خانه ریمه بود. بلژیک - که تحت فشار فیفا برای حضور قرار داشت - در نهایت موافقت کرد تیمی اعزام کند. رومانی پس از این‌که پادشاه کارول، یک طرفدار پرشور ورزش، در سال ۱۹۲۸ قول اعزام تیم داده بود، تصمیم به مشارکت گرفت. یوگسلاوی با جوایزی که برگزارکنندگان به آن‌ها پیشنهاد دادند متقاعد شد که نه فقط شامل یک سفر تمام‌هزینه با کشتی کروز فلوریدا می‌شد، بلکه اقامت در هتل پس از ورود به پایتخت، مونته‌ویدئو را نیز شامل می‌شد. سه تیم دیگر اروپایی سوار کشتی کونته ورده شدند، جایی که بازیکنان بیشتر وقت را در عرشه کشتی برای تمرین تورنمنت سپری کردند.

 

قاره آمریکا نمایندگی قابل قبولی داشت که شامل همسایه و رقیب فوتبالی اروگوئه، آرژانتین، به همراه برزیل، پاراگوئه، پرو، بولیوی و شیلی می‌شد. مکزیک و ایالات متحده فهرست سیزده کشور را کامل کردند.

 

اولین جام جهانی از ۱۳ جولای تا ۳۰ جولای ۱۹۳۰ برگزار شد. تیم‌ها در چهار گروه قرار گرفتند - سه گروه سه کشوری و گروه چهارم متشکل از چهار کشور - و همه بازی‌ها در سه ورزشگاه پراکنده در اطراف مونته‌ویدئو برگزار شد. چهار برنده گروه به مرحله نیمه‌نهایی صعود می‌کردند.

 

تیم‌ها به شرح زیر تقسیم شدند:

گروه ۱: آرژانتین، شیلی، فرانسه و مکزیک

گروه ۲: یوگسلاوی، برزیل و بولیوی

گروه ۳: اروگوئه، رومانی و پرو

گروه ۴: ایالات متحده، پاراگوئه و بلژیک

 

در مراحل برنامه‌ریزی، برگزارکنندگان تصمیم گرفتند ورزشگاهی بسازند که شایسته میزبانی این رویداد بزرگ باشد. ورزشگاه‌هایی که دو تیم بزرگ باشگاهی این کشور، ناسیونال و پنارول، در آن‌ها بازی می‌کردند به اندازه کافی بزرگ یا مدرن نبودند تا میزبان بازی فینال باشند. دولت تصمیم گرفت یک ورزشگاه جدید در مونته‌ویدئو بسازد و معمار خوان اسکاسو را برای طراحی آن استخدام کرد. نام این ورزشگاه سنتناریو به مناسبت صدسالگی استقلال این کشور انتخاب شد.

 

ساخت‌وساز در فوریه ۱۹۳۰ آغاز شد اما ورزشگاه تا پنج روز پس از شروع تورنمنت تکمیل نشد. تکمیل ورزشگاه سنتناریو دیرتر از موعد اما به‌موقع بود و این کشور می‌توانست به داشتن یک ورزشگاه صدهزار نفری که در آن زمان حسادت دنیای فوتبال را برمی‌انگیخت، افتخار کند.

 

اروگوئه در آغاز قرن بیستم کانون فوتبال بود. این تیم، با هافبک بااستعداد خوزه فیاندرو آندراده، در دهه منتهی به جام جهانی، جمعیت‌ها را در سراسر جهان سرگرم کرده بود. در بازی‌های المپیک ۱۹۲۴، اروگوئه به پاریس سفر کرد و برای اولین بار یک تیم آمریکای جنوبی این سفر طولانی را به اروپا برای یک رقابت رسمی انجام داد. تورنمنت فوتبال المپیک موفقیت بزرگی بود و فینال بین اروگوئه و سوئیس بیش از ۵۰۰۰۰ تماشاگر را جذب کرد.

 

در اولین جام جهانی، اروگوئه‌ای‌ها به وضوح مدعی اصلی بودند پس از آن‌که قدرتمندترین تیم‌های اروپایی حاضر نشدند. این تیم با انزوا کامل دو ماه قبل از شروع جام جهانی در هتل مجلل پارک پرادو در مونته‌ویدئو برای رقابت آماده شد. بازیکنان مجبور به زندگی راهبانه‌ای شدند، حتی مجبور به رعایت مقررات سخت منع آمدوشد شبانه بودند. هنگامی که دروازه‌بان آنتونیو مازالی، دارنده دو مدال طلای المپیک، یک شب به موقع به هتل بازنگشت، از تیم اخراج شد.

 

بازی‌های گروهی

 

تورنمنت در ۱۳ جولای در ورزشگاه پوسیتوس، که متعلق به تیم باشگاهی پنارول بود، آغاز شد. جمعیتی تنها ۱۰۰۰ نفر گرد هم آمدند تا اولین بازی جام جهانی را تماشا کنند که فرانسه مکزیک را ۴-۱ شکست داد. فرانسه با وجود یک بازیکن کمتر برنده شد (فیفا اجازه تعویض در جام جهانی را تا سال ۱۹۷۰ نمی‌داد) پس از آن‌که دروازه‌بان الکس تپو در حین تلاش برای مهار توپ به فکش ضربه خورد. رویای پوفنه برای یک تورنمنت جهانی بالاخره محقق شد و مناسب بود که اولین گل توسط یک فرانسوی، لوسین لوران، پس از تنها نوزده دقیقه به ثمر رسید.

 

دو روز بعد، فرانسه و آرژانتین در ورزشگاه پارکه مرکزی، که متعلق به تیم باشگاهی ناسیونال بود، روبرو شدند. آرژانتین، یکی از مدعیان قهرمانی تورنمنت، مشتاق بود تا به عنوان قهرمان جهان تاج‌گذاری کند. دو سال قبل، آرژانتین فینال المپیک را به اروگوئه باخته بود، تنها برای این که یک سال بعد قهرمانی آمریکای جنوبی (معروف به کوپا آمریکا) را حفظ کند.

 

تپو به دروازه بازگشته بود و این قهرمانی‌های او بود که فرانسه را در بازی نگه داشت. علیرغم عملکرد درخشان دروازه‌بانی تپو، حمله قدرتمند آرژانتین بالاخره توانست دفاع فرانسه را در هم بشکند وقتی داور برزیلی آل‌میدا رگو در دقیقه ۸۱ یک ضربه آزاد درست خارج از محوطه جریمه اعلام کرد. لوئیس مونتی به سرعت ضربه را زد درست وقتی فرانسوی‌ها داشتند دیوار را تشکیل می‌دادند و مارسل پینل شوت قدرتمندی زد که از کنار تپو گذشت. فرانسوی‌ها ضدحمله کردند، با امید به تساوی بازی، اما رگو سه بار سوت زد تا پایان مسابقه را درست در لحظه‌ای که مارسل لانژیله در حال شکافتن دفاع آرژانتین بود اعلام کند.

 

درست پس از سوت زدن، رگو به ساعتش نگاه کرد و متوجه شد که هنوز شش دقیقه به پایان بازی مانده است. بازیکنان فرانسوی به شدت اعتراض کردند در حالی که ده‌ها هوادار اروگوئه‌ای، که علیه آرژانتینی‌ها تشویق کرده بودند، به زمین هجوم آوردند. رگو سعی کرد نظم را برقرار کند، اما آشوبی که به وجود آمد تقریباً شروع مجدد بازی را غیرممکن کرد. بازی چند دقیقه بعد از سر گرفته شد و دقیقه‌های پایانی با کمک پلیس - که هواداران خشمگین را با اسلحه از زمین خارج کرد - انجام شد، اما نتیجه همان باقی ماند: آرژانتین ۱، فرانسه ۰.

 

شیلی، که با ۴ امتیاز پس از شکست دادن مکزیک ۳-۰ و فرانسه ۱-۰ به راحتی به صدر جدول گروه صعود کرده بود، باید در بازی آخر خود از آرژانتین عبور می‌کرد تا شانس صعود به نیمه‌نهایی را داشته باشد. برد ۱-۰ شیلی مقابل فرانسه در ۱۹ جولای در ورزشگاه تازه‌تکمیل‌شده سنتناریو به دست آمد، مسابقه‌ای که با رویارویی آرژانتین و مکزیک دنبال شد.

 

آرژانتینی‌ها، حتی بدون کاپیتانشان مانوئل فریرا، که برای شرکت در امتحان حقوق به خانه بازگشته بود، برای مکزیک بیش از حد قدرتمند بودند. آرژانتین تنها پس از هفده دقیقه با دو گل مهاجم گی‌یرمو استابیله و یک گل از آدولفو زوملزو، که جایگزین فریرا در ترکیب ابتدایی شده بود، به برتری ۳-۰ رسید. مکزیکی‌ها هفت دقیقه قبل از استراحت نیمه زمانی گل زدند که مانوئل رزاس اولین پنالتی جام جهانی را تبدیل به گل کرد.

 

با نتیجه ۳-۱، آرژانتین برتری خود را افزایش داد و دو گل دیگر در ده دقیقه اول نیمه دوم به ثمر رساند. به طرز باورنکردنی، تیم آرژانتین تقریباً برتری قاطع ۵-۱ خود را از دست داد. فلیپه رزاس از برادرش مانوئل سرمشق گرفت و گل دوم مکزیک را در دقیقه ۶۵ به ثمر رساند قبل از این که استابیله گل سومش - و اولین هت‌تریک تاریخ جام جهانی - را در دقیقه ۸۰ به ثمر برساند و آرژانتین را به پیروزی ۶-۳ برساند.

 

علیرغم پیروزی، آرژانتین باید در این فکر می‌ماند که چطور سه گل به مکزیک داده است. آرژانتین می‌دانست که اگر امیدوار است شیلی را شکست دهد و به نیمه‌نهایی برسد، باید دفاع محکم‌تری ارائه دهد. در آستانه تورنمنت، هیچ‌کس در مورد جایگاه آرژانتین در نیمه‌نهادی تردیدی نداشت. اما پس از مشاهده این که آرژانتین سه گل به مکزیک داده است، شیلیایی‌ها معتقد بودند شانس ایجاد حادثه را دارند.

 

فریرا بازگشته بود و خوان اوریستو برای تقویت خط میانی آرژانتین آورده شده بود. شیلی نیز تغییرات خود را انجام داد و وینگرهای توماس اوه‌دا و کاپیتان کارلوس اشنایبرگر را با گی‌یرمو آرلانو و خوان اگیلرا جایگزین کرد. آرژانتین و شیلی در ۲۲ جولای در سنتناریو روبرو شدند. برنده به نیمه‌نهایی صعود می‌کرد.

 

استابیله، که اکنون با سه گل بهترین گلزن تورنمنت بود، گل چهارمش را در دقیقه ۱۲ به ثمر رساند، سپس دو دقیقه بعد گل دیگری اضافه کرد تا آرژانتین به برتری ۲-۰ برسد. شیلیایی‌ها با گل گی‌یرمو سوبیابر در دقیقه ۱۶ یک گل جبران کردند. یک بار دیگر، دفاع آرژانتین نتوانسته بود مانع گل‌زنی حریف شود. بازی همچنین همراه با خشونت‌هایی همراه بود. درست قبل از استراحت نیمه، پس از خطای وحشیانه مونتی، یک درگیری دسته‌جمعی در زمین به وجود آمد و افسران پلیس مجبور به مداخله شدند تا نظم را برقرار کنند.

 

وقتن غبار فرو نشست، هر دو تیم با برتری ناچیز ۲-۱ آرژانتین به رختکن‌هایشان رفتند. خوشبختانه، نیمه دوم بدون خشونت بود. شیلی همچنان بر دفاع آسیب‌پذیر آرژانتین فشار می‌آورد، اما دروازه‌بان آنخل بوسیر یک سری تکس‌های نجات‌بخش انجام داد تا برتری را حفظ کند. اوریستو در دقیقه ۵۱ گل سوم را برای آرژانتین به ثمر رساند تا پیروزی ۳-۱ را تکمیل کند. آرژانتین به نیمه‌نهایی صعود کرد.

 

گروه ۲ در ۱۴ جولای با بازی بین یوگسلاوی و برزیل در ورزشگاه پارکه مرکزی آغاز شد. حاشیه‌های پیرامون برزیلی‌ها، یکی از مدعیان پیش از تورنمنت، ظاهراً کمکی به آن‌ها نکرد. آلکساندر تیرنانیچ و ایوان بک در نیمه اول برتری ۲-۰ را برای یوگسلاوی به ارمغان آوردند. برزیلی‌ها در دقیقه ۶۲ با گل کاپیتانشان، پرگینیو، یک گل به دست آوردند، اما یوگسلاوها بودند که برنده ۲-۱ ماندند. این باخت ضربه شدیدی به شانس‌های برزیل برای صعود به نیمه‌نهایی وارد کرد.

 

یوگسلاوی سه روز بعد پس از شکست بولیوی ۴-۰ در ورزشگاه پارکه مرکزی، سهمیه نیمه‌نهایی را قطعی کرد. یوگسلاوها تنها یک تغییر در ترکیب ابتدایی خود ایجاد کردند و برانیسلاو سکولیچ در وینگر چپ را خارج کرده و دراگوتین نایدانوویچ را جایگزین او کردند. پس از نیمه اول بدون گل، یوگسلاوی نمایش تهاجمی خیره‌کننده‌ای ارائه داد و در مدت بیست و پنج دقیقه چهار بار دروازه را هدف قرار داد. این پیروزی به طور رسمی برزیل را حذف کرد.

 

برزیلی‌ها ممکن بود حذف شده باشند، اما ردپایی ماندگار در رقابت بر جای گذاشتند: بازیکنان با استفاده از نام‌های تک‌کلمه‌ای یا نام‌های مستعار. جامعه برزیل برای قرن‌ها علاقه‌ای به نام‌های مستعار داشته و بازیکنان - درست مانند پزشکان، وکلا و حتی سیاستمداران - از نام‌های تک‌کلمه‌ای یا نام‌های مستعار استفاده می‌کنند، سنتی که ریشه در برده‌داری دارد. هنگامی که انگلیسی‌ها فوتبال را به برزیل معرفی کردند، هواداران بازیکنان را تنها با نام خانوادگی‌شان صدا می‌زدند. با افزایش محبوبیت بازی، نام‌گذاری مستعار رایج شد. هنگامی که تیم ملی برزیل اولین بازی خود را در سال ۱۹۱۴ انجام داد، این تیم دارای مهاجمی به نام فوریگا بود، که در زبان پرتغالی به معنای "مورچه" است. استفاده از نام‌های تک‌کلمه‌ای توسط بازیکنان برزیلی تا به امروز ادامه دارد.

 

گروه ۳ در ۱۴ جولای با بازی رومانی و پرو در ورزشگاه پوسیتوس در مقابل جمعیتی تنها ۳۰۰ نفری آغاز شد. رومانیایی‌ها، مجموعه‌ای عجیب از کارگران که پادشاه کارول برای شرکت در تورنمنت یک ماه مرخصی از شغل روزانه خود گرفته بودند، پرو را ۳-۱ شکست دادند. تماشاگران همچنین یکی از خشن‌ترین بازی‌های تورنمنت را تماشا کردند. مدافع رومانی آدلبرت اشتاینر پس از یک تکل خشن پای راستش شکست. کاپیتان پرو ماریو د لاس کاساس اولین بازیکنی بود که در جام جهانی کارت قرمز دریافت کرد هنگامی که داور شیلیایی آلبرتو وارکن او را پس از تکل خشونت‌آمیزش بر روی اشتاینر از بازی اخراج کرد.

 

میزبان اروگوئه، که سلسته نامیده می‌شد - به اسپانیایی آسمان‌آبی به دلیل رنگ پیراهن تیم - در ۱۸ جولای در سنتناریو در اولین بازی پرشور و مورد انتظارش ظاهر شد تا با صدمین سالگرد استقلال این کشور همزمان شود. علیرغم به تأخیر انداختن بازی اروگوئه مقابل پرو به مدت پنج روز، ورزشگاه هنوز تکمیل نشده بود و داربست در بیشتر قسمت‌های آن قابل مشاهده بود. ورزشگاه می‌توانست ۱۰۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد، اما ظرفیت آن به ۷۰۰۰۰ کاهش یافته بود زیرا هنوز کارهایی در حال انجام بود.

 

پرو در مقابل رومانی عملکردی ناامیدکننده ارائه داده بود و میزبانان بر بهره‌برداری از دفاع ضعیف حریف حساب می‌کردند. در نتیجه، اروگوئه، همراه با هواداران مشتاقش، انتظار یک پیروزی راحت را داشت. چقدر در اشتباه بودند. نیمه اول بدون گل به پایان رسید. جمعیت آنچه را می‌خواست در دقیقه پانزدهم نیمه دوم به دست آورد هنگامی که هکتور "مانکو" کاسترو، که بخشی از بازوی راستش را از دست داده بود، پاس پدرو پترون را گرفت تا گل پیروزی را به ثمر برساند. اروگوئه بازی را ۱-۰ برد، اما اگر امیدوار بود در برابر رومانی به پیروزی برسد، تغییراتی لازم بود.

 

در ۲۲ جولای، اروگوئه و رومانی در ورزشگاه سنتناریو روبرو شدند. این بار، اروگوئه با پشتیبانی ۸۰۰۰۰ هوادار همراه بود، که همگی انتظار یک پیروزی را داشتند. مربی اروگوئه آلبرتو سوپیچی در ترکیب تیم دست برد و مدافع دومینگو ته‌خره را با ارنستو ماسکرونی سریع‌تر و باتجربه‌تر جایگزین کرد. سوپیچی در خط حمله نیز تغییراتی ایجاد کرد و پابلو دورادو، پرگرینو آنسلمو و هکتور اسکارونه همگی از روی نیمکت به بازی آمدند. تغییرات نتیجه داد. دورادو اولین گل بازی را تنها پس از هفت دقیقه به ثمر رساند و اسکارونه هفده دقیقه بعد گل دوم را اضافه کرد. آنسلمو در دقیقه ۳۰ گل سوم را به ثمر رساند و خوزه پدرو سئا پنج دقیقه بعد گل چهارم را اضافه کرد تا پیروزی قاطع ۴-۰ اروگوئه کامل شود. قهرمان دو دوره المپیک بلیت سفر به نیمه‌نهایی را رزرو کرده بود و عملکرد چهارگل‌زنی آن‌ها به وضوح آن‌ها را مدعی اصلی قهرمانی جهان می‌کرد.

 

تیم ایالات متحده در گروه ۴ با بلژیک و پاراگوئه رقابت می‌کرد. آمریکایی‌ها تنها دو سال قبل در المپیک ۱۱-۲ از آرژانتین باخته بودند، اما این بار حرفه‌ای‌ها را به میدان فرستادند، نه آماتورها، و فیفا آن‌ها را به عنوان سرگروه قرار داد. ایالات متحده توسط جک "جاک" کال، متولد ایرلند، مربی‌گری می‌شد که در سال ۱۹۲۲ از اسکاتلند به این کشور مهاجرت کرده بود. کال چندین تیم در لیگ فوتبال آمریکا (ASF) مربی‌گری کرده بود، از جمله بروکلین واندررز، و به سرعت به عنوان یکی از بااستعدادترین مربیان آمریکا شناخته شد.

 

تیم آمریکایی، که از هوبوکن، نیوجرسی، با کشتی اس‌اس مونارگو به اروگوئه رسیده بود، همچنین شش بازیکن متولد بریتانیا را در خود داشت: الک وود، جیمز گالاچر، جیمز براون، اندرو آلد، بارت مگی و جورج مورهاوس - که همگی در جوانی به این کشور مهاجرت کرده بودند. این بازیکنان به هیچ وجه "قورباغه" نبودند - همان‌طور که برخی تعریف کرده‌اند - و بیشتر مهارت‌های خود را با بازی در لیگ در حال رشد آن زمان ASF توسعه داده بودند. مورهاوس تنها بازیکن تیم بود که در سطوح حرفه‌ای بریتانیا وقت گذرانده بود، اگرچه این تجربه محدود به بازی در تنها دو بازی با ترانمر در دسته سوم انگلستان بود.

 

تیم ایالات متحده در ۱۳ جولای در اولین بازی تورنمنت خود مقابل بلژیک ظاهر شد. این بازی ۱۰۰۰۰ تماشاگر را در ورزشگاه پارک مرکزی به خود جذب کرد. آمریکایی‌ها برای بلژیکی‌ها بیش از حد بااستعداد ثابت شدند، با این که مگی دو گل به ثمر رساند و برت پاتنود یک گل دیگر اضافه کرد تا پیروزی ۳-۰ حاصل شود. این پیروزی اولین پیروزی تیم ایالات متحده در یک تورنمنت بزرگ فوتبال بود.

 

چهار روز بعد، ایالات متحده در ورزشگاه پارک مرکزی با پاراگوئه روبرو شد و این بار جمعیتی تنها ۸۰۰ نفری شاهد پیروزی دیگری از آمریکا بودند. پاراگوئه تیمی بود که در آستانه تورنمنت از اعتماد به نفس می‌درخشید. پاراگوئه در کوپا آمریکای سال قبل اروگوئه را ۳-۰ شکست داده بود و امیدوار بود این بار برنده گروه شود. علیرغم اعتماد به نفس پاراگوئه، آمریکایی‌ها بودند که با گل پاتنود پس از ده دقیقه پیش افتادند. تام فلوری پنج دقیقه بعد گل زد و پاتنود در دقیقه ۵۰ گل سوم را اضافه کرد تا پیروزی ۳-۰ و سهمیه نیمه‌نهایی را قطعی کند.

 

بحث تا به امروز درباره این که چه کسی گل دوم ایالات متحده را به ثمر رسانده است، ادامه دارد. در حالی که سوابق فیفا گل را به فلوری نسبت می‌دهد، فدراسیون فوتبال ایالات متحده ادعا می‌کند که پاتنود بوده است. این امر باعث می‌شد که پاتنود آمریکایی - و نه استابیله آرژانتین - اولین بازیکنی باشد که در جام جهانی هت‌تریک ثبت کرده است. آمار بازی منتشرشده در روزنامه‌های آن زمان، از جمله لا پرنسا آرژانتین و او استادیو دو سائو پائولو برزیل، هر سه گل را به پاتنود نسبت می‌دهند. تصور می‌شود این اختلاف ناشی از این واقعیت باشد که بازیکنان در آن زمان شماره‌ای روی پشت پیراهن‌های خود نداشتند و پاتنود توسط مسئول ثبت امتیاز با فلوری اشتباه گرفته شده است. در سال ۲۰۰۶، فیفا به طور رسمی کتاب‌های رکورد خود را تجدیدنظر کرد و این سه گل را به پاتنود نسبت داد و بنابراین، او اکنون اولین بازیکنی است که در جام جهانی هت‌تریک ثبت کرده است.

 

نیمه‌نهایی

 

اختلافات کنار، ایالات متحده دو برد چشمگیر در بازی های گروهی ثبت کرده بود، اما باید بر آرژانتین غلبه می‌کرد اگر می‌خواست بلیت سفر به فینال را رزرو کند. آرژانتین به خاطر شکست شیلی تحسین گسترده‌ای به دست آورده بود و مطمئناً سخت‌ترین حریفی بود که ایالات متحده تا آن زمان در تورنمنت با آن روبرو شده بود. در ۲۶ جولای، جمعیت تخمینی ۸۰۰۰۰ نفری سنتناریو را پر کردند تا به تماشای رویارویی ایالات متحده و آرژانتین بنشینند. پیچیده‌تر کردن اوضاع برای هر دو تیم، زمین خیس و غرقابی بود که طی طوفان شب قبل به این حالت درآمده بود. در نهایت، شرایط زمین آخرین چیزی بود که به عنوان یک مشکل ظهور کرد. بازی خیلی سریع خشونت‌آمیز شد. هر شانسی که تیم ایالات متحده فکر می‌کرد برای رسیدن به بازی نهایی دارد، در هم شکست پس از آن‌که هافبک رافائل تریسی پس از ده دقیقه پای راستش شکست. این همه چیز نبود. آلد با وجود مصدومیت جدی دهان پس از ضربه به صورتش به بازی ادامه داد. با این حال، تیم آمریکایی، که برای سومین بازی متوالی شش بازیکن متولد بریتانیای خود را در ترکیب آغازین قرار داده بود، توانست آرژانتین را در نیمه اول تنها در یک گل نگه دارد، گلی که توسط مونتی در دقیقه ۲۰ به ثمر رسید. با این حال، نیمه دوم با رگباری از حملات آرژانتینی مشخص شد که سهمیه فینال را برای آرژانتین تضمین می‌کرد. آلخاندرو اسکوپلی برای استابیله و کارلوس پئوسله، که هر کدام دو گل به ثمر رساندند، بارها فرصت‌سازی کرد. سه تا از آن گل‌ها در فاصله هفت دقیقه در اواخر نیمه دوم به ثمر رسید و اسکوپلی یک گل هم خودش اضافه کرد تا آرژانتین به برتری ۶-۰ برسد. گل تک‌نما و تنها گل آمریکایی‌ها توسط براون با دو دقیقه مانده به پایان به ثمر رسید. اگرچه آرژانتین ۶-۱ برنده شده بود، آمریکایی‌ها تحت تأثیر سبک بازی خشن آمریکای جنوبی‌ها یا داوری ژان لانگنوس، داور بلژیکی، قرار نگرفتند. تنش‌ها به حدی بالا بود که وقتی لانگنوس به نفع آرژانتین خطا اعلام کرد، کال به داخل زمین دوید و تجهیزات پزشکی تیم را به سمت او پرتاب کرد. آمریکایی‌ها نمایش خوبی ارائه داده بودند و توجه دنیای فوتبال را به خود جلب کردند، حتی اگر این دستاورد در وطنشان به سختی مورد توجه قرار گرفت. آرژانتین، از سوی دیگر، پیش از این یکی از قوی‌ترین تیم‌های آمریکای جنوبی بود و اکنون می‌خواست ثابت کند که بهترین در جهان است. نیمه‌نهایی دیگر اروگوئه را در مقابل یوگسلاوی قرار داد و روز بعد در ورزشگاه سنتناریو برگزار شد. جمعیت پرسر و صدای ۹۳۰۰۰ نفری از میزبانان استقبال کردند و چشم‌انداز صعود به فینال در ذهن همه بود. این امیدها به طور موقت نقش بر آب شد وقتی سکولیچ پس از تنها چهار دقیقه یوگسلاوی را پیش انداخت. وحشت به شادی تبدیل شد وقتی یک گل توسط سئا و دیگری توسط آنسلمو در فاصله دو دقیقه سلسته را با نتیجه ۲-۱ پیش انداخت. در میان تشویق هواداران خانگی، آنسلمو چهارده دقیقه قبل از پایان نیمه اول گل سوم را اضافه کرد - حتی اگر به نظر می‌رسید توپ قبل از به ثمر رسیدن گل از زمین خارج شده بود - تا برتری ۳-۱ را به دست آورد. اروگوئه در نیمه دوم پیروزی قاطع را کامل کرد و سه گل دیگر در سی دقیقه پایانی به ثمر رساند. سانتوس ایریارته در دقیقه ۶۰ گل زد و سئا هت‌تریک خود را با اضافه کردن یک گل در دقیقه ۶۷ و ۷۲ برای پیروزی ۶-۱ کامل کرد. به طور تصادفی، این بازی نیمه‌نهایی با نتیجه یکسان بازی آرژانتین و ایالات متحده به پایان رسید. این نتیجه همچنین تأیید کرد که اروگوئه تیمی بود که باید در رقابت شکست داده می‌شد. این برد همچنین میزبانان را در فینال تمام آمریکای جنوبی در مقابل رقیبش آرژانتین قرار داد.

 

فینال

 

 بازی قهرمانی در ۳۰ جولای در سنتناریو برگزار شد. یک اختلاف به ظاهر بی‌ضرر، زمینه‌سازی برای بازی را تحت الشعاع قرار داد زیرا تیم‌ها روزها به طور مداوم جر و بحث کردند، و به سطح پوچی از مجادله رسیدند وقتی اختلاف بر سر این بود که کدام تیم باید توپ بازی را تهیه کند. در پایان، این درگیری فیفا را مجبور کرد تا دستور دهد آرژانتین توپ را در نیمه اول تهیه کند و اروگوئه‌ای‌ها در نیمه دوم از توپ خود استفاده کنند. تاریخ جام جهانی بالاخره در ساعت ۲:۱۰ بعدازظهر ساخته شد وقتی اروگوئه و آرژانتین برای شانس تبدیل شدن به اولین کشور تاج‌گذاری شده به عنوان قهرمان جهان به زمین قدم گذاشتند. هزاران هوادار آرژانتینی با قایق‌های ferry سفر در سراسر ریو د لا پلاتا را برای فرصت تشویق تیمشان انجام داده بودند. بسیاری هرگز وارد ورزشگاه نشدند پس از آن‌که برگزارکنندگان به دلایل ایمنی از افزایش ظرفیت بیش از ۹۳۰۰۰ نفر خودداری کردند. داور تا سه ساعت قبل از شروع بازی انتخاب نشده بود از ترس این که مورد هدف هواداران قرار گیرد. مسئولیت در نهایت به عهده لانگنوس افتاد، که خواستار اسکورت پلیس و یک قایق آماده برای خود پس از بازی شد تا بتواند به سرعت کشور را ترک کند. بازی پرتنش پس از تنها دوازده دقیقه شکافته شد وقتی دورادو با یک شوت تند که از بین پای بوتاسو گذشت اروگوئه را پیش انداخت. آرژانتین پاسخ داد و هشت دقیقه بعد بازی را مساوی کرد وقتی پئوسله پاسی از فرانسیسکو وارایو را دریافت کرد و با یک شوت بلند دروازه‌بان انریکه بالستروس را شکست داد. آرژانتین در دقیقه ۳۷ با یک گل استابیله از فاصله نزدیک به برتری ۲-۱ رسید که بحث‌برانگیزترین اتفاق بازی از آب درآمد. بازیکنان اروگوئه‌ای استدلال کردند که استابیله آفساید بوده، اما لانگنوس اجازه داد گل باقی بماند و آرژانتین پیش افتاد. نیمه دوم داستان دیگری بود. تنها دوازده دقیقه از نیمه گذشته بود که سئا توانست بازی را مساوی کند و با تشویق بلند هواداران خانگی در پشت سرشان، سلسته یک بازگشت حیرت‌انگیز را رهبری کرد. آرژانتین نتوانست از ضدحمله به نفع خود استفاده کند و دفاع اروگوئه را در چندین نوبت شکافت. آرژانتین تیمی بود که مهارت‌های پاس کاری عالی داشت - ویژگی‌ای که به آن‌ها اجازه می‌داد فضاهای خالی پیدا کنند و فرصت‌های گل‌زنی ایجاد کنند - اما دفاع اروگوئه توانست آن حرکات را خنثی کند. اروگوئه‌ای‌ها هر شکی را که پیروزی از آنِ آن‌هاست از بین بردند وقتی شوت خشمگین ۲۵ یاردی ایریارته در پشت تور فرود آمد تا تیمش را با نتیجه ۳-۲ پیش بیندازد. علیرغم پیش گرفتن، اروگوئه می‌ترسید که استابیله، که با هشت گل بهترین گلزن تورنمنت به پایان رساند، بتواند در هر لحظه بازی را مساوی کند. با این حال، آن لحظه هرگز فرا نرسید و اروگوئه بازی را مختومه کرد وقتی کاسترو در وقت تلف شده - دقایق اضافه‌ای که داور اجازه دارد به پایان هر نیمه اضافه کند به خاطر وقت تلف شده برای مصدومیت‌ها و خطاها - پاسی از دورادو را با سر وارد دروازه کرد تا پیروزی ۴-۲ را قطعی کند. ریمه در پایان بازی جام را به کاپیتان اروگوئه خوزه نازاسی تقدیم کرد، که چند روز جشن در سراسر اروگوئه را موجب شد. دولت روز پس از فینال را تعطیل ملی اعلام کرد. تیم اروگوئه، که در تورنمنت شکست‌ناپذیر مانده بود، نمی‌توانست هدیه بهتری به هوادارانش در سال صدمین سالگردش بدهد.